Perc - The Power and The Glory

Zo eens in de zoveel tijd kom je een geluid tegen dat in eerste instantie niet in een hokje te plaatsen valt. Niet dat we perse alles in hokjes willen plaatsen, maar soms maakt het 't gewoon wat makkelijker. Iemand die de gave heeft om een totaal ander geluid voort te brengen dan dat wat de standaard norm voorschrijft, is Alistair Wells. Deze Engelsman varieert van 'dark' ambient en knetterharde noise naar industriële electro of meer dansvloer gerichte techno. Geef het beestje een naam en Perc heeft het vast wel een keer geprobeerd of gedaan. Omdat zijn geluid niet valt onder het meest toegankelijke wat wij techno-liefhebbers kennen, komen we zijn tracks niet zo snel tegen op compilaties en in mixen. Zo nu en dan duikt hij op wanneer je het niet verwacht, zoals op de "Best of CLR 2010"-verzamelaar of gedurende de Balance016-mix van Agoria. Zelf brengt Alistair ook zo nu en dan een mix uit. Denk hierbij aan de Electric Deluxe Podcast 015 of de RA-mix #237. De laaste is zeer divers en dansvloer gericht, terwijl de eerste daarentegen echt een pareltje voor de oren is. Een mengeling van diepgaande electronica, akoestische stukken en rustgevende passages.

Daarnaast brengt hij geregeld via zijn Perc Trax label en diverse andere labels een scala aan Ep's uit. Tevens vinden we daar ook de producties van "Forward Strategy Group", "Sawf" en Jeff Derringer terug. Maar de lijst met namen is ondertussen nog veel langer geworden. Mannen als Gary Beck, Justin Berkovi, Bas Mooy, Space Djz, Darko Esser en Go Hiyama hebben ook allemaal op z'n minst 1 EP uitgebracht op het Londense label. In 2011 was daar opeens ook het album "Wicker & Steel". Een echte eye-opener, dankzij het rauwe, ongepolijste en industriële geluid. Onweerstaanbaar, juist door z'n harde uitstraling. Een ware openbaring na jaren van minimaal gepriegel en tot in de perfectie gecomponeerde platen. Ook blijkt het album de nodige inspiratie te hebben doen opbloeien bij een hele nieuwe generatie producers. Niet voor niets zien we steeds meer experimenten met melodiën en noise. De combinatie van overstuurd en harmonieus was natuurlijk al iets wat in de industrial hardcore veelvuldig voorkwam. En kennelijk is de technoscene nu ook klaar voor een volgende stap in de evolutie van de muziek. Of kunnen we eerder spreken van een openbaring. Want echt nieuw is het ook weer niet.

The Power and The Glory
Hoe dan ook de aanstichter "Perc" is terug met een nieuw album. The Power and The Glory. Wederom een opeenstapeling van verdraaide en ingenieuze combinaties tussen 'luister-', 'dansvloer gerichte-' en 'zware industriële-' techno. Te beginnen met een ieniemienie stukje uit een interview over geluid wat opgenomen wordt, maar wat eigenlijk niet bedoeld was om iets mee te doen. A "Rotting Sound" wat begint als geintje, maar wat uiteindelijk uitgroeit tot een op zichzelf staand iets. Dat is precies de strekking van de rest van deze track, aangezien er nauwelijks samenhang is tussen de zwaar vervormde metaal-shredder, die vergezeld wordt door een ongedefinieerd schreeuwende man (Dan Chandler van Dethscalator) en een zeer heldere mysterieuze melodie, die waarschijnlijk 't tegenovergestelde moet uitdragen ten opzichte van de rest van het nummer.
Ook track 2 "Speek" bestaat uit een minimaal aantal onderdelen die zodanig in elkaar gevlochten zijn dat het uiteindelijk toch een geheel vorlt. De diepe resonerende bassline zal misschien geen porceleinkast omver werpen, maar wekt wel een bizarre sfeer op. Daarbij geholpen door langgerekte synthesizer-tonen die lijken op de genadeloos door merg en been gaande winterwind die als een mes door je kleren snijdt. Om het geheel nog onaangenamer te maken, worden we ook nog achtervolgd door paranoide, onheilspellende, echoënde stemmen op de achtergrond ala Poltergeist-1. Lekker freaky!

