Gareth Emery - Northern Lights

Gareth Emery behoeft in trancekringen geen enkele introductie meer. De man die zich al tijden succesvol profileert middels een eigen sound (uptempo trance met opvallende melodieën en catchy deuntjes) is al enkele jaren een populaire en zeer enthousiaste speler in voornamelijk de Engelse trance hoek. En dat heeft alles te maken met dito dj-sets, compilatiemixen en het aanbod op zijn eigen Garuda label. Al sinds 2005 speelde deze Engelsman met het idee een eigen album uit te brengen. Toch kwam het er pas dit jaar van, eind september om precies te zijn. Nu ik dit album, vernoemd naar het spectaculair en kleurrijk lichtverschijnsel dat poollicht (of noorderlicht) heet, daadwerkelijk voor me heb liggen, voel ik mij enorm vereerd (als recensent, maar zeker als fan) licht te mogen werpen op deze bij voorbaat veelbelovende verzameling eigen werk. Eigenlijk is het alleen al de onwijs blitse verpakking (een kartonnen hoes en superdeluxe jewelcase) die de verwachtingen naar grote hoogten doet stijgen.

Er gloort licht aan de horizon

Op veel trance albums merk je dat de artistieke vrijheid hoogtij viert. Producers nemen geen genoegen meer met alleen het uitmelken van hun bekend geluid en zoeken daarom dan ook vaker een (uit)weg naar aangrenzende stijlen. Het is een manier om hun brede smaak en creatieve brein aan de wereld te tonen. Toch leidt het zelden tot wereldschokkende verrassingen of tot het definitief inslaan van nieuwe wegen. Hetzelfde geldt ook voor de tien nummers die Gareth voor de cd-versie van ‘Northern Lights’ heeft geselecteerd. ‘Flow’ is, naar eigen zeggen, hét sleutelwoord van deze verzameling eigen werk. Niet alleen rolden binnen een half jaar in een ongedwongen, natuurlijke ‘flow’ het tiental nummers uit zijn studio, ook zijn deze zo geselecteerd en in stelling gebracht dat ze de ‘flow’ in het luisteren van begin tot eind behouden. Dat heeft er in geresulteerd dat er (helaas) een aantal tracks gesneuveld zijn voor dit album. Maar die worden in een later stadium alsnog gereleased, verzekert Gareth ons in het commentaar in cd-boekje. Diezelfde ‘flow’ heeft er waarschijnlijk ook voor gezorgd dat deze Engelsman zijn doel iets te snel voorbijgeschoten is.

Het eerste vijftal verkozen platen kun je omschrijven als progressive trance met diverse, minieme vleugjes uit andere verwante stijlen. En dat is even wennen als fan van recente uitsmijters als “Expsosure” en “Metropolis” en die stapels fraaie remixen waar zijn kenmerkende pakkende melodieën zo nadrukkelijk naar voren komen. Op veel momenten voelen deze proggie platen aan als afgezwakte versies van zijn bekende dynamische stijl, al moet ik toegeven dat er qua gevoel en emotie meer aan de dag gebracht wordt en het bij vlagen het verlies in schwung goed weet te compenseren. Het dromerige “Stars”, mede gemaakt met de Duitse groeibriljant Jerome Isma-Ae, is een prima track, maar verzuipt een beetje in langdradigheid. “El Segundo” kent dezelfde vibe maar dan met meer melodie en simpele, bekende broken-vocals (zoals je ze wellicht kent uit Gaia - Tuvan; waar Gareth niet geheel toevallig een remix van maakte). “Too Dark Tonight” gooit het over de sentimentele boeg en wordt op een licht ingetogen wijze, passend bij de melancholische toon van dit grauwe nummer, keurig ingezongen door zijn zus Roxanne. Oppeppend en een stuk opbeurender zijn de beats in het verder aangenaam Jaytech-achtige “Arrival”. Voor “The Light” koos mr. Garuda ook hier bewust een voor het publiek onbekende vocalist. Mark Frisch (in eerste instantie ingehuurd als demo-zanger) verdiende met zijn aangenaam zachte stem een uitverkiezing op dit album, al weet hij niet voldoende gewicht in de schaal te leggen van deze net wat te brave track. Toch blijft, hoe verzorgd en fijn de tracks ook zijn, het onverzadigd verlangen naar de bekende Emery sound het overheersende gevoel.

