Verslag van Awakenings 5 Year Anniversary, 31 maart 2002

Met de vrijdag nog fris in het geheugen (nou ja, fris…), togen we vroeg richting Rotterdam voor de ultieme climax van Awakenings 5 Year Anniversary en een meer dan perfecte afsluiter voor de Now&Wow als locatie. Ik was toe aan iets anders dan de Now&Wow, maar na zondag heb ik al best een klein beetje heimwee naar die dekselse tent…

We vielen pardoes middenin de set van Estroe. Estroe ging min of meer door waar het afgelopen vrijdag eindigde (hard met een zweverige touch), dan toch maar even doorlopen naar achter voor Bart Skils. De laatste flarden van zijn set meegepakt tijdens de bestellingen bij de bar. En dan rustig mentaal voorbereiden op de man die, net als cognac, met de jaren alleen maar beter lijkt te worden; Dimitri.

Alle respect voor deze man, die zeker nog jaren meekan en dat dan ook hopelijk doet. Ook al wordt hij duidelijk ouder en gaan die biertjes in het weekend nu toch echt meewegen, achter de draaitafels is hij weer die jonge god van weleer. Hij draaide energiek, vrolijk, opzwepend en met een diepe bass. Hij wond de Room 2 om zijn vingertje en liet ze als een bromtol los.

Ook al was het vroeg (00:00 uur), aan alles kon je merken dat de laatste editie in de Now&Wow met vlag en wimpel alle anderen zou gaan overtreffen. De organisatie, de dj’s en zeker het publiek hadden er zin. Het verschil met vrijdag was oeverloos. De sfeer (toch altijd een ondefinieerbaar begrip) zat er gewoon zo goed in. Ik neem aan dat het gewoon een kwestie was van op het juiste moment, de juiste bezoekers(man-vrouw verhouding veel beter dan de vrijdag), de juiste dj’s, de juiste organisatie, de juiste toiletdames (ik wordt toch zo moe van dat kleine geld), de juiste setting, de juiste energiestoot en noem al die superlatieven maar op. Het klikte gewoon deze zondagavond.

Door Dimitri helemaal niets van (Awakenings-resident?) Steve Rachmad meegekregen want ik moest toch ook het begin even meepakken van onze Vlaamse dandy; Marco Bailey. Ondanks het pakkende begin van zijn set toch de voorkeur aan Liebing gegeven in Room 1. Met zijn fantastische grimassen van I Love Techno in het achterhoofd liep ik handenwrijvend zijn richting op.

Liebing draaide lekker en vooral zijn eigen en duidelijke stijl zoals we van hem gewend zijn. Het viel op dat (ik schat even en dat belooft wat) 40% van de bezoekers van vrijdag er ook was, en iedereen die ik sprak was verbaast over het grote verschil tussen deze twee avonden.
Ook muzikaal was deze vaste kern van bezoekers zeker meer te spreken over de zondag en tegen die tijd moesten Richie Hawtin en Misstress Barbara zelfs nog acte de presence geven.

Ja, en toen kwam ik voor een dilemma te staan. In ieder geval het begin van Misstress Barbara even meegepikt, maar ook het begin van Richie Hawtin. Maar wat nu? Lichte paniek sloeg me om het hart. Wat moest ik doen? Kuieren had ik geen zin meer in tegen die tijd. Richie won het van mijn geliefkoosde Canadese op punten en ik bleef in Room 1 totdat de lichtjes aangingen en ik langzaam ontwaakte uit een droom waaruit ik niet wilde ontwaken.

Conclusie

FENOMENAAL! Een avond die de boeken ingaat als de beste Awakenings in de Now&Wow.