Verslag van Extrema Outdoor, 15 juli 2006

Ken je dat gevoel? Het gevoel van de ochtend van de grote party, de party waar je al heel lang naar uitgekeken hebt, het feest van het jaar, het feest der feesten, ken je dat gevoel? Extra vroeg opstaan, lekker douchen, een stevig ontbijtje, beetje styling, laatste check of je alles bij je hebt, auto nog effe vol tanken, en continue het gevoel van grootse euforie bij iedere handeling die je verricht, ken je dat gevoel? Er is niks mooiers dan met zo’n gevoel ‘s ochtends wakker te worden en je ogen te openen, heerlijk gewoon. Ken je dan dat gevoel dat je hebt na een nachtje zwaar zuipen, het gevoel dat iemand je met een grote hamer op de kop is aan ‘t meppen waardoor je schedel elk moment kan openbarsten, het gevoel dat je lever in je balzak is gezonken en je dikke en je dunne darm in elkaar verstrengelt zijn waardoor je milt zo hard tegen je maag aan klotst dat het maagzuur je bijna uit de oren komt. Ken je dat gevoel? Dat gevoel had ik dus zaterdag ochtend, omdat we het vrijdag avond na de griek (2 flessen Uzo) niet voor elkaar kregen om eens een keertje NIET te gaan stappen. De oplossing voor dit nare gevoel? Alka Selzer! Helaas treedt dit goedje niet na 3 minuten in werking, want dat was de tijd tussen inname en het moment waarop ik als ‘Nelly Kooman on dope’ naar mijn keramische troon sprintte om deze vervolgens oraal vol te kletteren met een vreemde gore gele substantie waarbij de stukken me om de oren vlogen! Gelukkig wist mijn goede vriend Niels (eeuwig dankbaar! ) me telefonisch op te peppen en me over te halen om toch vooral niet terug in bed te gaan en later te komen. Enfin, douchen, ontbijten ging nog niet, t-shirtje strijken, en tijdens het strijken hoesten waardoor de hierboven beschreven actie zich nog eens herhaalde, lekker kotsen als een varken dat aan chronische buikgriep lijdt.

Eenmaal onderweg kwamen we erachter dat de snelweg naar Best afgesloten was, waardoor we een kleine 3 kwartier achter raakten op schema. Ja, ik had voor de eerste keer in mijn party carrière een schema gemaakt, in de hoop eens een paar nieuwe favoriete DJ’s op PF te kunnen toevoegen. Het schema zag er als volgt uit:

-Petter
-John Acquaviva
-Steve Angello
-Dr. Lektroluv
-Steve Lawler
-Hybrid
-Sasha/Oscar Mulero/Sander Kleinenberg

En zo zag de realiteit er uit:

Binnenkomen was een fluitje van een cent dankzij E-tickets. Wachttijd ongeveer 10 minuten tot een kwartier (voornamelijk vanwege het gekut van onze voorgangers), terwijl onze vrienden die geen E-ticket hadden een uur in de rij moesten staan. Je ziet ook dat Extrema er alles aan doet om E-tickets te promoten (bredere ingang, bescherming tegen de felle zon, en meer ingangen). Maar als je de verhouding E-tickets tegen gewone tickets weet, dan moet je daar je ingangen op afstemmen, en niet mensen een uur in de rij laten staan puur om je eigen product te promoten. Munten en drinken waren wel perfect geregeld! Eindelijk heeft Extrema het probleem van de lange wachttijden bij bars en muntverkoop zoals bij vorige edities weten op te lossen. Prachtig, gewoonweg motherfucking prachtig!

Petter viel al meteen af omdat we in die vervloekte file stonden (en omdat we vanwege mijn gekots een uurtje vertraging hadden). Dus meteen naar ‘The garden’, die er trouwens bij lag als een waar house-paradijs, voor John Acquaviva. Eenmaal aangekomen bleek al snel dat wij niet de enigen waren die achter lagen op schema. Isis was namelijk nog aan ’t draaien, en John begon een half uurtje later. Isis was de perfecte binnenkomer, heerlijk opbouwend. Zij legde de bal dan ook subliem voor, waarna Mr. Acquaviva geblinddoekt de bal naakt met z’n pik in de hand en z’n kont over het veld achterstevoren het doel in kon rennen. En hoe! Met heerlijke ingewikkelde muziek, diepe klanken, en complexe lagen wist hij ondergetekende zwaar te overtuigen. Progressive zoals progressive bedoeld is! Een groot dankwoord aan mijn mede Flockers die mij vooraf op deze kunstenaar geattendeerd hadden.