Maar net zoals het weinig imponerende, maar toch aangename stemgeluid van Mark, is ook het wat lang van stof zijnde “Full Tilt” (met een milde techtrance beat) als een weinig indrukwekkend voorgerecht voor de mainroom trance die gaat volgen. Maar dan, na al dat nieuwe, ambitieuze progressive werk komt dan toch de bevrijding van het onderliggende gevoel dat veertig minuten lang onderdrukt is geweest: de drang naar vuurwerk a la “Sanctuary”! Deze hemelse plaat valt niet voor niets overal waar trance gespeeld wordt te horen én mee te zingen (ja Gareth heeft zich dus weer aan een eigen vocaltrancer gewaagd). Die emotie verpakt in verheven melodieuze trance, om simpelweg bij weg te smelten! Natuurlijk zal de fellere uitvoering door Sean Tyas het qua airplay winnen van het bescheiden, maar meeslepend origineel. Toch is het een juweeltje als “Sanctuary” die dit album bij voorbaat aantrekkelijk maakt en de bekende muzikale lijn binnen zijn repertoire doortrekt. Dit is Gareth Emery zoals je hem het liefst hoort: catchy, uplifting en aandoenlijk. En dan krijg je de mooie vocalen er nog op de koop toe bij. Daarbij blijkt ook die andere track met Lucy Saunders een schot in de roos. “Fight The Sunrise” kan zich met haar rollende UK trance beats, sfeervolle pianobreak en zoetsappige lyrics makkelijk staande houden in het genre dat door John O’Callaghan groot gemaakt is. Het hiertussen gepositioneerde “Citadel” lijkt in eerste instantie een kopie te worden “Exposure”, maar ontpopt zich als een minder explosieve uplifing plaat die het goed zal doen in de laatste, afbouwende fase van een liveset. Blijft over het behoorlijk geslaagde samenvoegsel van de bekende Activa sound (de kern van de plaat; check die plotse versnelling in de opbouw) met daar overheen gegoten de hypnotiserende Emery melodietjes die “All Is Now” fijntjes afmaken en het album een passend slot geven.

Northern Lights

Zo prachtig en opwindend als het verschijnsel dat poollicht heet, is dit eerste album van Gareth Emery helaas niet geworden. De opzet om er een luisteralbum van te maken is zeker geslaagd. De nummers staan wat dit betreft in een goede volgorde, maar een album moet meer bieden dan cohesie tussen de nummers alleen. De tien tracks zelf zijn zeer verzorgd te noemen, maar de lekker in het gehoor liggende, uplifting Emery-sound zoals we die kennen, blijft veelal in de luwte. Met de eerste zes progressive platen bewijst hij ook in deze fijngevoeligere stijl mee te kunnen, maar het is niet de muziek waar zijn grote kracht als producer ligt. Dit bewijst het enige echte pareltje van het album (en misschien wel vocal-trance plaat van het jaar) “Sanctuary” wanneer het na lang wachten eindelijk opgediend wordt. En er hadden nog wel meer van dit soort uptempo, doeltreffende producties op deze cd mogen verschijnen naast de drie geslaagde laatste tracks. Had bijvoorbeeld zijn nieuwste single “On A Metropolis Day” (de welbekende Emery - Above & Beyond bootleg) er niet bij gekund? Of de hierop volgende “I Will Be The Same” met de zang van Emma Hewitt? Helaas zijn beide tracks alleen als bonus te krijgen via iTunes, terwijl ze makkelijk op deze disk hadden gepast. Goed, het moge duidelijk zijn dat Gareth wel aardig is afgeweken van zijn ‘winning formula’ en dat maakt het niet echt het album waar ik (en waarschijnlijk vele andere fans met mij) zo vurig op gehoopt hebben. Dat is even wennen én accepteren, maar daarna biedt het dus wel een aangenaam geheel om eens een paar keer goed van voor naar achter te beluisteren.

Score: 67/100


www.garethemery.com
www.beyourselfmusic.com