Vanwege oponthoud door de vreemde combinatie Haarlem/Zandvoort kwam ik erg laat aan. Met de benenwagen in chaotische stand sprintte ik al zoekend indirect door naar de Prodigy. De abnormaal grote rij voor de zaal gaf mij geen aanleiding tot opgeven en ik baande een weg door de chaos heen. Toen de eerste beats van ´Wake up call´ vervolgens mijn trommelvliesen bereikte kreeg ik op datzelfde moment te horen dat ik in de verkeerde rij stond. Zwaar balend snel de correcte rij in gedoken. De chaos leek nog groter te worden en achter me bezweek een wit-wegtrekkende jongen bijna aan de druk (vandaag na ontwaking kwam ik erachter dat diezelfde druk lichamelijk letsel bij mij heeft achtergelaten). Vastbesloten reageerde ik impulsief op elk gaatje dat gecreëerd werd en kwam zo langzaam terecht bij het laatste obstakel: ´Wake up call´ ten einde, lichten aan, boegeroep domineert. Gefrustreerd wacht ik 40 minuten waarin ik water uit de lucht opvang en een stukje mandarijn in voordat het dan nog twijvelachtige ultieme eindelijk van start gaat, hier heb ik zo lang op gewacht.
Na het moment licht uit, spot aan kwam ik vrijwel direct in een roes terecht waar ik 2 uur later pas weer uit zou komen. ´Their law´ was een geweldige opening voor me en mijn overweldigende energieuitstoot maakte het direct tot 1 van DE momenten. Tijdens het gehele concert overheerste de beats. Bij ´Smack my bitch up´ leverde dit ook een uniek moment op: elke beat deed een beroep op mijn gehele lichaam en dit uitte zich achtereenvolgens door tal van kippenvelaanvallen. Complimenten aan de uitvoering van de ´Girls/More Girls´ remix en aan het optreden van Keith Flint. Ook de nieuwe toegevoegde beat van ´Spitfire´ mag genoemd worden die het nummer nog net dat beetje extra gaf. Dit compenseerde goed met de zachte weergave van de mooie melodieuze stukken (wat ook een probleem was in ´Medusa´s path´). Hier hoop ik volgende week verbetering in te zien, want deze stukken maken mede hierdoor de nummers voor mij juist zo speciaal. Dit was echter dan ook het enige minpuntje (exclusief de kopstoot op mijn neus door iets te meeslepend lomp gedrag van mezelf dan
): De gehele ervaring was één lange, te mooie adrenaline uitstoot dat niet snel vergeten gaat worden.De Revalidatie
Ik kan met veel zekerheid zeggen dat ik in mijn gehele leven nog nooit zo moe ben geweest als na dit onvergetelijke optreden. Na een dramatische tocht richting chillout ben ik hier dan ook een uur wezen bivakeren. Het eerste half uur lag ik een beetje voor pampus op de grond met intens blije gevoelens. Het Covernummer van Muse, ´Feeling Good´ spookte tijdens dit langdurige moment herhaaldelijk door me hoofd. Alsof we beide gemanipuleerd door het lot werden kropen we tegelijkertijd erg moeizaam omhoog waarna we beide een half uur onze ervaringen met elkaar deelde. We konden haast niet geloven dat het alweer bijna 3 uur was en besloten na nog wat zieke acties gemaakt te hebben te vertekken richting de Switch area voor goede plaatsen bij Mylo.
Mylo
Bruisend van de energie kwamen we na wat gezoek (wat was alles toch achterlijk slecht aangegeven) aan op onze volgende bestemming. We kwamen binnen met wat leek een aardig publiek en de sfeer zat er goed in. De toen draaiende dj draaide wat leuke nummertjes, waaronder het erg goede prodigy - girls (rex the dog remix), maar het leek toch echt of iedereen die aanwezig was zat te wachten op de volgende act: Dat uitte zich geweldig tijdens de opkomst van Mylo door massaal gejuich. Deze act kan het best beschreven worden als simpel, maar uiterst effectieve feel-good muziek waar heerlijk op gedanst kan worden. Ik raad dan ook aan iedereen aan het album Mylo - Destroy Rock & Roll (2004) eens op te zetten. De zaal werd wat drukker tijdens de voortgang van de redelijke live show met enkele foutjes die snel vergeven waren en al snel viel me op dat het publiek er toch niet zo intens van genoot als toendertijd op Mysteryland, erg jammer. Al met al een mooi uurtje gehad door het zoeken naar de juiste mensen die wel bijdroegen aan een goede sfeer en door zelf positiviteit proberen uit te stralen en zo over te brengen, dat lukte vrij goed. Jammer dat ´Drop The Pressure´ vrij laat werd gespeeld. Voor eventjes kwam het Mysterylandgevoel toch weer terug hierdoor. Als dit aan het begin werd verkondigd was dit misschien de hele set zo gebleven. Sympatiek van Mylo was nog het aanreiken van champagne mijn richting in en de donatie van een prachtige zonnebril.
Ranzig Eten
MUST EAT FOOD! Sinds wanneer hebben er ZOVEEL mensen honger op een feest? na 25 minuten had ik een skraal broodje hamburger met hete ketchup ofzo veroverd en ik kan zonder te liegen zeggen dat ik het vrij goor vond. Na veel spoelwerk en zoekwerk naar een time-table pamflet verricht te hebben besloten we af te sluiten met Amok.
Amok
Techno, niet mijn smaak. Op Defqon 1 heb ik dit jaar wel intens genoten van de liveset van Umek. Ik trad de zaal binnen en schrok haast van de genialiteit die mijn oor binnendrong: geweldige nummers met te toffe qlimaxen. Tot 6 uur heb ik hier doorgebracht bij brute mensen die vrijwel overal rondliepen. Ik was wel erg moe, dus heb meerendeels geluisterd naar, dan geknalt op al het goeds. Dit deed gelukkig niks af aan de gehele ervaring die uitstekend te noemen was.
De Terugreis
7 uur vertrokken door uiteraard wazige dudes die het weer niet konden vinden. In de 2.5 uur durende reis nog flink lopen zieken op al die pillenhoofden (echt iedereen was weer dol in de bol
) die er weer vrij weinig van snapten. 09:30 gestapt in de auto richting mac donalds, chicken wings eten, naar huis rijden, douchen, 11:00 slapen. ConclusieOndanks de klote organisatie is voor mij alles meer dan geslaagd geweest en staat dit feest nu ook aangeduid met geweldig.
