Verslag van Sonne Mond Sterne, 7 augustus 2010

“De vakantie van volgend jaar is inmiddels ook alweer zo goed als zeker”, eindigde ik mee in het verslag van vorig jaar. Sonne Mond Sterne 2009 had mooi weer en tal van vette optredens (The Prodigy!) en DJ gigs. Een top sfeertje en weer heel wat gekkigheid op de zondag. Een groot succes dus, en dat smaakte weer naar meer. Met de steeds dichterbij naderende editie van 2010 begon ik maanden van te voren al met vrij te regelen van werk. Helaas keer op keer zonder succes, dit zijn niet voor niets de drukste tijden van het jaar. Zou ik dan voor het eerst in 5 jaar SMS absent zijn? Aan het werk zijn terwijl je maatjes rondbanjeren ergens in het oosten van Duitsland? Nee toch? Sonne Mond Sterne is een van de hoogtepunten van het jaar en dus was ik niet van plan om dit zomaar op te geven. Ik bleef volhouden en ging opzoek naar een collega die voor mij kon werken. Ik hing een oproep op en stuurde een mail uit naar een ieder die mogelijk voor mij zou kunnen werken. Na heel veel nee's vond ik dan eindelijk een ja bij een collega die de maandag na SMS wel voor me wou werken, top. Niet lang daarna vond ik ook iemand voor de donderdag en vrijdag ervoor, yes! Uiteindelijk was het pas op dinsdag 3 augustus dat ik echt voor de volle honderd procent zeker wist dat ik vrij zou zijn, minder dan twee dagen voor vertrek. De aanhouder wint, blijkt maar weer.


Het is donderdagmorgen vroeg, half zes als mijn wekker gaat. Ik ben echter al een tijdje wakker. Een dag eerder heb ik mijn Nature One koffer uitgepakt en mijn SMS koffer ingepakt. Het gaat om precies dezelfde koffer met slechts een ietwat andere inhoud. Ik moet nog een paar dingetjes bij elkaar rapen waaronder mijn toiletartikelen en wat te eten en te drinken voor de lange reis. Ik heb een aantal AA drinks mee, een zak krentenbollen en een zak kaas-uien broodjes. Voorgaande jaren nam ik ook altijd een sixpack halve liters Heineken mee maar die heb ik dit jaar niet bij. De luchtjes die ik meeneem zijn die van Aqua Di Gio en Hugo Boss Bottled. Uiteraard vergeet ik ook mijn tandpasta en tandenborstel niet, zeer belangrijk! Binnen anderhalf uur stap ik in de trein en een half uur later kom ik aan op station Duivendrecht. In de trein was het op dit vroege tijdstip gelukkig nog lekker rustig. Niemand had last van mij, en ik niet van hen. Twee verdiepingen lager dan het spoor waar ik op aankom staat daar al klaar, de Weiterexpress bus. Het gaat schijnbaar om dezelfde bus waarin ook eerdere reizen zijn gemaakt naar feesten als Blauersee, Love Family Park en Melt! Waar voorgaande jaren de bus naar SMS altijd afgeladen vol was, was deze dit jaar slechts voor de helft gevuld. Minder voor Peter en Carolien (Weiterexpress crew), beter voor ons. We hadden nu bijna allemaal twee plekken tot onze beschikking. Terwijl we nog wachten op laatkomers haal ik nog wat bij de AH to go. Als ook de laatste passagiers (party maatjes Andre en Ramon) zijn gearriveerd, rijd de chauffeur ons weg bij station Duivendrecht. Niet meer dan een half uurtje later stoppen we alweer. Op Utrecht CS stappen namelijk nog eens 5 personen in. Daarna penetreert onze halflege - nee, halfvolle - bus vlak na Arnhem de grenzen van Bondsrepubliek Duitsland. Onderweg kletsen we wat, drinken we bier en luisteren we naar riedeltjes. Hier en daar doet men nog een poging tot een dutje, maar veel verder dan een poging komt men eigenlijk ook niet. Op de eerste stop in Duitsland haal ik traditiegetrouw een Becks biertje, lekker hoor.



