Sendai - A Smaller Divide

Na Zeitgeber, Radial en Perc hebben we er alweer eentje voor jullie liefhebbers van het meer experimentele geluid. Deze keer zijn het de heren van "Sendai"die jullie zintuigen komen prikkelen. Peter van Hoesen en Yves de Mey zijn de kunstenaars achter dit pseudoniem. Peter brengt ons sinds 2006 met de regelmaat van de klok zowel dansbare als meer sfeervolle producties op diverse labels waaronder zijn eigen "Time to Express" label als ook "Tresor", "Lan Muzic" en "Morse". Afgelopen jaar (2013) stond hij voor het eerst op het Awakenings festival en in November kwam zijn laatste album "Life Performance" uit op Tresor, welke qua geluid te plaatsen valt in het rijtje Jeff Mills, James Ruskin en Luke Slater. Al met al een man om rekening mee te houden. Zijn 'partner in crime' Yves de Mey is een producer die zich bezig houdt met het ontoegankelijke in geluiden. Zijn producties zijn stuk voor stuk fascinerende stukjes elektronische muziek die werkelijk alle kanten op kunnen gaan. Van harmonieus tot zwarter dan zwart, waarbij de "Transfer Ep" met zijn donkere resonerende flow, waarschijnlijk het snelst voor een verhoogde hartslag zal zorgen bij de meeste technoliefhebbers. Samen hebben de heren al meerdere EP's onder de naam Sendai uitgebracht waaronder "Sustaining the Chain", welke knetterend en experimenteel overkomt mede dankzij de geweldig smerige woofer synth. En "System Policy" waarop ze juist een heerlijk frisse track laten horen met een diepere meeslepende flow. Daarnaast is in 2012 hun eerste gezamenlijke album "Geotope" uitgekomen. Een samensmelting van beide stijlen, waardoor het album toch zeer divers en prikkelend overkomt. Nu 2 jaar later brengen de heren hun 2e Sendai-album uit op hun label "Archives Intérieures". Daarbij nemen ze ons nog verder mee de diepte in, vergeleken met "Geotope". Dus zet je versterker op vol vermogen, zodat het geluid niet alleen via je oren maar ook als trilling via je buik tot je komt. Ervaar de diepte in toonhoogte, voel hoe de resonantie zich een weg door je lichaam zoekt, knijp je ogen samen als de tonen zo hoog worden, dat ze bijna pijn gaan doen in je oren. En hou je vast aan je leuning als je denkt weg te zweven dankzij de hypnotiserende klanken. Sendai is terug met "A Smaller Divide".

A Smaller Divide
Het album begint met "Capstan", een track die al gelijk laat horen dat we hier wederom niet te maken hebben met 'four-to-the-floor'-techno-producties. Na een korte geluids-intro gaat de track volledig los, wanneer de samengestelde percussie als een op hol geslagen Uzi onsamenhangend begint te ratelen. Uiteindelijk wordt na enkele minuten wel duidelijk dat dit natuurlijk expres zo gearrangeerd is. Dit is nog maar het begin van een album vol vreemde wendingen. Ook "Anti-Jupiter" klinkt alles behalve standaard. De extreem langzame kick klinkt als een misplaatste heipaal en wordt vergezeld door een brommende synthesizer en hoge snerpende piepjes. Neem daarbij ook nog een hyperactieve zwaar opgepitchte snare-loop, die doet denken aan een elektrisch circuit onder kortsluiting, waar de vonken vanaf springen en het feest is compleet.
Als je denkt dat het hierna rustiger wordt, heb je het mis. De ADHD-factor in "Second Uniform Estimate" is nog hoger dan in een gemiddelde Japanse tekenfilm. Echter naar het einde toe krijgt de repetitive toon-loop toch iets harmonieus over zich, zeker in combinatie met de bijkomende strings. Tijdens "Fringe Morals" hoor je als je goed oplet de tonen van een kerkorgel terug in de zwaar vervormde geluidspatronen. Hoe verder we in de track komen hoe meer het doordringt hoe verdraaid en bizar de melodieën eigenlijk in elkaar zitten.

De titeltrack "A Smaller Divide" start als een warmdraaiende motor gecombineerd met een pulserende bassline, maar neemt halverwege een verrassende wending wanneer de opzwellende en onheilspellende strings hun intrede maken. Langzaam maar zeker wordt je meegezogen in een kolk van oneindige verbazing."Triptiek" doet ook weer heel statisch aan. Alsof je omgeven bent door een high-voltage energieveld. Daarbij komt dat alle bijgeluiden zo door de shredder gehaald lijken te zijn. Piep kraak! Samen met het metallic klinkende "Sequential Convex" is dit tevens één van de langere tracks op het album. "Sequential Convex" lijkt in eerste instantie wat intenser dan "Triptiek" maar slaat na 3 minuten helemaal om als de pulserende metalen drum wegvalt en de bijgeluiden de overhand krijgen. De 'Twilight Zone' is er in ieder geval niks bij, zo wazig komen deze klanken over. Dat geldt ook voor het baseline-loze "Self-adjoint". Suizende luchtstromingen lijken je te omgeven als ware je in een windtunnel. Echter ook hier lijkt de hele sfeer te veranderen na zo'n 2 minuten, waarna je alleen nog ondefinieerbare echoënde geluidspatronen te horen krijgt. Maar zo als de track begon zo eindigt hij ook met een flinke portie suizingen, die al het andere geluid opslokt. Op 9 krijgen we weer een meer solide track voor onze kiezen. "Kanton3" bevat een redelijk herkenbaar patroon aan klanken, waardoor je zowaar zou kunnen spreken van een ritmisch geheel. Echter door de harde elektronische vervorming en naargeestige melodielijn is dit toch echt niet geschikt voor de dansvloer. Ook hier worden de klanken weer tot het uiterste uitgerekt waardoor de meest vreemde combinaties te horen zijn.Na deze chaotische kakofonie begint "Norms of True Behaviour" zowaar zeer rustig. Enkele harmonieuze strings gecombineerd met een af en toe pulserende bassdrum worden langzaam uitgebouwd tot een dreigende track vol machinale elementen. Alsof er ieder moment een storm van geweld kan losbarsten. Zo ook tijdens het begin van "Tetras Part" de uitsmijter van dit korte intense album. Snerpende en ratelende synthesizers vullen je kamer, terwijl op de achtergrond een donkere rommelende echo heerst van een naderend onheil.

Conclusie
Muzikaal gezien is "A Smaller Divide" geniaal. Echter om dit nu op te zetten om te ontspannen gaat net iets te ver. Daarvoor komt deze muziek te hard op je af. De tracks bevatten nauwelijks een intro of opbouw en scheuren je compleet uiteen als je niet oppast. Daarnaast zijn een aantal tracks aan de korte kant, waardoor ze nog wel eens abrupt eindigen. Een duidelijke structuur ontbreekt. Of het ontbreken van structuur is juist de structuur waaraan we ons vast moeten houden. Experimenteel gezien hebben Peter en Yves hier wel een barrière doorbroken. Nog nooit klonk zo'n bijeengeraapt zooitje geluiden zo fascinerend. Net als het vorige album is ook dit album weer een krankzinnig kunstwerkje. En met 45 minuten precies op de goede lengte. 'T lijkt misschien aan de korte kant, maar voor deze stijl is het meer dan genoeg. Je kan jezelf er even in verliezen als het moet. Blijft er nu niets anders over, dan voor jullie om dit alles te ontdekken.

Score: 82/100

www.submedia.com