De line-up van de aftrap van deze nieuwe techno-reeks was als volgt:
22:00 – 00:00 Q-IC
00:00 – 01:00 D-Feat
01:00 – 02:00 Max Walder
02:00 – 03:00 Paul Langley
03:00 – 04:15 Mario Ranieri
04:15 – 05:15 Jamie Dill
05:15 – 06:00 Sandy Warez
Vage vriend Harry Mossel pakte zijn opgefokte racewaggie, stopte deze vol ‘Golden Power’, pikte verwijderd en mij op en samen reden we, groovend op de betere Studio Brussel sounds, richting Bels. Bij binnenkomst, zo rond 23:30, was het lekker rustig, dus was het tijd om lekker te genieten van Belgische pils onder het genot van een relaxt warm-up setje van Q-IC. De dansvloer was nog leeg, daarom besloten we een tafeltje te claimen en effe wat bij te lullen. Veel tijd hadden we hier niet voor want na Q-IC was het meteen al om 0:00 uur volle bak loos met D-Feat. Deze Complex-resident begon al lekker met bijvoorbeeld "Natural Born Killaz" en zette dit door met de bekendere hard-techno plaatjes in diverse stijlen.
Maar toen, toen kwam de Franse oppergod Max Walder. Dit kleine mannetje ging helemaal uit zijn plaat achter de decks! Wat een uitstraling en wat een zin had die gast zeg. Met zijn muziek en houding zweepte hij het publiek op en kwam met de ene na de andere Franse hard-techno en schuurplaat! Max combineerde deze Franse hard-techno en schranz op een geweldige manier. De techno-liefhebbers die naar DefQon gaan, mogen deze gozer dan ook absoluut niet missen.
Hierna was het nog niet gedaan met de pret, want de Engelse held Paul Langley maakte met zijn openingsplaat al meteen duidelijk wat het publiek te wachten stond! Dikke, diepe Chicago stijl hard-techno à la DJ Bam Bam vloog je om de oren. Dit was echt puur genieten, zeker toen ook nog eens alle lichten uitgingen en de lasers en het geweldige geluidssysteem op volle toeren draaiden! Het was een moment dat me nog lang zal heugen.
Eenmaal bekomen van deze sensaties was het tijd voor een vage Oostenrijker, genaamd Mario Ranieri. De man begon met hardstyle-achtige plaatjes die zeer in de smaak vielen bij de diehard technofans zoals [Techno Aap] TéChNó - DúDé! (respect voor jou kerel!). Wat volgde was een vreemde combinatie van wat hardstyle en hard-techno. Ik kon het wel waarderen, maar velen in Complex grepen de kans om even wat uit te rusten en de energievoorraad wat aan te sterken met een lekker drankje. Redelijk wat bezoekers zaten niet bij de pakken neer en gingen na het drankje gewoon lekker ongeremd verder op de muziek.
Nadat deze kale Oostenrijker zijn koffers pakte, was hét moment aangebroken waar velen bezoekers voor waren gekomen. Lagoa-resident en meester van de Franse, vage techno Jamie Dill trad aan en bestookte ons met het beste wat Frankrijk ons te bieden heeft. Velen grepen dit moment aan om de laatste porties energie uit hun lichamen te skiën. Het was mooi om te zien dat de goede sfeer van het begin van de avond nog altijd aanwezig was in de zaal. Schitterend om mee te maken!
Rond 5 uur waren we zo goed als op en vonden we het dan ook wel weer genoeg geweest. Wetende dat schranzert Sandy Warez de boel keihard zou afsluiten en we onze benen bijna niet meer konden voelen, besloten we dan ook maar richting de parkeerplaats te gaan. Op de terugreis haalden we alle hoogtepunten van deze avond nog even op en genoten we alle drie stilletjes van de ervaring die deze avond ons geboden had. Eenmaal thuis aangekomen wisten we dan ook, zonder iets tegen elkaar te zeggen, dat de Detektor avonden nog vaker bezocht gaan worden! Big up voor de organisatie, Complex, het publiek en de geweldige dj’s die met deze avond meteen de toon gezet hebben.
Grtz Nico
