Halocyan Records - Universal Quantifier

Halocyan Records uit Los Angeles brengt in oktober zijn nieuwste verzamel cd "Universal Quantifier" uit. De nogal filosofische gedachten achter de titel komt voort uit het feit, dat het label gelooft in een symbiose tussen technologie aan de ene en absolute waarheid aan de andere kant. Waarbij technologie door mensen wordt gecreëerd en daarbij niet wordt beschouwd als de absolute waarheid, maar eerder als een middel om die absolute waarheid te begrijpen en te bereiken. Daarbij streeft het label naar begrip van het genre "techno" en zijn geschiedenis, om zo in de nabije toekomst weer verder te kunnen met het maken van goede platen.

Quote: "That you must understand history to create the future."

Heel diep allemaal en misschien niet direct te volgen, aangezien ze zelf al een pagina nodig hadden om hun hele theorie uit te leggen. Maar waar het om draait, is natuurlijk de muziek zelf. Daar zijn we uiteindelijk het meest in geïnteresseerd, anders hadden we allemaal wel een universitaire graad in filosofie behaald. De compilatie bevat 2 schijfjes met 11 en 13 tracks afkomstig van diverse EP's die de afgelopen 2 jaar zijn uitgebracht en een aantal nieuwere tracks. Artiesten als Dosem, Chrissy Muderbot, Paul Woolford, Raudive en The Third Man komen voorbij met tracks die allemaal zeer prettig weg luisteren.

Universal Quantifier
Disc 1 opent met "XXXY – Bash", een zeer catchy electro-track met een meeslepende synthline en gevoelige vocal-sample. Daarnaast bevat de track en wat zwaardere bassline die lekker lang na resoneert. Ook "Friendship" heeft zo'n diepe verzwelgende bassline. Maar deze plaat lijkt meer drum&bass-invloeden in zich te hebben zonder dat het een echte dr&bs track is. Fascinerend! Dat geldt ook voor Hackman die meer gebruik maakt van akoestische piano en strijkers om z'n track "Semibreves"meer glans te geven. Klinkt zeer loungy. Het contrast met "Sumsun – Avey Oliver" is dan ook behoorlijk aangezien deze track als een ontploffende supernova op je af komt met veel ruimtelijke bijgeluiden en lang gerekte strings. Paul Woolford gooit het over een hele andere boeg. "5Meo"bevat een scala aan hele blije riedeltjes, alsof er een regenboog over je uitgestrooid wordt.

Met "Red Boxing" bevinden we ons weer even in een obscure techno kelder in Detroit. Geen kneiter harde productie maar wel één vol gevoel en met een hele hoop heerlijke synthesizer loops en melodiewendingen. Van de kelder door naar de badkamer. "Arkist – 23 Summers" komt namelijk nog al ruimtelijke over, alsof de douche nog staat na te druppelen na een dampende gezamelijke wasbeurt. En aan de rest van de track te horen zou dat best wel eens het geval kunnen zijn. Ook "Asc – Sonic Assualt" laat een ruimtelijk geluid horen. Maar dan wel wat meer duisterder dan voorgaande plaat. Tevens bevat deze track een lekkere repetitieve bassline, ook weer drum&bass georiënteerd. Raudive brengt een wat strakkere plaat. Sci-fi -achtige bijgeluiden en een knetterende hi-hat zorgen er samen met de uitgestrekte synths voor, dat je je in een grote fabriekshal waant, waarbij de ene na de andere lucht-aangedreven pers zijn machine in beweging zet. In vergelijking klinkt Dosem – Atica (DJ Pierre's Hey Wildpitch mx) een stuk warmer en zomerser. Een ideale track om je beach-party mee op te leuken. Ook de laatste plaat van het eerste schijfje is een remix. Minilogue heeft "Sumsun's "New Piano" even flik onder handen genomen wat geresulteerd heeft in een stuk van 17minuten. Na een lange opbouw komt er pas vanaf 3,5 minuut echt leven in de plaat. Hoe chill deze track verder ook klinkt, met een minuutje of 7 a 8 waren we ook allang tevreden geweest.

