Verslag van Sensation, 10 juli 2004

Het zit er al weer op. De derde editie van Sensation Black. Vorig jaar was ik er voor het eerst bij en aangezien me dat uitermate goed is bevallen, was de keuze of we dit jaar weer zouden gaan al snel gemaakt. Zestig euro voor een kaartje, maar we hadden het er voor over en arriveerden met een man of tien rond twaalven bij de Amsterdam Arena.

Het feest is gigantisch; mooie sfeer, mooie aankleding en een line-up om u tegen te zeggen. Maar wat valt de muziek tegen! Het volume is te zacht en het aantal beats per minute is ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Ik vestig al mijn hoop op Darkraver, al jaren één van mijn favoriete dj’s, maar ook hij valt spijtig genoeg tegen vanavond. Ik denk eerst nog dat het aan mij ligt en dat ik gewoon verwend ben na tien jaar snoeiharde terrorfeesten, waardoor ik rustigere house gewoon niet meer kan waarderen, maar als ik mijn vrienden, die nu niet bepaald terrorliefhebbers zijn, ook hoor klagen dat dit te soft is, stap ik al snel van die gedachte af. En al zou het aan mij liggen, wat dan nog? Voor minder dan 220 bpm doe ik het nou eenmaal niet meer.

Volgend jaar dus geen Sensation meer voor mij. Ik weiger om zestig euro voor een kaartje te betalen, terwijl ik op feesten met een deurprijs van vijftien euro hardere muziek heb gehoord. Om half zes draait Promo en die is als vanouds, maar dan lukt het me al niet meer om nog ‘los’ te gaan.

Toch kan ik niet zeggen dat ik me verveeld heb. Al mijn vrienden waren aanwezig vanavond en de sfeer was geweldig. Gelachen, gesprongen en gek gedaan. Samen met mijn broertje heb ik me vooral bescheurd om de mensen: de meest uiteenlopende types kom je er tegen en sommige mensen begin je er ernstig van te verdenken dat ze thuis een complete sm-kelder moeten hebben staan. Piercings op de gekste plaatsen, kapsels die je tijdens de gruwelijkste bad trips nog niet zou kunnen bedenken en vooral kleding die zo allesonthullend is dat Christine le Duc herself het schaamrood ervan op de kaken zou krijgen en pertinent zou weigeren het in haar etalage te hangen. Je vraagt jezelf soms serieus af waar dit soort outfits in hemelsnaam geproduceerd worden en het zou me niets verbazen als je er een ontheffing van de zedenwet voor moet aanvragen. Ik wil er in elk geval nog niet dood in gevonden worden.

Het leukste zijn de veertigers. Op de echte terror- of hardcorefeesten kom je ze zelden of nooit tegen, maar op een ‘zien en gezien worden’- evenement als Sensation lopen ze bij bosjes rond. Gerimpelde gezichten volgeplamuurd met de meest extreme make-up soorten, hangbuiken of hangborsten (en in het ongunstigste geval béide) in latex, rubber, leer of een andere ondefinieerbare stof gepropt en schoenen waar de Spice Girls jaloers op zouden zijn geweest. Allemaal zijn ze krampachtig bezig om er zo jong, hip en strak mogelijk uit te zien, terwijl iedereen allang weet dat ze hun beste jaren inmiddels ruimschoots gehad hebben. Er komt een man van ruim veertig in één of ander latex Zorro-pak met mijn beste vriendin praten, maar zij kijkt hem aan alsof hij van een andere planeet komt en zegt dan met een medelijdend gezicht: “Ik hoop voor je dat je dit pak móet dragen omdat je van een promotieteam bent…” Auw.

Ik kan het niet helpen, maar stiekem vraag ik me altijd af wat dit type veertigers doordeweeks doet. Je zou verwachten dat het een stelletje onbegrepen artistiekelingen moet zijn, dat hun dagen slijt met het leegkwakken van Gammaverfpotten tegen een groot wit doek, wachtend tot ze ooit ontdekt worden, maar het zou me niets verbazen als ruim de helft van maandag tot vrijdag in een groot grijs kantoor zich kapot zit te vervelen en blij is dat ze in het weekend hun pak met stropdas weer kunnen verruilen voor hun glibberige glimoutfits. Hebben ze een sociaal leven, hobby’s, vrienden? Volgens mij niet – je ziet ze namelijk nooit met een groepje op een feest als Sensation. Het is niet zo dat ik bij een rondje door de zaal onverwacht op een hele club uitgedoste veertigers stuit die met z’n allen besloten hebben eens een avondje los te gaan – integendeel. Meestal zijn ze in hun uppie of in het gunstigste geval met z’n tweeën, en dan betreft het ook altijd een stelletje.

Als er een vrouw van eind dertig langs komt lopen in een jurkje dat zo minuscuul is dat het grootste gedeelte van haar borsten er letterlijk uitpuilt, kijken mijn broertje en ik elkaar tegelijkertijd aan. Hij trekt zijn wenkbrauwen bedenkelijk op en ik proest even. Als we het er daarna over hebben, zegt hij: “Wat vind jij, ouwe, mógen mensen van boven de vijfendertig nog naar Sensation?”
Ik heb er lang over nagedacht, maar het antwoord is: nee. Mensen van boven de vijfendertig mogen van mij niet naar Sensation. En ook niet naar andere feesten waarbij de doelgroep twee keer jonger is dan zijzelf. Ik sta erom bekend heel erg ruimdenkend te zijn, maar ik zou er persoonlijk niet aan moeten dénken om op een feest als Sensation mijn bloedeigen ouders zo toegetakeld tegen te komen. Ik vind er niets aan om geconfronteerd te worden met hoe mijn lijf er over twintig jaar óók uit zal zien, want dat wil ik nu helemaal nog niet weten. En ik ben er al helemáál niet blij mee, als ik onderhand gedwongen word te kijken naar allerlei hangende lichaamsdelen die normaal gesproken bedekt blijven als ze niet strak genoeg meer zijn om ze te etaleren. Zoals Youp van ’t Hek het heel treffend zou zeggen: “Je loopt voor lúl, man!”

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat mensen boven de vijfendertig in hun weekend uitgeblust op de bank moeten hangen met de afstandsbediening, de chips en de golden retriever voor wat aandacht en warmte binnen handbereik. Ze mogen van mij best naar housemuziek luisteren en ook best latex kleren dragen. Maar laten ze dat dan fijn doen op hun eigen vijfendertig-plus-feestjes. Misschien is er wel een mede-partyveertiger zo vriendelijk om z’n sm-kelder eens in de maand ter beschikking te stellen?