Jeckyll & Hyde - The Album

Jump als muziekstijl ligt vandaag de dag behoorlijk onder vuur vanuit verscheidene hoeken. Maar waarom eigenlijk en is dit wel terecht? Aan de ene kant is daar de opkomst van het toegankelijkere en meer melodieuze geluid dat zich al vanaf 2005 in Nederland langzaam wist op te werken naar de status ‘mainstream’. De muzikale verschuiving binnen de stijl was iets dat de fans van de ‘oudere’ Franse Tek(club) met lede oren hebben moeten aanhoren. Aan de andere kant, met de vertoegankelijking van jump werd logischerwijs een groter, veelal jonger en minder veeleisender publiek bereikt. Dit ging geleidelijk ten koste van de originaliteit en het zorgde daarmee ook voor een cultuuromslag binnen het wereldje. Dit effect werd laatst ook nog eens versterkt door de plotse opkomst van een onder jongeren populair dansje, dat (vreemd genoeg) ‘jumpen’ genoemd wordt en opeens moet doorgaan als dé dansbeweging op deze muziek. De term ‘jump’ wordt te pas en te onpas misbruikt en geparasiteerd voor commerciële doeleinden die vaak zelfs ver buiten de muziekwereld reiken. Door al die beladen poespas komt daar ook nog eens bij dat men vaak moeite heeft om de muziekstijl zelf te waarderen los van al deze randzaken. Generaliseren is vaker regel dan uitzondering. Kortom, het eerst zo verfrissende en onbezorgen imago is vrijwel compleet tenietgedaan. Daarom zijn we nu helaas op een punt beland dat het bij het beoordelen van jump-muziek noodzaak is om het kaf der randzaken van het muzikale koren te scheiden om tot een objectief oordeel te komen. En zo behoort dit eerste album van het Nederlandse dance-duo Jeckyll & Hyde ook benaderd te worden.

Het meer en meer toegankelijk en populair worden van een muziekstijl als jump was natuurlijk wel één van de verklaringen voor het megasucces dat het duo Jeckyll & Hyde ondervond met hun derde vinyl- en eerste cd-release “Frozen Flame”. Maar toch is het naar mijn mening niet de voornaamste reden geweest. Natuurlijk kwam die voor jumpstylend Nederland originele clip met de legopoppetjes precies op het juiste moment en heeft het de naamsbekendheid van Jeckyll & Hyde een flinke boost gegeven. Digidance, grootspeler in de muziekbranche, versterkte deze ontwikkeling door in te spelen op de ‘jumpstyle’-hype door middel van het op poten zetten van een Jeckyll & Hyde-liveact, dat verder overigens weinig met de oorspronkelijke gedachte achter deze artiestennaam te maken heeft.

Goed, terug naar de zaken die er toe doen, terug naar de kern van de zaak: de muziek zelf. Vóór het buitensporig succes waren de mannen (Ruthless & Vorwerk) met dit alias voor hun meer melodieuze nummers vrijwel alleen bekend binnen de jump-scene. Dit veranderde dus met het onverwachte succes van “Frozen Flame”. Het nummer zelf genoot pas oktober vorig jaar landelijke bekendheid, terwijl het het half jaar ervoor al een flinke hit was in het jump-circuit. De combinatie van een lichte jump-beat gecombineerd met een optimistische, pakkende, bijna eurodance/trance-achtige melodie bleek een succesformule. Vergeleken met de eerder verschenen Jeckyll & Hyde-vinyls ligt de nadruk niet zozeer meer op de jump-beat (“Kick This One”, “The Flipside”) maar meer op een ‘catchy’, in het oor springende melodielijn in een wat subtielere en toegankelijkere verpakking. Het toegankelijke en toch kwalitatieve geluid van “Frozen Flame” en “Freefall” sprak hierdoor dan ook een grote, en een op het eerste gezicht minder voor de hand liggende groep mensen aan. Het logische gevolg was een notering in onze vaderlandse Top40, met zelfs een nummer één positie voor deze laatste. Ondanks dat de vele onoriginele, superkazige en erg simpele jump van de laatste weken gekenmerkt door veelal letterlijk gesamplede of slecht nagespeelde melodieën diezelfde vaderlandse charts teisteren en puur alleen meeliften op het succes rondom de (dans)hype, mogen we dus van Jeckyll & Hyde-producties wel stellen dat ze kwalitatief gewoon goed in elkaar steken en niet nadrukkelijk leunen op al bestaande bekende melodieën of zelfs hele classics. Jeckyll & Hyde gaan vooral uit van hun eigen kracht en zo hoort het ook. De vraag die dit album opwerpt, is dan ook hoe origineel de mannen zijn binnen dit origineel-zijn.

Het album kent letterlijk twee gezichten. Aan de ene kant hebben we de bekende, eerdere nummers van voor de ‘commerciële’ doorbraak, zoals “Kick This One”, “The Flipside” en “Precious Dreamer”, waarbij de nadruk meer op de jump ligt, al heeft “Lost in Time” uit 2005 al opvallend veel weg van het nieuwere, vrolijkere geluid waar de meesten Jeckyll & Hyde van zullen kennen. De nieuwe, nog niet uitgebrachte nummers zijn zowat allemaal geproduceerd in dit meest recente concept met “Frozen Flame” als absolute uitschieter. Jammer genoeg wordt dit nummer nergens overtroffen al komen “Freefall” en “End of Time” toch aardig dichtbij, maar die moeten bij de fans ook al een tijdje bekend zijn. Met andere woorden, het nieuwe materiaal is wel allemaal (jammer genoeg?) veel van hetzelfde: vrolijke ‘trancy’, uplifting melodieën met die welbekende, goed verteerbare Jeckyll & Hyde jump-beat eronder. Erg leuk en opvallend is de eigentijdse remake van de Dodendans (“La Dans Macabre) met sinistere viool en creepy effecten. Ook de Jeckyll & Hyde-sound gecombineerd met het andere, minimalere jump/tech Ruthless & Vorwerk-alter ego Noise Provider is een amusante vondst. Over het algemeen staat deze cd vol met nummers die de moeite waard zijn. Misschien is het daarom ook wel jammer dat de meeste nummers gemiddeld rond de vier minuten duren, met uitzondering van de zeer aangename trance-remix van “Frozen Flame” door Wezz & Fisher van ruim zeven minuten. Het enigste smetje op dit album is de eigen invulling van de Belgische trance-klassieker “Universal Nation” (van Push) dat als bonus is toegevoegd. De uitwerking is, net als veel van die andere Top40 ‘jump'-plaatjes van de laatste weken, simpelweg niet origineel genoeg. Een overbodig extraatje op een aardig album dus.

Score: 74/100

www.jeckyllandhyde.nl
www.ruthlessandvorwerk.com
www.squarebeats.com