Cocoon Compilation H

De compilatie cd’s van Cocoon Recordings (met hierop volledige, losse nummers), heten heel simpel en doeltreffend ‘Cocoon Compilation’. In plaats van de delen uit deze reeks aan te duiden met cijfers, wordt dit echter met letters gedaan. De laatste editie is deel ‘H’, oftewel nummer acht. In het aparte, maar toch ook stijlvol, vormgegeven doosje treffen we een cd aan met daarop twaalf nummers van aansprekende namen als Joris Voorn, Len Faki en natuurlijk Cocoon voorman Sven Väth zelf.

De compilatie vangt aan met ‘A plea for me’ van Cassy. De in Engeland geboren Cassy is met recht een wereldburger te noemen. Als kind van een Caribbische vader en Oostenrijkse moeder, groeide ze op in Oostenrijk en woont ze sinds 2003 in Berlijn, alwaar haar muzikale carrière goed van de grond kwam. ‘A plea for me’ steekt eigenlijk heel simpel in elkaar maar werkt zeer doeltreffend. De soulvolle sound en de steeds terugkerende vocal weten de luisteraar te boeien. Onze eigen Joris Voorn behoeft natuurlijk minder introductie. Met ‘The deep side of the moog’ brengt hij ons één van de betere nummers van deze cd. De track bouwt de nodige spanning op, welke een aantal keren een kleine climax tot gevolg heeft, wat het tot een pakkend nummer weet te maken. Raudive, beter bekend als Oliver Ho, schotelt ons ‘Tempo’ voor. Een aardig nummer maar geen uitschieter. De voortstuwende muziek en de drive van het nummer doen de titel eer aan, maar imponeren doet de track niet.

Een nummer dat alleen al vanwege de artiesten imponeert is ‘Trashbindance’ van Väth vs Flügel. De voorman van het Cocoonlabel en Roman Flügel van Alter Ego (een formatie die hij samen met Jorn Elling Wuttke vormt) kennen al een gezamelijke geschiedenis, want onder Sven Väth zijn naam produceerden zij de album ‘Contact’ en ‘Fire’. Daarbij hebben zij elk afzonderlijk natuurlijk ook grote successen geboekt. Van deze twee heren mag je dus wel wat verwachten maar deze hoge verwachtingen worden helaas niet waargemaakt. ‘Trashbindance’ komt erg langzaam op gang, herhaalt zichzelf vooral en weet de middelmaat niet te ontstijgen. Iets wat ‘U’ van Simon Baker ook niet weet te doen. Het minimale nummer kabbelt een beetje voort en is bij de volgende track alweer vergeten. Temeer als dit volgende nummer ‘Death by House’ is van Len Faki, één van de uitschieters van deze cd. Bekend om zijn dansvloergerichte tracks en sets, weet Faki ook met deze track wat meer leven in de compilatie-cd te blazen. Geen minimaal gepingel maar een opzwepend nummer met lekkere basslines is het gevolg. Prima nummer!

Het tweede gedeelte van de cd wordt ingezet door Dubfire & Oliver Huntemann. Eigenlijk zijn beide artiesten in zekere zin tegenpolen van elkaar. Huntemann draait al lange tijd mee in de dancescene maar heeft zich altijd bewust een beetje op de achtergrond gehouden, daar waar studiopartner Dubfire praktisch altijd in de spotlight heeft gestaan. Of dit nou solo is of samen met Sharam Tayebi als Deep Dish. Hun combinatie van percussie, ‘gepingel’ en gesis heeft met ‘Diablo’ een meer dan aardig nummer opgeleverd. De bij het grote publiek onbekende(re) Tolga Fidan brengt ons ‘Us and them’, een mystiek nummer met galmende klanken. Niet onaardig maar zeker geen uitschieter. Dan pakt de Braziliaan Gui Boratto het wat beter zijn. Zijn ‘Golden axe’ houdt een beetje het midden tussen minimal en tech-house en laat een wat diepere, zweverige sound horen. Als los nummer wellicht geen absolute topper, maar wel een prima plaat om in een set te verwerken.

Met de laatste nummers van deze compilatie komen we in vrij rustig vaarwater terecht en laten ons een wat ‘dieper’ geluid horen. Zowel ‘Float’ van Efdemin als ‘3 of a kind’ van ‘Mark August’ steken goed in elkaar en luisteren lekker weg. Écht overtuigend is het allemaal niet, de nummers weten de luisteraar niet te raken en blijven niet hangen. Het slotstuk komt voor rekening van Matt Star en daar zijn we gelukkig meer over te spreken. Ook ‘Am I dreaming’ kent een rustige en ‘diepe’ sound, maar doet veel warmer aan en weet, in tegenstelling tot eerdere tracks, wél te boeien.

Van een groot en aansprekend label als Cocoon Recordings mag je wat verwachten, zeker kijkend naar een aantal klinkende namen op de tracklist. In de praktijk worden deze verwachtingen helaas niet geheel waargemaakt. Toegegeven, er staan een aantal erg lekkere tracks op (denk hierbij maar aan de producties van onder andere Joris Voorn, Len Faki en Dubfire vs Oliver Huntemann), maar over het algemeen hadden we er toch wat meer van verwacht en ontstijgen de nodige nummers de middelmaat amper.

Score: 68/100


www.cocoon.net