Verslag van Antaris, 18 juli 2003

Antaris - 18 Juli 2003

Donderdag 18 Juli
Op donderdagochtend kwamen we aan en de diehard antaris gasten waren al gesetteld, evenals een aantal vrienden die een dag eerder waren aangekomen. Het regende een klein beetje en toen we de tenten opgezet hadden begon deco-droom (ja die van nexus) met het opbouwen van ons kamp. We zouden er tenslotte in 2 dagen tijd met zo'n 30 a 40 bekenden staan. Het zag er uiteindelijk erg freaky uit. Een aantal partytenten stonden centraal met daaromheen de ruimte voor de rest om tentjes en auto’s te plaatsen. Veel fluo en zelfs blacklights maakten ons kamp een lust voor het oog en een prima plek om te eten, drinken, bij te komen en natuurlijk te feesten, want we hadden vette speakers aangesloten en zelf had ik al heel veel mixen gemaakt en verzameld om deze 5 dagen ook Op ons kamp te kunnen knallen. Donderdagavond zaten we dan ook heerlijk en droog achterover te gaan op lekker psy mixen. Ik zette de mix die ik van DJ Pim had gekregen (missing moon / leeuwarden) en iedereen popelde al naar de volgende dag waarop het festival van start zou gaan!

Vrijdag 19 Juli
Op vrijdagmorgen werd ik om 09.00 uur wakker op een luie stoel terwijl iedereen al in zijn tent lag. De volgende Antaris-vrienden arriveerden en kozen een plekje. Even wat fruit eten, hier en daar wat helpen opbouwen terwijl de zon ons teisterde met extreme temperaturen.



Het werd om 11.00 uur zo’n 30 graden. Tot het einde van het festival hebben we geen regen meer gehad en was het, in tegenstelling tot de weerkaart, iedere dag gemiddeld 30 graden! Vrijdagmiddag was zo’n beetje iedereen aanwezig. We hebben alvast over het festival terrein gewandeld en het zag er weer perfect uit. Antaris heeft een unieke opstelling van de speakers. Er staan 12 monsters van speakers in een cirkel en fluoriserende paarse, gele en groene draden zijn er als een koepel overheen gespannen. De soundcheck was meteen overdonderend toen ze een zware dub plaat draaiden met een heerlijke bas die over het terrein heen waaide. Enkele uren later werd het festival geopend met Didel. Didel is eeen indiase sitar speler en zorgde voor een spirituele opening.



Niet lang daarna trad Logic Bomb aan. Hij gaf een geweldige set met een live-drummer, maar toen hij klaar was besloot ik toch maar snel naar de andere zijde van het terrein te gaan. Daar stonden namelijk 20 internationale Dj’s geprogrammeerd en deze hadden ieder een flinke aanhang meegenomen. Op mijn weg daarnaar toe zag ik een winkeltje van het top undergroundlabel spiritzone waar ik meteen 4 platen heb weggekaapt waarnaar ik al heel lang had gezocht. Onder andere de 12 inch van Noosphere genaamd “Vector” heb ik nu in mijn bezit !

Even lekker gedanst, maar het festival moest duidelijk nog op gang komen, want de DJ’s draaiden nog vrij rustige progressive-achtige psy. Toen ik terug liep om mijn platen veilig te stellen, bleek de grote dansvloer al gesloten te zijn. (stopte om 02.00 uur) en dat was nooit eerder gebeurt op antaris. Vreemd… maar we hebben tot s’morgens doorgefeest in ons kamp.

Zaterdag 20 Juli
Zaterdagmiddag werd ik mijn tent uitgebrand en er was geen ontkomen aan de hitte. Iedereen lag verspreid door het kamp onder de vele gespannen doeken en afdakjes met een fles water, bier jointjes.te roken. Gelukkig was er iets verderop een meertje waar zo’n beetje iedere schaduwplek in gebruik was genomen. Veel leuke mensen ontmoet, maar het viel me op dat er ook wel veel “dagjesmensen” waren. Iets dat ik nooit eerder heb meegemaakt op Antaris. Het was gewoon overdreven druk en ik irriteerde mij meerdere malen aan grote dikke luidruchtige duitsers met bockwursten en bier die uit de wijde omgeving op het festival waren afgekomen. Samen met wat vrienden waarmee ik voorgaande jaren was gegaan concludeerden we dat dit wellicht het begin van het einde zou kunnen zijn. Wat hadden die gasten hier te zoeken ? Die pasten beter thuis op de love-parade. Daarna werd ons vermoeden bevestigd. Voorgaande jaren was het meer een plek met een magische uitraling. Je zag er mensen zich van de mooiste indiaanse stoffen onthullen, wierook in het gras geplant, en op natuurlijke wijze naakt zwemmen. Maar nu zag je van die typische clubber-girls die rechtstreeks van de love-parade kwamen om, ja… gezien te worden. Topless in het water gaan staan en zich opzichtig inzepen met vervuilende shampoo. “Kijk naar mij! , Kijk naar mij!” stráálde er vanaf. natuurlijk ontbraken de gespierde semi-chippendale boys met zwabberende pikkies niet. wat een *** mensen waren dit zeg. Die horen gewoon niet op een goa festival thuis… Maar goed, gelukkig waren er heel veel mensen die er ook zo over dachten. Het werd avond en ons kamp liep leeg.

