Air - Love 2

Amour. Imagination. Rêve. Dat is de afkorting van AIR, aldus de band zelf. Deze drie woorden beschrijven tevens perfect de muziek van het succesvolle duo. Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel grossieren al jaren in atmosferische, jazzy en romantische chill-out composities die op het eerste gezicht luchtig klinken, maar bij nadere inspectie complexe songstructuren en een scala aan verassende instrumenten onthullen. Tot dusver leverde dat een aantal spraakmakende albums op, waarvan het onlangs opnieuw uitgebrachte 'Moon Safari' ongetwijfeld de bekendste is. Op 'Love 2' vieren de twee onvervalste romantici wederom de liefde, en alles wat daarbij komt kijken.

Het album opent met het ietwat curieuze 'Do The Joy', dat begint met een duister randje maar al snel die unieke, dromerige AIR-vibe oppakt. Vrouwelijke vocalen worden afgewisseld met ronkende robotachtige stemmen en AIR’s kenmerkende spacey synthesizers, maar het plaatje eindigt helaas net iets te abrupt om echt indruk te maken. Het tweede nummer, 'Love', klinkt als de band zoals we die zo goed kennen: lichtvoetig, met zijdezachte melodieën en gebruikmakend van originele instrumenten waarbij in dit geval een heerlijk dromerige dwarsfluit de hoofdrol speelt. AIR’s muzikale diversiteit uit zich eens te meer op 'Be A Bee', waarop de band een uitstapje richting garage rock maakt. Het resultaat is een energieke combinatie van sleazy gitaren, electronica en vocalen, en mag een van de hoogtepunten op het album worden genoemd. Het album neemt daarna qua experimenteren een aantal stapjes terug, en we worden getrakteerd op een serie zeer smaakvolle luisterliedjes in de beste AIR-traditie: warme, poppy songstructuren waarin de romantiek meer dan eens ondeugend om de hoek komt kijken en de melodieën wederom van een torenhoog zwijmelniveau zijn. Een voorbeeld hiervan is 'Tropical Disease', dat met haar afwisselend up –en downtempo jazz-structuur vol blazers, synthesizers en toetsenspel goede zaken zou doen in een jetset cocktailbar, ergens ver weg op de Caribische eilanden. Op het springerige 'Eat My Beat' worden de gitaren echter weer afgestoft voor een soundtrack-achtige compositie, waarna het wonderschone 'You Can Tell It Everybody', inclusief charmante Frans-Engelse vocalen, en het net iets te rustig kabbelende 'African Velvet' de luisteraar weer doen wegzakken in de comfortabele stoel.

Op 'Love 2' bereikt AIR wederom het torenhoge niveau van hun vorige albums, en legt daarmee tevens de lat weer een stuk hoger voor zichzelf. De band maakt zoals altijd veelvuldig gebruikt van traditionele instrumenten en trekt ook de digitale trukendoos weer open, maar dat alles zonder in herhaling te vallen. Natuurlijk, Air klinkt nog altijd als Air, maar de band deinst er niet voor terug her en der niet eerder betreden paden te nemen. Het resultaat is een spannend en coherent album waarop AIR’s diversiteit en jarenlange studio ervaring tentoon worden gespreid middels 12 tracks van het hoogste niveau. Liefhebbers van de betere chill-out en electronica zitten er deze herfst warmpjes bij.

Score: 83/100


http://en.aircheology.com/