Marc Romboy - Gemini

| Artiest | Marc Romboy ![]() |
Marc Romboy presenteert veelzijdig debuutalbum, waar zelfs enkele houselegendes hun medewerking aan hebben verleend.
Voorspel
De naam Marc Romboy zal vermoedelijk bij velen niet direct een belletje doen rinkelen, maar wie Marc Et Claude zegt, zal direct aan ‘I Need Your Lovin’ denken. Laat je echter niet misleiden door de eerste indruk die je misschien van Marc krijgt, in de wetenschap dat hij medeverantwoordelijk was voor de trancehit.
Marc is al vijftien jaar met dance bezig en werkte eerder samen met artiesten als Pete Namlook, Thomas P. Heckmann en Booka Shade.
Evenals meerdere artiesten, die actief zijn in de electronische muziek, heeft ook hij zijn grenzen verlegd. Het mag geen toeval heten dat Romboy uit Duitsland komt, het land waar sinds jaar en dag (harde) trance en techno de scepter zwaaien. Echter, zoals niemand ontgaan is, is Duitsland nu vooral de plaats waar ‘hèt’ gebeurt. Duitsland is hot. Duitsland is de plaats waar tegenwoordig alleen maar kwaliteitsmuziek vandaan komt. Muziek die weer fris klinkt, het luisteren naar en dansen op weer spannend maakt. Muziek met meer lagen, meer diepte. Inderdaad, ook van onze vriend Romboy is niets dan kwaliteit te verwachten, met zijn laatste en meest succesvolle wapenfeit de start van een nieuw electro/house label: Systematic. Jawel, het label dat John Dahlbäck’s debuutalbum ‘Man From The Fall’ uitbracht.
Twee jaar nadat de eerste release op Systematic verscheen, komt dan nu zijn eerste solo-album, geproduceerd in samenwerking met Stephan Bodzin en 45 Rocks.
Voor ‘Gemini’ heeft hij de hulp ingeroepen van artiesten met een behoorlijke staat van dienst. Wat te denken van Chicago houselegende Robert Owens, onder anderen bekend van ‘I’ll Be Your Friend’, ‘Mine To Give’ (in samenwerking met Photek) en ‘Last Night A DJ Blew My Mind’? Of Detroit grootheid Blake Baxter? Ik bedoel maar..
De Systematic-site meldt het volgende over het album:
Dat belooft heel wat!
Hoorspel
Het album begint lekker rustig met een basic basslijntje, dat in eerste instantie iets aan het werk van Acid Junkies doet denken. De electrogeluidjes die na de break hun opwachting maken, doen hun werk goed en geven het geheel een wat stoerder randje. ‘SL Mirage’ en ‘Impact Disco’ die hierop volgen zijn al een stuk dansbaarder, hoewel ze mij in eerste instantie weer weg doen dromen. ’s Nachts, op weg naar huis rijdend op een verlaten snelweg, met mijn vriendin als enige metgezel, die de auto bestuurt. Moe, maar voldaan keren we terug van een geslaagd dagje uit. Terwijl in hoog tempo de gebouwen langs ons heen schieten, laten we langzaam maar zeker de stad achter ons. De duisternis en de lege rijbanen doen ons even denken dat we alleen op de wereld zijn. Voor ons gevoel is dat ook zo. Onze wereld bestaat voor dit moment alleen uit haar, mij en de hypnotiserende klanken van de muziek die ons omringt.
Vanaf de eerste klank van ‘In My Mind’ is te horen dat Robert Owens hier een vinger in de pap heeft gehad. Even lijkt het wel erg veel op ‘Mine To Give’ te lijken, maar dan verstoort een funky, ritmisch toontje de déjà vu. Op een prettige manier, dat wel. Uiteraard is hèt kenmerk van Owens even later te horen: zijn stem. ‘House Ya’ klinkt heerlijk brutaal, iets waar niet alleen de vocalen van Blake Baxter debet aan zijn, maar vooral de bliepjes en piepjes die op je afgevuurd worden. Over bliepjes gesproken: ‘Underground?’ staat er bòl van! Wat hier ten gehore wordt gebracht…..onvervalste acid! Lekker! Bij ‘Body Jack’ zijn de vocalen van Tommie Sunshine te horen. Het is duidelijk te horen dat deze man mede-verantwoordelijk was voor de songtekst van de hit ‘Silver Screen’van Felix da Housecat & Miss Kittin.
Romboy bewaart het best voor het eind met de onwaarschijnlijk lekkere nummers ‘Himalia’ en ‘Model 1601’. Complimenten voor deze solide tracks zijn zeker op hun plaats, vooral voor het laatste nummer, dat zomaar in de platenkoffer van iemand als James Holden zou kunnen belanden.
Naspel
En zo is het! Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Zoals bijna alle hedendaagse producties is een aankoop van een cd als deze verre van geldverspilling. ‘Gemini’ is inmiddels bij de betere platenzaken verkrijgbaar, de distributie loopt via Astral Music.
Oordeel: 80/100
www.marcromboy.com
www.systematic-recordings.com
De naam Marc Romboy zal vermoedelijk bij velen niet direct een belletje doen rinkelen, maar wie Marc Et Claude zegt, zal direct aan ‘I Need Your Lovin’ denken. Laat je echter niet misleiden door de eerste indruk die je misschien van Marc krijgt, in de wetenschap dat hij medeverantwoordelijk was voor de trancehit.
Marc is al vijftien jaar met dance bezig en werkte eerder samen met artiesten als Pete Namlook, Thomas P. Heckmann en Booka Shade.
