Verslag van Extrema Outdoor, 15 juli 2006

Extrema 2006

Zaterdag 15 juli 2006

Naar een feest toe gaan waar je veel lovende verhalen over hebt gehoord is riskant. Als verwende feestganger ga je verwachtingen krijgen die meestal moeilijk waar zijn te maken. Over Extrema had ik veel goede verhalen gehoord dus waren mijn verwachtingen best hoog gespannen. De line-up hielp die verwachtingen alleen maar meer omhoog.

Het weer werkte in ieder geval goed mee om er een mooie dag van te maken want de zon scheen en de lucht was blauw. Rond een uur of 1 vertrokken we richting Best en een uurtje later stonden we voor de poorten. Parkeren was goed geregeld en de entree verliep redelijk vlot. Wat opvallend was dat fouillering bij de normale ingang niet zo heel streng was en dat de mensen die een e-ticket hadden aardig werden uitgekleed.

Eenmaal op het terrein was het even zoeken omdat er (in ieder geval in het begin) geen platte gronden werden uitgedeeld. Later heb ik er wel een paar gezien maar dit is wat mij betreft toch een kleine misser van de organisatie. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de organisatie je van alle tenten wilde laten proeven maar dat kan volgens mij ook op een andere manier (ik liep mij in het begin aardig te irriteren aan het feit dat ik mijn weg niet kon vinden).

Maar goed, eenmaal wat meters gelopen werd duidelijk hoe de indeling was, gelukkig hadden we zelf een time-table bij ons want er stonden nogal wat namen geprogrammeerd die we wilden zien. Nogmaals hulde voor deze line-up.

We trokken naar de Future Funk stage alwaar onze grote held Steve Angello moest gaan draaien. Mensen kinderen wat een set! Natuurlijk, mixtechnisch stelt het allemaal heel weinig voor (bij vlagen zelfs er naast) maar deze man weet hoe hij vinyl moet bakken en alle knallers kwamen langs. Van Sweet Dreams tot Yeah! Het was een groot genieten. Wat ook opviel was het enthousiasme van het publiek, volop de handjes in de lucht en bijna iedereen was heerlijk aan het dansen. Vanaf Future Funk had je ook een goed overzicht over het terrein en kon je de afmetingen van het terrein goed zien. Wat je ook zag was de drukte op het terrein. Laat ik het zo zeggen, de drukte was niet echt storend maar bij vlagen had het iets minder gemogen.

Steve Angello zorgde dus voor een perfecte sfeer. Martin Solveig mocht het stokje overnemen. Zijn openingsplaat was nu niet echt om over naar huis te schrijven dus wilde we eigenlijk even ergens anders gaan kijken. Hij pakte de draad echter bijzonder goed op met als hoogtepunt Blur en Song 2. Waren wij even blij dat we zijn blijven staan. Solveig draaide dus een bijzonder lekkere set maar het werd ook tijd om de inwendige mens te laven. Op naar het foodvillage dus. De sfeer was hier bijzonder relaxt en de muziek die hier werd gedraaid paste hier perfect bij. Het eten was goed en op het moment dat wij hier waren was het niet heel erg druk. Na te hebben gegeten doken we even de technotent in en ook hier was het genieten. Speedy J en Chris Liebing waren daar bezig om een dijk van een set neer te zetten. Het was warm in de tent maar wat mij betreft droeg dit alleen maar bij aan de sfeer.

Eenmaal buiten werden we voor een aantal lastige keuzes gesteld. Veel goede dj’s op hetzelfde moment. We namen eerst een kijkje bij Josh Wink in de schitterende Garden maar die kon ons niet echt bekoren. Eenmaal weg daar besloten om bij Deep Dish langs te gaan. Er waren echter meer mensen op dit idee gekomen en het was dus extreem(a) druk daar. Zo druk dat we doorliepen naar het terrein tussen Future Funk en The Lakeside. De dames binnen ons gezelschap gingen even lekker aan het strandje zitten (onder begeleiding van zeer aangename beats van op het water draaiende jocks) en de mannen liepen even door naar Hybrid die verraste met een zeer goede en stevige set. Ook hier was de sfeer goed en ik liep zelfs MC Joe (u weet wel: The Beat Is Flown) tegen het lijf die het ook bijzonder goed naar zijn zin had.

Terwijl de zon begon te dalen moest er weer worden gekozen. Sander Kleinenberg, Sasha of misschien toch naar Danny Howells. De keuze viel echter op Erick E. Op het eerste gezicht verrassend maar wij weten uit ervaring dat hij als geen ander een prima set neer kan zetten op de momenten dat het moet en hij liet ons niet in de steek. Wat ons helaas wel in de steek liet was het geluid. Dat viel uit en bleef (voor de echte party sfeer) net iets te lang down. Erick E mocht nog een paar platen draaien en daarna moesten we ons naar het strand begeven voor de closing act.

Een briljant idee wat mij betreft maar briljante ideeën moeten natuurlijk ook worden uitgevoerd en daar liet het nog wel wat te wensen over. Het geluid bij Future Funk was ronduit dramatisch met een dikke brom uit de boxen en zelfs een periode geen geluid. De laser was aardig en de act op het water leuk maar voor de mensen bij de Future Funk stage was het (denk ik) een beetje een anticlimax. De remix van Pink Floyd’s Another Brick In The Wall was een mooie afsluiter maar het het geheel niet redden. Wellicht hadden ze het wat simpeler moeten houden om een echt knallend einde te maken (ik denk terug aan de altijd goede afsluiters op Awakenings of aan de afsluiting van Michel de Hey een aantal jaar geleden op Mysteryland.) Jammer maar niet fataal voor deze mooie dag.

Zoals eerder gezegd ben ik al op heel wat feestjes geweest dus raak je aan een aantal dingen gewend. Dit feest kon mij echter absoluut verrassen en bekoren. Ik sprak met een meisje dat er voor de 11e keer was en die gaf aan dat alleen het aantal mensen was veranderd. De sfeer was nog even goed als toen (in verhouding natuurlijk).

Ik heb genoten van de aankleding, van de mensen en zeer zeker ook van de muziek. Ik zou voor de volgende keer het aantal kaarten in ieder geval gelijk houden want veel mensen dan dit kan het terrein denk ik niet hebben en ik zou de afsluiting toch nog een keer repeteren want het idee is zeker voor herhaling vatbaar maar verder zou ik weinig tot niets veranderen.

Extrema, volgende keer zijn we er weer bij!