Verslag van Armin Only, 13 november 2010

De echte trance liefhebbers hebben natuurlijk al lang Armin’s nieuwe album Mirage in hun bezit. En als je het mij vraagt is hierop misschien wel het beste werk van Armin van Buuren terug te vinden. Het album is geen meesterwerk, maar er staan onbetwist een aantal echte meesterwerkjes op.

Op Koninginnedag van dit jaar heb ik Armin nog even goed gesproken. Over zijn leven als DJ, hoe hij dit allemaal weet te combineren met het leven als getrouwde man, en uiteraard sprak ik hem over zijn muziek.
Het was toen een paar maanden nadat Gaia - Tuvan was gekozen tot beste plaat van 2009. Gevold door het verbluffende Gaia - Aisha.
Ik vroeg Armin tevens hoe het hem keer op keer lukt om dergelijke geweldige platen te kunnen produceren. “Ik volg gewoon mijn hart, mijn emotie en mijn gevoel, en dan komt de rest vanzelf. Zolang ik, maar vooral mijn fans, het nog steeds mooi vinden, zal ik door blijven gaan met het maken en draaien van muziek”, Aldus Armin van Buuren.



We zijn inmiddels weer een half jaar verder. En het was voor mij echt een geweldig goed muzikaal seizoen, waarvan Armin’s Mirage toch zeker de rode draad was. Op een aantal edities van Citymoves, op het Belgische Tomorrowland, op Nature One in Duitsland, en natuurlijk ook op ons eigen Dance Valley hebben zijn sets en de nieuwe tracks van Armin, een legendarische indruk op mij achtergelaten.

Iedereen weet inmiddels wel wat muziek kan doen, en wat het in eenieder los kan maken. Hier op Armin Only - Mirage is dat dan ook zeker gebeurt. Als ik kijk naar de muziek, was dit waarschijnlijk toch wel een van de beste feesten die ik in dit jaar bezocht heb, want met tracks als Orbion, These Silent Hearts en Full Focus heb ik werkelijk niemand kunnen ontdekken die stil stond, en ik heb niemand kunnen ontdekken die géén genietende uitstraling op het gezicht had.

Jammer genoeg kan ik niet van begin tot eind omschrijven hoe het feest er uitzag in al haar facetten. Sommige dingen zijn gewoonweg niet te omschrijven. Sommige dingen moet je meegemaakt hebben om het te kunnen begrijpen, en sommige dingen moet je gezien hebben om het te kunnen geloven.
En voor wie het nog niet helemaal duidelijk was; Armin Only was absoluut een feest waarbij deze bovenstaande voorwaardes van toepassing waren.



Er zijn misschien mensen die na het lezen van deze tekst denken; “Iemand met zo’n uitspraken is niet goed in zijn bolletje.”, maar dat zijn dan hoogstwaarschijnlijk mensen die vanavond niet in deze volle Jaarbeurs Utrecht aanwezig waren.
Het gehele feest, en diens organisatie was zeer goed. Het begon namelijk al met het feit dat we zo’n 3 kwartier voor het officieel begon, al naar binnen mochten. Dit gaf een veel soepelere doorstroming van de mensenmassa aan de ingang, plus kon je het dan echt van de eerste tot de laatste beat meemaken.
Zoals ik al zei was de muziek op deze avond van de bovenste plank. Het was trance met een gouden randje, zoals je gewent bent van Armin. Maar ook de show, het decor, de belichting en de supporting acts vormden samen een geweldige eenheid.

Ik heb op deze 9 uur durende show slechts een paar kleine minpuntjes kunnen ontdekken. Maar eigenlijk zijn ze het opnoemen niet eens waart, want in grote lijnen was het werkelijk een unieke en perfecte belevenis. Een belevenis die eigenlijk geen enkele trance liefhebber mag missen.
Armin is voor mij, en wellicht voor heel veel andere liefhebbers, de grondlegger van mijn huidige passie voor muziek. Het was tenslotte zijn A State Of Trance radioshow die ik zo’n 10 jaar geleden als klein jongetje elke donderdag avond op ID&T Radio aan het beluister was. Zonder Armin, zonder zijn muziek en zonder zijn radioshow was mijn liefde voor de muziek misschien wel een hele ander richting in geslagen.



Onze levens worden opgebouwd uit deze heerlijke uurtjes, waarin we geïntoxiceerd door de cola en de muziek, genieten van alles wat Armin in de loop der jaren heeft opgebouwd. Het zijn kleine wonderen, kleine wendingen van het lot, en als het zonlicht weer terugkeert en de tijd weg vaagt, is je gezicht in de aftermovie, een opgevouwen ticket in je portemonnee, een vergeten consumptiemunt en een mooie herinnering van hoe goed het allemaal voelde, het enige wat er van overblijft.