Verslag van Awakenings Festival, 2 juli 2005

Met de baco’s van het 25-jarig huwelijksfeest van mijn oom en tante nog in benen werden we al weer vroeg gewekt door de biologische klok… Had niet gehoeven, 4 uur gaan zitten wachten voor we aanreden is net iets te lang. Toch nog wat slaap hervonden en eenmaal echt wakker onder de douche gesprongen, een stevig ontbijtje genuttigd en het feestpak uit de kast getrokken. Klaar voor vertrek!

Aangezien het vorig jaar zo’n succes was en we toen pas laat binnen waren in verband met nog te verrichten werkzaamheden en weer “vroeg” naar huis moesten vanwege het openbaar vervoer, waren we nu maar zo verstandig geweest vrij te pakken en de auto te nemen. Zo geschiedde en dus reden we met een grote lach op het gezicht om 10 uur aan, fles energy-drink naast ons.

Na de auto geparkeerd te hebben en een boswandeling gemaakt te hebben kwamen ons de eerste klanken reeds tegemoet en kon het feest echt gaan beginnen. Na de time-table en principiële button in ontvangst te hebben genomen een kluisje gehuurd en een eerste ronde gaan maken. Om rustig in te komen eerst een kijkje genomen bij Krause Duo Nr.2, retevette minimal waar stilstaan al meteen lastig gemaakt werd. Daarna naar het hoofdpodium getogen om wat te chillen en de eerste act af te wachten, Gideon, technomeester uit Eindhoven. Als echte Brabander moet je je mede-provinciegenoot natuurlijk wat steun verlenen.

Het weer zat nog niet echt mee, het zonnetje kon maar niet doorbreken en de wolken lieten zo af en toe nog wel eens wat druppels over ons neerdalen, maar dat mocht de pret verder niet drukken en er werd dan ook vrolijk verder gefeest. Om 2 uur zou Valentino Kanzyani aan zijn set beginnen, veel geluisterd van de goede man, maar nog nooit zelf zien optreden, dus daar diende wel naar toe getogen te worden. Vanaf minuut 1 ging het dak eraf, ontstonden de eerste kippenvelletjes, vloog de tijd voorbij en gingen de voetjes van de vloer! Wat een geweldenaar! Na anderhalf uur keihard housen en zweten (temperatuur in de tent was gestegen tot standje sambal…) was het dan de beurt aan Umek, die dat nog eens even dunnetjes overdeed met dikke acid-lijntjes en wat nummers uit de oude doos! Ik had verwacht dat Kanzyani en Umek nog wel een stukje b2b zouden draaien, maar tot mijn grote spijt bleef dat uit. Wat nog meer opviel, Rush, die al vroeg naarstig rondreed op zo’n karretje over het terrein, liet zijn Mc-skills maar weer eens zien!

Had vantevoren als aanrader Cari Lekebusch meegekregen, dus die moesten we natuurlijk niet missen. Ook hij stelde geen moment teleur met zijn funky en up-lifting geluid! Samen met zijn Mc maakte hij er een groots feest van waar het opnieuw moeilijk stil staan was. Schitterend! Om na al dat geweld de hartslag wat omlaag te krijgen zijn we maar de verjaardag van Robag Wruhme gaan vieren. Met koninginnedag in Eindhoven kwamen de Wighnomy Brothers ook even een feestje bouwen, 3 uur lang alle gekheid op een stokje, maar nimmer de muziek vergetend. Vandaag zou dat natuurlijk weer gaan gebeuren! Met de fles wodka aan de mond werden weer dwaze dansjes tentoon gesteld en bleek zelfs het decor niet veilig voor het gedrag van deze corpulente mannetjes. De muziek? Minimaal roeleert!

Tijd om wat uit te gaan rusten… de tribune bleek een welkome uitkomst! Genietend van de set van Michel de Hey (hoorde ik daar nu jump?), en het ondertussen doorgekomen zonnetje, werden de energievoorraden weer aangevuld voor het avondprogramma. Omdat ik moeilijk kan stilzitten bij heftige muziek en het de beurt was aan Joris Voorn met zijn live-set begaven wij ons richting podium om weer helemaal uit ons dak te gaan! Hoorde net zijn set van Sonar met een aantal dezelfde nummers… kippenvel! Heerlijk!

Omdat we ons in de minimaltent vandaag al goed vermaakt hadden en een recent live-setje van Karotte indruk op me gemaakt had, konden we niet anders dan nog even terug gaan… wat een heerlijke sound heeft die vent! Kerkmuziek, moddervette beats, een laatste nummer dat maar niet bleek te kunnen eindigen, geweldig! Eén groot feest! Natuurlijk konden we dan ook niet weggaan zonder wat gezien te hebben van Ricardo Villalobos.

Als afsluiter hebben we dan nog een half uurtje Secret Cinema meegepakt… de pijp was toen echt leeg na zo’n 12 uur keihard housen!
Ik kan dan ook terugkijken op opnieuw een zeer geslaagde 5e editie van het Awakenings Festival, de verwachtingen waren na vorig jaar erg hoog, maar die zijn ook allemaal waargemaakt! Zeer goede sfeer, leuke mensen en muziek om je vingers bij af te likken! Zal moeilijk worden om dit nog te overtreffen…

Een klein paradijsje op aarde! Ik heb het gevonden!