Evenals meerdere artiesten, die actief zijn in de electronische muziek, heeft ook hij zijn grenzen verlegd. Het mag geen toeval heten dat Romboy uit Duitsland komt, het land waar sinds jaar en dag (harde) trance en techno de scepter zwaaien. Echter, zoals niemand ontgaan is, is Duitsland nu vooral de plaats waar ‘hèt’ gebeurt. Duitsland is hot. Duitsland is de plaats waar tegenwoordig alleen maar kwaliteitsmuziek vandaan komt. Muziek die weer fris klinkt, het luisteren naar en dansen op weer spannend maakt. Muziek met meer lagen, meer diepte. Inderdaad, ook van onze vriend Romboy is niets dan kwaliteit te verwachten, met zijn laatste en meest succesvolle wapenfeit de start van een nieuw electro/house label: Systematic. Jawel, het label dat John Dahlbäck’s debuutalbum ‘Man From The Fall’ uitbracht.
Twee jaar nadat de eerste release op Systematic verscheen, komt dan nu zijn eerste solo-album, geproduceerd in samenwerking met Stephan Bodzin en 45 Rocks.
Voor ‘Gemini’ heeft hij de hulp ingeroepen van artiesten met een behoorlijke staat van dienst. Wat te denken van Chicago houselegende Robert Owens, onder anderen bekend van ‘I’ll Be Your Friend’, ‘Mine To Give’ (in samenwerking met Photek) en ‘Last Night A DJ Blew My Mind’? Of Detroit grootheid Blake Baxter? Ik bedoel maar..
De Systematic-site meldt het volgende over het album:
On ‘Gemini’ Marc Romboy manages to combine diverse styles ranging from the deeper shades of house over truly intense electroid flavours and the atmospheric side of jackin' boogie beats to dancefloor devastating rave ideas, all in the very unique and consequent Romboy production style: cold crushing synth sounds, the dirtiest bass action ever and perfectly timed drums guaranteed.
Dat belooft heel wat!
Hoorspel
Het album begint lekker rustig met een basic basslijntje, dat in eerste instantie iets aan het werk van Acid Junkies doet denken. De electrogeluidjes die na de break hun opwachting maken, doen hun werk goed en geven het geheel een wat stoerder randje. ‘SL Mirage’ en ‘Impact Disco’ die hierop volgen zijn al een stuk dansbaarder, hoewel ze mij in eerste instantie weer weg doen dromen. ’s Nachts, op weg naar huis rijdend op een verlaten snelweg, met mijn vriendin als enige metgezel, die de auto bestuurt. Moe, maar voldaan keren we terug van een geslaagd dagje uit. Terwijl in hoog tempo de gebouwen langs ons heen schieten, laten we langzaam maar zeker de stad achter ons. De duisternis en de lege rijbanen doen ons even denken dat we alleen op de wereld zijn. Voor ons gevoel is dat ook zo. Onze wereld bestaat voor dit moment alleen uit haar, mij en de hypnotiserende klanken van de muziek die ons omringt.
Vanaf de eerste klank van ‘In My Mind’ is te horen dat Robert Owens hier een vinger in de pap heeft gehad. Even lijkt het wel erg veel op ‘Mine To Give’ te lijken, maar dan verstoort een funky, ritmisch toontje de déjà vu. Op een prettige manier, dat wel. Uiteraard is hèt kenmerk van Owens even later te horen: zijn stem. ‘House Ya’ klinkt heerlijk brutaal, iets waar niet alleen de vocalen van Blake Baxter debet aan zijn, maar vooral de bliepjes en piepjes die op je afgevuurd worden. Over bliepjes gesproken: ‘Underground?’ staat er bòl van! Wat hier ten gehore wordt gebracht…..onvervalste acid! Lekker! Bij ‘Body Jack’ zijn de vocalen van Tommie Sunshine te horen. Het is duidelijk te horen dat deze man mede-verantwoordelijk was voor de songtekst van de hit ‘Silver Screen’van Felix da Housecat & Miss Kittin.
Romboy bewaart het best voor het eind met de onwaarschijnlijk lekkere nummers ‘Himalia’ en ‘Model 1601’. Complimenten voor deze solide tracks zijn zeker op hun plaats, vooral voor het laatste nummer, dat zomaar in de platenkoffer van iemand als James Holden zou kunnen belanden.
Naspel
"Electronic house music with a certain breakdance appeal, reminiscent of old school Chicago dance floor insanity is Romboy's true passion, when it comes to deejaying, producing and making decisions as the Systematic commander!"
En zo is het! Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Zoals bijna alle hedendaagse producties is een aankoop van een cd als deze verre van geldverspilling. ‘Gemini’ is inmiddels bij de betere platenzaken verkrijgbaar, de distributie loopt via Astral Music.
Oordeel: 80/100
www.marcromboy.com
www.systematic-recordings.com
Tracklist
- Jigsaw
- SL Mirage
- Impact Disco
- In My Mind (vs Robert Owens)
- House Ya (vs Blake Baxter)
- I Need (vs Robert Owens)
- Underground?
- Freakin’ (vs Blake Baxter)
- Body Jack (vs Tommie Sunshine)
- Himalia
- Model 1601
11 opmerkingen
ik heb ze geluisterd en het zijn stuk voor stuk heerlijke tracks!
Romboy was in de guestmix van John Digweed zijn Kiss FM show afgelopen week. Zeker de moeite waard om te luisteren!
heb 't complete album nog niet gehoord, maar ben wel bekend met z'n overige producties. sommige die dus ook terug te vinden zijn op 't album. ben wel benieuwd naar de overige tracks.
iemand trouwens al sebo k's "moved" ft. prosumer op mobilee al gehoord? als we 't toch over het robert owens-gevoel hebben..
iemand trouwens al sebo k's "moved" ft. prosumer op mobilee al gehoord? als we 't toch over het robert owens-gevoel hebben..











