John Digweed - Structures

Wat maakt John Digweed na zo’n 20 jaar dienst nog steeds een van ‘s werelds grootste artiesten in de hedendaagse electronische muziek? Is het zijn onnavolgbare platenkeuze, waarmee hij op bijna sjamanistische wijze de dansvloer bespeelt? Is het zijn unieke sound die het midden houdt tussen John’s gelauwerde progressive house en organische techno? Of teert de man achter het fameuze Bedrock label simpelweg op in het verleden behaalde successen? Dat laatste is verre van het geval. Als een van de eersten maakte John op inventieve gebruik van software om zijn sets van een nieuwe dimensie te voorzien en met succes. Daarnaast is John, in tegenstelling tot vele collega’s, altijd in grote lijnen trouw gebleven aan de sound die hem groot maakte: Progressive. Natuurlijk hoorde we in de afgelopen jaren hier en daar een iets minimalere of in tempo teruggeschroefde houseklank, maar de kenmerkende zijdezachte pads, strings en zinnenprikkelende loops waren nooit ver uit de buurt. Zie de Transitions reeks. Zie de briljante Bedrock 11 labelcompilatie. Evolutie in plaats van muzikaal populisme; het lijkt John’s persoonlijke credo te zijn.

De aloude artiestenspreuk “je bent zo goed als je laatste werk” is ook op DJ’s van toepassing, en het feit dat deze release op internetfora al maanden voor haar release werd bestempeld als ‘misschien wel de beste compilatie van het jaar’ zorgde voor torenhoge verwachtingen. Naast twee gemixte schijfjes bevat Structures een DVD met videomateriaal van John’s optreden in club Vagabond in Miami. Deze DVD was helaas niet bijgesloten bij het recensiemateriaal, vandaar dat we hem hier achterwege laten.

CD1
Op de eerste schijf tekent John voor een uptempo selectie van pulserende houseplaten voorzien van eindeloze basloops, breed uitwaaierende synthesizers en uiterst levendige ritmes. ‘My Real Name Is’ van Wiretappeur leidt de mix effectief in met een bijzonder fris klinkende track doorzeefd met tal van progressive elementen, terwijl de weergaloze [dj=8486]{Artiest met ID 8486 bestaat niet!} remix van Mutant Clan’s ‘On And Amp’ nog maar eens laat horen waarom de plaat momenteel een gigantische hit is onder DJ’s. Cristian Varela is maar liefst tweemaal vertegenwoordigd in de mix. Allereerst met het subtiele maar energieke ‘Colmedream’, een juweeltje van een plaat, en vervolgens met ‘Perras A Tutti’, een organische technoplaat waar de kwaliteit van afspat. Op deze eerste CD schijnt vooral de zon: iedere plaat kenmerkt zich door een subtiel gebruik van bas en synths, terwijl de ritmes ten alle tijden bijzonder lang lijken te zijn uitgesponnen. Ook mixtechnisch klopt het als een bus, daar het geheel wegluistert als een lange flow van zinnenprikkelende, soms zelfs dromerige beats.

CD2
Goed, CD1 is een prima reflectie van John’s sound anno 2010, maar op de tweede schijf gaat het pas écht los. Met Nick Warren’s ‘In Search Of Silver’ opent de mix meteen een stuk donkerder ten opzichte van de eerste CD, maar dit is nog niets vergeleken met wat ons nog te wachten staat. Diepe, duistere baslijnen, stevige drums en hypnotiserende synthesizers vormen in zeer grote lijnen de basis van de eerste paar tracks, maar al gauw transformeert de mix in een adembenemend staaltje hogeschool-progressive dat meer dan eens doet denken aan de hoogtijdagen van het genre aan het begin van deze eeuw. Gierende synthesizers, eeuwig durende breaks en eindeloos repeterende ritmes vormen een overweldigend en perfect gebalanceerd muzikaal schouwspel vol energie, diepte en emotie. Marco Bailey’s ‘Jungle Laps’ (John Digweed & Nick Muir Remix) combineert funky techno met John en Nick’s gepatenteerde progressive sound wat resulteert in een fenomenaal staaltje electronische muziek. Sian’s ‘Dreams Are Maps’ is een trippy mix van pulserende synthesizers en speelse drums, terwijl ‘Collusion’ van Erpho & Thee-O een bijna industriële twist aan de mix geeft met behulp van een rauwe baslijn, simpelweg psychotische synths en een climax die zó smerig is dat het lijkt alsof je speakers worden aangedreven door een heipaal.

Structures is een ‘all killer, no filler’ compilatie geworden zoals je ze nog maar zelden tegenkomt. Op beide CD’s bewijst John eens te meer dat hij nog steeds met recht een van de meest getalenteerde artiesten in de wereldwijde dance mag worden genoemd door zijn muzikale heden en verleden met elkaar te combineren. De eerste CD1 is een uiterst smakelijke smeltkroes van house, hier en daar wat techno en een vleugje progressive waar veel DJ’s blind voor zouden tekenen, maar CD2 is echt van een bijna gekmakende genialiteit. Dus, de beste compilatie van het jaar? Dat is uiteraard persoonlijk, maar je moet wel van heel goede huize komen om dit meesterwerk te kunnen overtreffen.

Score: 90/100


www.johndigweed.com
www.myspace.com/johndigweed
www.bedrock.org.uk