Het is donderdagavond, een uurtje of zes. De laatste 4 uurtjes hebben we in een ruk door geknald naar het festival. Ondergetekende stemde nog voor een laatste pitstop maar de meerderheid van de bus koos voor doorrijden. Doorrijden dus. Eenmaal in de buurt van het festival rijden we nog langs een fuik, de Duitse politie is druk in de weer met het overhoop halen van. jawel, Nederlandse auto's. Wij mogen gewoon door en als dan eindelijk de camping en het festivalterrein zichtbaar is aan onze rechterhand word het tijd om uit te stappen. Iedereen was al ruim optijd klaargestoomd en stond klaar in de startblokken met zijn of haar handbagage. De deur gaat open, en enkele seconden later staat iedereen buiten. Eenmaal buiten zijn ook alle koffers, tenten en weekendtassen binnen luttele seconden uitgeladen alsof het ingestudeerd is. Wow, dat ging snel zeg. De meeste passagiers begeven zich zonder enige aarzeling gelijk de camping op maar wij (ik, Andre en Thijs) wachten nog even terwijl de bus weer verder rijd. Onze maatjes (Rob, Ruben, Kevin en Julius) waren na Nachtdigital in Duitsland gebleven en stonden al ergens op de camping. Maar waar? De camping, nog altijd opgesplitst in een luide en een rustige camping, was al opvallend druk met tentenkampen hier en daar. Na enkele pogingen hebben we telefonisch contact met de rest en, door goed gebruik te maken van oriëntatiepunten zoals de weg, stroomkabels, het meer en het bungalowpark, hadden we elkaar eigenlijk al heel gauw gevonden. Twee partytenten, twee normale tenten en een auto stonden er al, en daar kwamen onze tenten nog bij. Andre en Thijs deelden een tent, en ik had mijn eigen vouwtentje weer mee. Mijn tent heeft al heel wat meegemaakt maar doet het vandaag de dag nog steeds prima. Uit de hoes ermee en klaar is M. De laatste haringen (krom, verbogen) die ik nog had zijn een week eerder achtergebleven in Kastellaun op de camping van Nature One. Maar wie heeft er nog haringen nodig anno 2010? Kwestie van koffer erin en die tent, die staat als een huis. Spreekwoordelijk dan, want huis was voorlopig nog een heel eind weg (zo'n 4200 woorden wat dit verslag betreft).


En wat doe je als je tent dan staat? Juist. Speciaal voor dit moment had ik een Heineken biertje meegenomen uit de bus. Proost! We zijn er weer bij! Alleen, dat was dan ook meteen al het bier wat er nog was. Bummer! Gelukkig waren we nog net op tijd om daar verandering in te brengen, al diende er dan wel vlug gehandeld te worden. Het eerst geopperde idee was om bier te halen bij de lokale camping winkel, niet meer dan 5 minuten lopen bij ons kamp vandaan en binnen de grenzen van de camping. Kosten? Zeventig euro voor twintig flesjes bier, 70e voor 20 bier, je leest het goed. Er viel ook niets op af te dingen, al zat er dan wel 20e pfand (statiegeld) op de flesjes. Nou, mooi niet dus. Sluitingstijd supermarkt Saalburg: 20:00 uur. Om enkele minuten voor acht stapten we binnen, net op tijd. We kochten 2 kratjes Becks (40 flesjes) en wat brood en beleg. Na een kleine 50e afgerekend te hebben aan de ietwat ongeduldige mevrouw bij de kassa keerden we terug naar ons kamp. Onderweg kwamen we nog een flink bataljon aan Deutsche Polizei tegen maar oom agent vond ons maar weinig interessant. Wie weet zou daar later nog verandering in komen? Liever niet natuurlijk.


We drinken wat, we ouwehoeren wat en als zodoende maakt het zonnetje plaats voor de de vallende duisternis. Vlak bij ons zit een groepje luidruchtige Duitsers waarvan ik er eentje denk te herkennen van vorig jaar (aan zijn jas). Zou het hem zijn? Ik pak mijn iPhone erbij en zoek de foto op van vorig jaar waarop een Duitser een opvallend oude-mannengezicht masker draagt. Ik loop het Duitse kamp binnen (ze hebben de boel afgebakend met lint) en ineens is het stil wanneer men mij met zijn allen aankijkt met zo'n blik van 'wat kom je doen?', 'jij mag hier helemaal niet komen!'. Zodra ik de foto van vorig jaar laat zien krijg ik een high five en barst iedereen ineens in lachen uit. Het is hem, dat is wel duidelijk. Later maak ik nog een nieuwe foto van hem die ik dan volgend jaar weer aan hem kan laten zien. Een mooi moment.