S’avond ben ik niet bij het hoofdpodium geweest, omdat het eerder genoemde trendy clubvolk daar vertoefde. Sun Project heb ik wel even gezien. deze gasten zijn te beschrijven als een kruising tussen Underworld en Rammstein, maar dan dieper en psychedelischer en zonder afleidende vocalen. Sorry, maar ik moet het wéér kwijt… Overal lag rommel en voor het eerst in mijn leven zag ik die consumerende clubschapen doordingen in het heilige domein van de psychedelische trance.

Wat was het fijn dat er een tweede dansvloer was. Op Veilige afstand van deze wanvertoning waren de elfjes, tovenaars en cyberhippies bezig met het ware ritueel. Fantastische Deejays waarvan ik 80 % nooit eerder had gehoord zetten de boel totaal op zijn kop. Dit podium was trouwens al vanaf vrijdagavond non-stop aan het knallen en was omringd door gezellige schaduwrijke chillout tenten van waaruit je een prima geluid en zicht had op de dansvloer. Je kon er heerlijke fruitcocktails en speciale milkshakes krijgen, er was tai food, nepalees eten en een spirituele sfeer. De platvloerse clubgasten gingen er niet naar toe omdat er op subtiele wijze werd uitgetest of je er wel "in zat". Ja. wat een magic freaks waren er hier verzameld. Geweldig !

Zondag 21 juli
Zondag was ik om 15.00 uur nog steeds bij de tweede dansvloer. Geen besef meer van tijd en ruimte en al ruim 13 uur non-stop aan het knallen. Het was er nog steeds erg druk. Sommigen uit ons kamp lagen languit te chillen op de nog steeds bizar heavy psytrance en anderen waren al vertrokken naar het kamp. Ik besloot het ook te doen en zag dat het hoofdpodium verlaten was. Ach ja. Ik hoorde s’middags dat er dit jaar 10.000 mensen op Antaris waren. Vorig jaar waren het er 7000 en het jaar daarvoor stonden we tussen 4000 goafreaks. In het kamp besloten we unaniem niet meer naar Antaris te gaan in de komende jaren. Het ligt waarschijnlijk te dicht bij Berlijn en vroeg of laat wordt het net zo bekrompen als bijv. het Nederlandse dancevalley. Zondagavond lekker gebarbecued met z’n allen en daarna de laatste nacht in. eerst even lekker een paar uurtjes liggen. super: al het trendy volk was inmiddles verdwenen en gelukkig was de zondagnacht net als ieder jaar het meest bizar van allemaal. Wat een diepe, ongelooflijk psychedelische muziek werd er weer gedraaid, ook veel psytech! Was pas vroeg in de morgen in staat er naar toe te gaan, maar je kon alles perfect vanuit ons kamp horen. DJ Olive draaide toen en was veruit het beste op heel antaris voor mij, met heerlijke superpsychedelische stampers. Een van mijn meest favoriete platen draaide hij ook nog: neuromotor - "valentino walks on the moon" ! gaaaan! Op maandagmorgen was er echt niemand meer die nog een normaal gesprek kon voeren, omdat de muziek de definitieve genadeslag had toegediend. Ik liep langs een speaker, waar iemand die op de grond lag (helemaal onder het stof) mijn been vastgreep. Het was een man van rond de veertig met lange dreads en niet meer dan een groene korte broek aan. Hij riep iets, dus ik bukte en vroeg hem wat er was. “what day is it?” vroeg hij. “mondaymorning mate” zei ik, waarop we beiden in lachen uitbarstten.

Het was een supertijd met vette muziek en hele leuke mensen, maar zoals je in het verslag kunt lezen, is het nu oppassen geblazen voor alle psychedelic organisaties. Steeds meer mensen ontdekken de magische wereld van de goa en helaas zijn sommige elementen aantrekkelijk voor fout volk. In Nederland zal het zo’n vaart niet lopen, omdat de meeste mensen het bestaan niet eens kennen van deze oervorm binnen de house cultuur. In Duitsland echter slaat de commercie toe en kunnen we alleen maar hopen dat hier een oplossing voor bedacht wordt. Anders loopt het echt net zo tragisch af als ooit in Goa zelf. Volgend jaar zit ik weer lekker op het fantastische Boomfestival en gelukkig zullen daar weinig ibiza, dancevalley, loveparade of andersoortige oppervlakkige fakers naar toe gaan.

Zunzhine, juli 2003