Verslag van Release Yourself, 23 juli 2005

Bron: http://partyscene.web-log.nl

Roger Sanchez. Sommige mensen vinden het he-le-maal niets, andere mensen vinden het ge-wel-dig. Ik hoor duidelijk bij de laatste groep, ik ben fan van deze New Yorker. MD's, MP3's, tapes en CD's vol met heerlijke sets van deze meneer staan in mijn kast en ik luister er graag naar. Vooral op regenachtige dagen, op dagen waarop de zon niet schijnt maar je daar wel behoefte aan hebt. Het bezoek van Sanchez aan ons land kwam dus ook als geroepen, gezien het feit dat de Nederlandse zomer nu verder lijkt dan ooit tevoren.

Mijn eerste live introductie met deze grootmeest achter de decks was op Ibiza, in Pacha. Ik kende de opgenomen sets maar wat ik hier aantrof was geweldig. Zo geweldig dat ik de week erna op Maandag weer voor de deur van Pacha stond. In Nederland waren de sets eerder te horen in de More (legendarische avond!), in Paradiso en in Panama. Zaterdag stonden we wederom bij Panama voor de deur, maar we waren niet de enige. De rij bij Panama was, op z'n zachts gezegd, lang. Erg lang. Maar het was wel een gezellige rij, geen geduw, geen getrek. Wel gezeur over kou (tja, als je je jas thuis laat kun je dat wel verwachten natuurlijk. ) en de drukte. Wonderlijk blijf ik nog steeds vinden dat bij het bezoek van Frankie Knuckles aan ons land er niet zo veel mensen voor de deur stonden, terwijl die meneer toch echt op mijn lijstje boven Sanchez staat. Commercie is duidelijk een vereiste voor hoge bezoekersaantallen, een trucje die Sanchez duidelijk beter beheerst dan Knuckles. Na 45 minuten (ja, het ging niet zo snel!) waren we eindelijk bij de deur en konden we bijna naar binnen. En passent werden er nog een man en een vrouw uitgegooit en de reden was duidelijk. Het was omstreeks 00:00 uur, maar deze 2 waren zo ver heen dat 'fruitig' geen goede omschrijving zou zijn. "They're fucked out of their brains" zouden Ozzies zeggen. Een rake omschrijving voor deze 2 types.

Eenmaal in de hal ging het fouilleren best snel en konden we beginnen aan de volgende wachtrij, die van de garderobe. Het was niet zozeer een lange rij, maar de willekeur van de heren achter de tafel die irriteerde. Maargoed, de avond moest nog beginnen en dus is er geen plaats voor negatieve emoties! Hop de grote zaal in, grote, grote drukte. De zaal is compleet afgeladen vol, meneer Sanchez staat al druk te draaien en de hele zaak ruikt heerlijk naar wierook (typerend voor sets van deze DJ). Opvallend is dat het niet warm is in Panama! Zouden ze het dan toch geleerd hebben? Beweging op de dansvloer is werkelijk onmogelijk en dus vertrekken we naar boven, waar het een stuk rustiger is. Drank aan de bar ging in het begin van de avond nog goed, maar naarmate de klok verder tikte, leek de willekeur aan de bar ook toe te slaan. Ordelijk werken van rechts naar links, of van links naar rechts (ik ben best flexibel in die dingen) zat er niet in. Wie het hardst schreeuwde, mocht als eerste zijn drankje bestellen. Vervelend.

Sanchez was meesterlijk, de sfeer was uitermate plezierig. Ik raakte ergens rond 1-en mijn gezelschap uiteraard kwijt, maar vond gelukkig gezellige andere bekenden. Sanchez had ook een gezelschap bij zich, 2 heren als 'insence managers' en zij fungeerde tevens 'luisteraars'. Zij luisterde naar het geluid wat uit de boxen kwam en stelde vervolgens een en ander bij op de mixtafel, ik had dat nog niet eerder gezien. Uiteindelijk hebben we ons toch op de dansvloer gewaagd en uiteindelijk was het best wel te doen. De set van Sanchez vond ik tot 02:00 erg, erg plezierig. Mooie platen en uiteraard goede mix-truucjes. Maar de laatste 2 uur vond de muziekkeuze een beetje, ja ik weet het niet. Voorspelbaar? Makkelijk? Uiteraard waren de mix-truucjes geweldig, maar het sloeg bij mij allemaal niet zo aan. In iedergeval niet zoals de muziek tot 02:00 bij mij aansloeg. Panama was overigens leuk gedecoreerd, TL lichten met verschillende kleuren langs de balken en het grote "S" logo in het midden, boven de dansvloer. Midden op de avond werd geheel Panama ook nog verlicht door uitgedeelde fluoriserende armbanden, van bovenaf was het een mooi gezicht.

Rond 4-en, na 5 uur draaien, is het feestje ten einde. Na een bedank woord van de DJ, en afsluiting van de MC (waar was die de rest van de avond? ) is er nog plaats voor 1 plaatje, maar dan gaan toch echt de lichten aan en is het zaak om snel bij de garderobe te komen om niet te lang in de rij te staan. Helaas hadden meer mensen dit idee, en dus staan we toch nog even in de rij daar. Terug naar de hal en daar staan de portiers de meute mensen tegen te houden die ook hun jas willen halen om zo niet teveel mensen in de kleine ruimte bij de garderobe te laten. Goed geregeld! Buiten afscheid nemen en dan nog even wachten op mijn gezelschap waar ik de avond mee begon. Na 10 minuten hoor ik glasgerinkel binnen en zie ik mensen met vertrokken gezichten Panama uit rennen. Vechtpartij dus. Even later gooien de portiers (letterlijk! ) een meneer de stoep op, die nog naar binnen probeert te komen maar die acties zijn natuurlijk zinloos. Gelukkig komt niet lang daarna mijn groepje naar buiten en kunnen we eindelijk een taxi in. Was het leuk? Yep! Maar misschien zijn de 'gewone' avonden van Sanchez toch leuker dan een launch party voor de vierde Release Yourself mixcompilatie.