De 2e cd is in z'n geheel genomen een stuk steviger qua opzet dan de eerste en dat is gelijk al te merken aan "Artifact -Cry" welke een stuk hysterischer en pompender klinkt dan alles wat we daarvoor gehoord hebben. Wat ook opvalt aan cd2 is dat bijna alle tracks ge(re-)mixt zijn en er maar 2 nummers opstaan die origineel zijn, "Cry" en "Absent Centre". Van de indringende bassline van "Cry" gaan we via de zwoele "French Fries"-remix van "Bash" door naar de freaky acid-achtige Legowelt-remix van "Friendship". Extrawelt mocht "Pursuit" verbouwen en het resultaat mag er zijn. Een easy-chill gevoel overvalt ons. Dit is een ideale plaat voor op de zondagavond in je luie stoel op het terras van je favoriete strandtent. Tot halverwege dan want dan ontpopt het techno-rupsje zich tot een energieke vlinder, die je mee de dansvloer op sleurt, om al om je heen fladderend je helemaal duizelig te maken. Duidelijk een plaat met 2 gezichten. Helaas kunnen we dat niet zeggen van "Latvamäki". Deze track vol schrapende metallic-bijgeluidjes leunt teveel op een wat zompige bassline, waarbij het lijkt alsof je in een bak cement staat rond te stampen. Gelukkig neemt de intensiteit weer toe met de muur van geluid genaamd "Huh!". De indringende bassdrum en wat nerveuze synthesizer zorgen ervoor dat je automatisch begint mee te wiegen op de maat. Stop echter wel een paar oordopjes in je oren, want de hoge uitschieters laten niks van je binnenoor heel. Na het piepende "Huh!" komt "Addict (Komon Remix)" een stuk warmer over, dankzij de piano loops, de subtiele achtergrond vocals en onderliggende woofer-line. Ook de Kangding Ray Remix van "Sonic Assault" opent heel uitnodigend alsof je het paradijs binnenwandelt. De rustige beats geven een jungle sfeertje aan deze hypnotiserende track.

De volgende remix is van Raudive's "Last" bevat een lekkere haperende bassline en diverse spacy bijgeluidjes. De algemene synthline is zo nu en dan lekker dik aangezet en klinkt lekker eigenwijs. Pakkend trackje. Zo ook het openbarende "Dntel – Peepsie". Zoveel heldere tingeltjes en toontjes die echoën en golven. 'T lijkt haast wel alsof er in één keer voor alles een oplossing is, terwijl je hoog boven alles uit zweeft. Ook "Huh! (Matthias Tanzmann Remix)" is zo'n track waarbij je maar blijft zweven. Zo rauw als de Randomer Remix was, zo subtiel is deze versie. De gebruikte breakbeat lijkt het begin van een energieke track maar dit blijkt een illusie als de rest van de track zijn intrede maakt. Wederom heldere klanken en fascinerende geluidspatronen die je vanzelf in een hogere staat van bewustzijn brengen. 'T kon natuurlijk niet uitblijven, uiteindelijk komen we toch weer met beide voetjes op de grond terug. En dat is maar goed ook want Jason Potratz heeft voor ons de bijbehorende intense beleving. Dansen op "Absent Center", welke sneller en indringender is dan de voorgaande platen. Als laatste is er gekozen voor de Joey Beltram Remix van Dosem's "Atica". Deze wat langzaam beginnende plaat bouwt langzaam op tot een climax waarbij de dansvloer gerust mag ontploffen. Zeker als de warme synthesizermelodie de boel nog wat verder opstuwt. Een mooie einde van een zeer diverse compilatie met een niet alledaags geluid.

Halocyan Records
Kunnen we nu concluderen dat deze verzamelaar de visie van het label uitdraagt? Dat we ons eerst moeten verdiepen in het verleden om verder te kunnen in het heden en de toekomst? Eerlijk gezegd: "Geen idee!". De muziek spreekt echter voor zich en die nodigt uit tot zowel een feestje als tot een momentje van bezinning. Zeker een leuke variatie op de techno die we normaal hier op onze feesten horen en de cd's die hier uitkomen.

Score: 77/100

www.halocyan.com
www.facebook.com/Halocyan