Met "Lurch" krijgen we eindelijk de eerste bruikbare track voor een diepgaande electroset. Duistere zware electro vol overstuurde hi-hats, knetterend als gedroogde takjes in een kampvuur en dreigend als een ratelslang vol nijd. Daarnaast ritmisch en betoverend aangezien de storm is gaan liggen en is overgegaan in een stevige bries. "Galloper" opent hierna heel sereen en uitnodigend. De rustige bassdrum wordt echter al snel gecomplementeerd met een 4 heerlijk ritmisch percussiespel vol metallic snares en hihats. De industrieel vervormde synthesizers klinken tesamen met de mooie harmonieuze achtergrond strings als een intrigerend sprookje. Na al dat moois begint track 5 echt geweldig. Namelijk met een lekker springerig, maar zeer versnipperd en vervormd ritme dankzij de knetterende bijgeluiden. Het kersje op de taart is dan toch wel de hele foute, manische, kwaadaardige "Jack in the Box" lach die we te pas en te onpas terug horen in deze plaat. Tijdens "Horse Gum" komt het experimentele in perc weer naar boven. We mogen even spacen met het ratelende mechanisme van een 'Scary Lunapark' of een 'Stoeltjeslift from Hell' die op het punt staat het te begeven. Dit alles zonder ook maar 1 bassdrum, maar met een heerlijk resonerende synthesizer-loop.
Na het wazige en krakende geluid van voorgaande plaat is het weer tijd om wat energie door die speakers te pompen. "Dumpster"is echt een dansvloer-Monster! Maar dan retrostijl. De pulserende bassline en crispy hi-hats laten al vroeg het dak eraf gaan. De simpele synthesizer melodie zal de rest doen. Zeer opzwepend en doet denken aan "Jeff mills – Changes of Life". Die plaat had ook zo'n lekkere stompende bass en indringende melodie. Dit is echt zo'n plaat voor tijdens een illegaal 'kelder'-feest, waarbij het condens van het plafond druipt en de ruimte gevuld is met rook en alcohol. En alsof het niet genoeg is ramt ook de percussie van "Bleeding Colours" als een ratelende 'Gatling-Gun' door een holle ruimte.

Op 9 vinden we de iets monotonere plaat "Take Your Body Off". De doffe bassdrum stampt als een dolle heipaal, maar kan niet helemaal overtuigen totdat na zo'n 2 minuten de percussie flink opgeschroefd wordt. Pas op de helft, wanneer de naargeestige en indringende, wanhopig, klinkende schreeuw van wederom Dan Chandler erbij komt, wordt deze track wat interessanter. Als uitsmijter heeft Perc gekozen voor enkele echoende hypnotiserende synthesizer-loops, dan weer licht melodramatisch en dan weer opgewekt. Afgeleid van o.a. "Nine Inch Nails" en een ander klassiek stuk zo lijkt het. Dit alles natuurlijk alsnog flink overstuurd en zonder begeleidende bassline. Met recht "A Living End".

Verdict
Perc heeft het muzikale spectrum weer flink opgerekt. En wilde het niet rekken, dan scheurde het wel. Of was dat het vel van mijn subwoofer die t even niet meer aankon? Hoe dan ook "The Power and The Glory" klinkt niet alleen donker en duister, het is gewoon een gitzwart album. 'T gaat verder waar "Wicker & Steel" ophield. 'T is intenser en minder strak gearrangeerd. Zeg maar gerust chaotisch en anarchistisch. Daarnaast is er weer menig synthesizer en mengpaneel mishandeld om al deze gefreakte geluiden te verzamelen. Van heel ingetogen tot energiek en dansvloer gericht, Perc heeft het. Enig minpuntje is wel de korte duur van het album, +/- 50minuten.

Score: 85/100

www.perctrax.com
www.myspace.com/perctrax