In de duisternis volgt nog meer bier en wat niet. Later op de avond begeven we ons richting de Schaldruck camping rave waar ik vrijwel gelijk herkend word door de jongens die eerder dit jaar Utrecht aandeden met een bezoek aan de Poema. Ik was toen vooraf een biertje gaan drinken met ze, toffe lui! Eerlijk is eerlijk, het is gezellig op de camping rave maar al met al stelt het niet heel erg veel voor. Toch is het niet eerder dan zes uur in de morgen dat ik de binnenkant van mijn tent opzoek. Ik heb zowel voor als achter de DJ booth lekker staan raven. De rest ligt al een tijdje op bed, maar ik ben nog een keer terug gegaan naar de Schaldruck rave om de laatste plaatjes van de nacht te horen en nog wat te eten te scoren. Iets met het spreekwoordelijke licht uit willen doen.
Het is al over twaalven als ik weer ontwaak in mijn tent. Ik en mijn koffer, het past echt maar net aan. Eigenlijk had ik stiekem gehoopt dat het nog wat later was maar, helaas. Vrijdag na twaalven is het wel al mogelijk om je festivalticket in te wisselen voor een bandje. Op Nature One is het polsbandje slechts een optionele souvenir waar je zelfs nog voor dient te betalen, op SMS moet je je ticket wel omwisselen. Om wachtrijen te voorkomen doe je dat het beste in de loop van de dag, ruim voordat het festival begint. Welke kleur zou het bandje dit jaar zijn? Met nog zeiknatte schoenen in de tent ging ik op een geleend paar slippers richting mijn festivalbandje van dit jaar. Best een opgave met al die modder, maar onderweg haalde ik mooi een biertje en verder vond ik het allemaal wel prima. Met iedere stap uit de modder namen de slippers steeds weer een lading modder mee omhoog. Zonder dat ik het besef veranderd mijn mooi schone, grijze SMS vest bij iedere stap die ik neem steeds meer in een vest van modder. Ik ploeter en ik ploeter. Vooral het veld voor de entree van het festival was een grote baggerzooi. Zonder lang in de rij te hoeven staan komen we dan aan bij het loket waar ik mijn bandje voor dit jaar in ontvangst mag nemen. Na groen, beige en oranje is het bandje van dit jaar zwart met gele letters. Tussen het ontvangen en bevestigen van mijn bandje zet ik mijn biertje eventjes op een van de houten tafels zodat ik de camera op mijn iPhone klaar kan zetten om het bevestigen, inmiddels ook traditiegetrouw, vast te kunnen leggen. De tafel blijkt echter wat gammel te staan en zodra er weer iemand op de houten vloerplanken van de tent stapt zie ik mijn biertje in groot gevaar. eerst wankelen, dan omvallen. ? Nee, niet omvallen. In een snelle katachtige reflex red ik mijn biertje maar terwijl ik dat doe trek ik ook mijn bandje uit de nog niet vast gemaakte metalen bevestiging. Na wat geklungel zit het bandje weer in de bevestiging en om mijn pols, klaar om te worden vast gemaakt. Vorig jaar heb ik al mijn bandjes afgeknipt behalve die van SMS 2009, maar inmiddels zitten er toch alweer vier om mijn pols. Love Family Park, Nature One en 2x SMS.


Bandje halen, zo gezegd zo gedaan. Na het verorberen van twee pizzapunten begeven Julius en ik ons terug naar de lokale campingwinkel voor het halen van een nieuw biertje. In de toko worden we ongepland ook weer herenigd met Rob en Ruben, die blijkbaar al een tijdje zitten te kletsen met twee Duitse meisjes die vooral voor David Guetta waren gekomen. Nou, als er een iemand was die wij dit festival niet hoefden te zien dan was dat wel David Guetta, alsjeblieft zeg. Terwijl het buiten nog steeds regent is de sfeer in tent uitstekend, en al gauw blijkt dat wij niet de enige Nederlanders waren die hier de tijd zaten te doden. “Schade Deutschland, alles ist voorbei!” klinkt het aan een kant van de tent, ik antwoord met “Holland! Holland!”. We halen nog een paar keer nieuw bier voordat we weer terugkeren naar onze tent, met bandje. Ik ga nog bijna onderuit in de campingwinkel maar kan me nog net vastgrijpen aan een Duitser met hete koffie in z'n handen. Ouch! Of nouja, voor de Duitser dan.