Doordat er opeens een zwevend gevoel gepaard met een continue aanmaak van adrenaline en een grote behoefte om iedereen dood te knuffelen binnen een straal van 50 meter in mijn lichaam ontstond, werd ik een beetje bang en besloot ik zo snel mogelijk een dokter op te zoeken. Eenmaal aangekomen bij de dokter, en hij mijn pupillen onder de loep had genomen, sloeg hij groen uit van schrik en besloot tot een intensieve spoed behandeling van moddervette, zwaar beukende en diep meegaande elektro. Elektro, elektro, elektro! Woehaaaaaa, helemaal te gek! Nooit eerder ben ik zo uit mijn dak gegaan tijdens een spreekuur. Ik kan dr. Lektroluv dan ook bij iedereen van harte aanbevelen. Geweldig prachtig magnifiek! Na de succesvolle behandeling, besloot de groep om naar de ‘Futurefunk’ te gaan, waarna we van daar uit, volgens schema, meteen door konden naar Steve Lawler. En ja hoor, weer liep ik het door mezelf opgestelde schema compleet naar de kloten te helpen! Waar iedereen rechtdoor liep naar de ‘Futurefunk’, werd ondergetekende in een roes van happyness afgeleid door een wit/blauw object dat ‘m op een slinkse maar doordachte wijze steeds verder van het rechte pad af trok, en hem langzaam geheel tegen zijn eigen wil in rechter richting bewoog. Stiekem heb ik me als een volleerd paramilitair uit de groep geslopen om aan mijn (door het wit/blauwe object ingegeven) geheime missie te beginnen: ‘Operation Dessert Techno! ” Op oorlogspad ben ik de techno tent in gerend, bereid om aan te vallen! De jongens van Collabs waren net bezig om technoland op de kop te zetten. Met een heerlijk, nee overheerlijk tempo ben ik daar een uurtje uit mijn dak gegaan. Dat vind ik het allermooiste aan Extrema Outdoor: Als je op een gegeven moment uit gegrooved, gefunked, geprogessived, en geelektroed bent, om dan even de techno tent in te duiken en alles te geven wat je hebt. Uit je dak gaan is daar gewoon verzekerd. Jiiiiiihaaaaaaaaaaa! Met de gewaarwording dat ik mijn vrienden nooit meer zou zien en ‘The Dome’ nooit meer zou verlaten, heb ik me los gerukt van de verleiding de tent niet meer te verlaten. Bij de ‘Futurefunk’ was iedereen weer verenigd, en hebben we genoten van het einde van de set van Sandy Rivera en de hele set van Deep Dish. Steve Lawler waren we toen al helemaal vergeten, mede dankzij het mooie Ibiza sfeertje dat rond de Futurefunk hing. Lekker op het strand aan het water, met groovy funky swingende muziek, heerlijk zonnetje, en een lekker rosétje erbij. Bovendien heeft het zich maar weer eens bewezen dat het historische podium in het water een waar trekpleister is voor de aller aller allermooiste vrouwen. Dus dames, als je op 15 Juli 2006 bij de Futurefunk hebt staan swingen, en je niet zwaarder weegt dan 260 kilo, dan mag je je verdomme een lekker wijf noemen (En is het aan te bevelen mij een berichtje te sturen)! Heerlijk, haha! Dan de afsluiter, met in ons achterhoofd de bewustwording dat dit fantastische feestje nog maar 2 uur zou duren. Eerst effe de heilige techno tempel in voor een stukje Oscar Mulero. Die stond al meteen vanaf het begin te knallen. Techno blijft toch een klasse apart. Ik vond het dan ook heel moeilijk om na 20 minuten de tent te verlaten, om mijn ass naar de main te moven. Want daar speelde onze afsluiter voor Extrema Outdoor 2006, de man die ik het laatst had gehoord op Dance Valley 2004, de man van de allervetste trip-cd van de eeuw (‘Airdrawndagger’): SASHA! En hij deed z’n status eer aan. Sasha is niet knallen, swingen, of beuken. Sasha muziek is mooi, een eigen sound. Sasha muziek is gewoon geweldig om keihard te vliegen. Fucking prachtig! Een waardige afsluiter. En dan nog eens het vuurwerk en de closing act, waarbij alle stijlen nog eens een keer voorbij kwamen, perfect.

Extrema Outdoor 2006 zat dicht tegen het perfecte feest aan. Top sfeer, top volk, top organisatie, top muziek, top weer, maar kut pizza’s! Die pizza magerita was zo droog dat hij waarschijnlijk het hele meer op had gezogen als ik ‘m het water had ingeflikkerd. Als je die pizza in Afrika zou dumpen, dan zouden ze daar heel anders tegen het begrip droogte aan kijken en spontaan in ieder dorp een water pretpark openen. Die pizza was zoooo drooooog, dat wanneer je vriendin ‘m zich tussen de benen zou leggen, ze de komende vijf jaar niet meer over haar periode hoeft te piekeren. Getverdemme wat een droge pizza was dat! Het fruit daarentegen was wel goed te doen, op de perzik na. Die was namelijk zo zuur dat mijn gezicht bij de eerste hap zo scheef trok dat mensen me spontaan aanboden me naar de EHBO te brengen. Getverdemme wat een zure perzik was dat!

Conclusie: “Enjoy life, enjoy music, enjoy eachother @ a beautiful party like Extrema Outdoor 2006, but fuck schema’s en droge pizza’s! ”

PS. Zoals jullie weten benoem ik in mijn verslagen altijd iemand tot koek-waus van de dag. Dit keer krijg ikzelf deze eervolle vermelding. Als je met tempo 150 naar huis wordt gereden en je blijft dan 10 minuten lang beweren dat het 'toch echt niet MIJN raam is' dat wagenwijd open staat en voor veel overlast zorgt, om vervolgens deze stellingname vol overtuiging tegenover iedereen te verdedigen door met je hand tegen de ruit aan te kloppen. Dat je dan met je arm door het gat valt omdat je raam blijkbaar toch open stond, betekent dat het tijd is om naar bed te gaan.