N*E*R*D - In Search of... (Retro Review)

Bij ons op de redactie werden er lustig namen gedropt, welke release verdiende er nu zo'n mooie Partyflock retro review? Ikzelf moest eens goed nadenken, welke cd heeft mij echt geraakt? Zo'n diepe indruk nagelaten dat je er nog steeds niet goed van bent. Ik zocht me helemaal suf in mijn verzameling dance cd's, maar kon er niet direct eentje uithalen. Tot ik me van locatie verplaatste, niet meer in de dance, maar in mijn andere cd-verzameling, en daar stuitte ik op een pareltje van jewelste.

Pukkelpop 2009 was het, een gouden editie van de Belgische tegenhanger van Lowlands. Veel leuke bands gezien, verrassende nieuwe acts, maar het leek wel of ze het beste voor het laatst hadden bewaard… N*E*R*D leverde een schokgolf op, mensen gingen los als nooit te voren. Pharrel Williams is buiten een geweldige producer ook de perfecte frontman die het publiek als geen ander kan bespelen. Hoewel ik al een liefhebber was van het werk van Williams en co, is het pas sinds dat memorabele optreden dat ik definitief een big fan van N*E*R*D ben geworden… een mooi moment om een stukje te schrijven over de plaat waarmee het allemaal begon, 'In search of…'

Pharrell Williams & Chad Hugo leerden elkaar kennen op 10 jarige leeftijd, op een band camp, beiden muzikaal begaafd… wat de toekomst zou brengen zouden ze toen ongetwijfeld niet geweten hebben. De jongens bleven close, gingen samen naar High school (waar ze samen in de schoolband speelden) en rond die tijd besloten ze een eigen groepje op te richten, samen met Shay Haley & Mike Etheridge. De naam van het bandje heette toen the Neptunes (wat later het duo - produce - project van Williams & Hugo zou worden). In High school werden de heren ontdekt door Teddy Riley en de rest is geschiedenis. Chad Hugo & Pharrel Williams (hun eerste hit hadden ze op 19(!) jarige leeftijd) gooiden en gooien hoge ogen als The Neptunes (bekijk hun discografie eens en tel de aantal nummer 1 hits, je zal aan twee handen niet genoeg hebben) waarmee ze voor elke denkbare popartiest wel hebben geproduceerd en het natuurlijk geniale 'The Neptunes present… Clones' uitbrachten. Maar buiten het produceerwerk houden Williams en Hugo er dus ook nog een 'zijprojectje' op na, N*E*R*D (een afkorting voor No One Ever Really Dies). Hoewel Williams, Hugo & Haley elkaar al langer kenden – en ook muzikaal actief waren – werd N*E*R*D pas officieel in 2001 opgestart. Hoewel sommige criticasters zich vragen stellen bij Haley's bijdrage, heeft Williams in meerdere interviews vermeld dat Haley de rots van de groep is, en de groep bijeen houdt. Buiten dat is het wel een feit dat Williams en Hugo de twee breinen van de groep zijn. Waar Williams zo goed als alle vocalen voor zich neemt en Hugo grotendeels de producties voor zich neemt.

In 2001 begon dus het sprookje voor N*E*R*D, en niet veel later volgde het eerste album, 'In search of…' Er zijn twee versies bekend van dit album, wij bespreken het tweede, meer algemeen bekende. Waar het eerste album meer de Neptunes sound laat horen, geeft het in 2002 uitgebrachte versie van 'In search of…' de echte N*E*R*D sound weer.

Maar wat is die sound nu precies? Geen idee eigenlijk, op N*E*R*D valt geen specifiek etiket op te plakken, en dat is nu net de kracht van de band. Op 'In search of…' werden voor het eerst op vloeiende en geniale wijze Funk, Rock, Hiphop en electronische muziek met elkaar gecombineerd. Het begint allemaal met het fantastische 'Lapdance', een nu al onvervalste klassieker, een track die elke festivalweide waar ook ter wereld telkens weer in vuur en vlam zet. Dit kan zo'n nummer waar men later op terug kijkt en beslist dat dit de grens tussen Rock & Hiphop heeft doen vervagen, iets waar deze heren terecht trots op mogen zijn. Iets verder komen we ook het geweldige funky 'Provider' tegen, een track die gewoon smeekt om meegezongen te worden, en hierin laat Williams zijn dat hij de kunst om een meeslepend liedje te schrijven als geen ander begrepen heeft. Williams en co proberen zich telkens opnieuw te heruitvinden, iets wat niet altijd even goed onthaald wordt. Zo de laatste twee albums van N*E*R*D minder onthaald dan het debuut en opvolger 'Fly or die'. En hoewel nog steeds overwegend positief werd waren de kritieken gemengd. Aan de ene kant werd hen verweten dat ze te experimenteel werden en hun lyrics nietszeggend waren. Andere criticasters roemde het trio dan weer vanwege hun drang om telkens weer de grenzen in de popmuziek op te zoeken en prezen juist het experimentele karakter van 'Seeing sounds' en het vorig jaar verschenen 'Nothing'. Williams zelf laat het allemaal niet aan zijn hart komen. In interviews antwoord hij steevast op de vraag wat druk teweeg brengt om telkens weer een hit te moeten scoren met dat het hem niet daarom te doen is. Williams zoekt alleen maar uitdagingen in muziek, en zich telkens weer proberen te heruitvinden. Iets wat hij op 'In search of…' als geen ander laat horen. Wat dit album helemaal bijzonder maakt is dat er geen enkele mindere plaat op staat. Van begin tot eind verwennen de mannen ons met hypermoderne, ijzersterke producties, die ook nog eens boordevol humor zitten. Luister maar eens naar het geflipte 'Tape you' wat een heerlijk synthesizer melodietje bevat en een stel aardig gestoorde lyrics. Of wat te denken van het heerlijke 'Stay together', een track die op een prachtige manier soul en pop combineert. Het opgefokte 'Rockstar' kennen we natuurlijk allemaal, vooral vanwege die heerlijk gefreakte gitaarrif waar zelfs de grootste muziekhater niet op stil kan blijven staan. Een enkele keer wordt N*E*R*D wat serieuzer, maar ook daar laten ze geen steek vallen, 'Bobby James' is het verhaal over een drugsverslaafde outcast, maar Williams laat zien dat hij zelfs met zo'n onderwerp een droom van een track kan maken.

N*E*R*D heeft met 'In search of…' voorgoed de grenzen tussen Rock & Hiphop doen vervagen, en een meesterlijk album neergezet. Waar de meeste Hiphop artiesten hun beats opvullen met samples (en in sommige gevallen dat uitstekend doen) geeft N*E*R*D de concurrentie het nakijken met volledig eigen - ontzettend gelikte -geproducete beats, heerlijke refreinen, en een image om u tegen te zeggen. 'In search of…' stond tien jaar geleden in bijna elke eindejaarslijst met beste albums van het jaar, iets wat 100 % terecht is en was. N*E*R*D sloopte op stijlvolle wijze die belachelijke muzikale hokjes, en daar mogen we ze erg dankbaar voor zijn.


www.n-e-r-d.com
www.myspace.com/nerdofficial