Het festivalterrein van Sonne Mond Sterne is vanaf vrijdagavond 18:00 geopend. Wij zaten rond die tijd nog op ons gemakje bij ons kamp te schuilen onder onze partytent maar met beats vanuit de maincircus die onze tent aandeden begon het ineens heel erg te kriebelen. Dit was dan ook het moment waar we de hele dag op hadden gewacht, het moment waarop je het festivalterrein op mag. Hoogtijd voor een schoon en vooral droog paar sokken. De broek die ik aan heb zijn jeans van het merk Atelier LaDurance. Het gaat om nog ongewassen denim die je zo lang mogelijk dient te dragen voordat je ze voor het eerst wast (de meeste jeans in de winkel zijn al voorgewassen). Vies? Dat valt normaal gesproken wel mee, en uiteindelijk heb je dan een prachtige broek met draagplekken die zijn gevormd naar jouw lichaam en belevenissen. De broek is al wat smerig geworden op Nature One en de campingrave maar gaat nog een hele zware tijd tegemoet. Ik draag verder een rood shirt met daarboven nog een rode das. Tja, ik heb wat met rood. En je wilt er goed uitzien op hetgeen waar je al een jaar naar uit kijkt, ofzo. Anywayz, op naar de poorten van de speelplaats die SMS heet voor festival dag 1. Ik kon niet wachten. Langs het pad dat voorheen een spoorbaan was begeven we ons richting het festival.

De beveiliging aan de poort stelt nog steeds drie keer niets voor, helemaal vergeleken met de wijze waarop de polizei haar controles uitvoert. Afstoffen, meer is het niet. Ohja, en even controleren of je een bandje hebt natuurlijk. Daarna mag je dan, naar boven, de trap op. Het waarom van de brug is me nog steeds een raadsel (misschien voor de aan/afvoer van goederen/artiesten?) maar het beklimmen ervan hoort bij de SMS belevenis en het perspectief van bovenaan de brug geeft een mooi overzicht van het terrein. Een kodak momentje. Over het terrein gesproken, het ligt er allemaal echt nog precies hetzelfde bij als vorig jaar. Het is alsof de tenten en stages nooit zijn weggeweest. De main met het SMS logo, de ronde Muna tent in de hoek aan het water, de Cocoon, de grote maincircus tent en natuurlijk de second stage (dit jaar alleen zaterdag op zondag nacht gehost door de Brandenburger Allstars). Vernieuwing staat duidelijk niet centraal op SMS, ook niet kwa lineup's. Maar moet dat dan?


Met de aanhoudende regen buiten heb ik de optredens van Underworld en van Faithless, zonder daar lang over te moeten piekeren, maar gelaten voor het was. We waren zoals te verwachten was vooral te vinden in het holst van de Cocoon, helemaal rechts vooraan. Eerst Toni Rios, toen Cassy en toen Tobi Neumann. Er werd heerlijk gedraaid, en lekker gedanst. De sfeer was top en er was bijna geen Italiaan te bekennen. Tussendoor ben ik nog even weggeweest om Rush en Boys Noize te checken in de maincircus, beats met net even wat meer pit. Het geluid in de maincircus komt helaas nog steeds niet in de buurt van dat van de Cocoon maar lijkt wel iets beter als voorgaande jaren. Eenmaal terug in de Cocoon zijn de anderen al gauw weer gevonden en zo doe ik in de loop van de nacht nog een paar uitstapjes in me uppie. Het bier op SMS is nou niet bepaald het lekkerste bier maar desalniettemin vloeide het rijkelijk. De handvaten aan de halve liter bierglazen zijn zeer slim bedacht (het bier blijft langer koud) maar tot dusver alleen te vinden op SMS.



Rond een uurtje of drie begeef ik me naar buiten, naar de main. Richie Hawtin stond daar namelijk geboekt als Plastikman, en dat wou ik toch wel graag zien. Eenmaal daar bleek echter dat men nog druk bezig was met het opbouwen. Ondertussen stond er een cdtje op om men te vermaken, maar het viel me op hoe erg mensen wel niet uit hun dak stonden te gaan. Ik raakte in gesprek met een Duitser die er heilig van was overtuigd dat dit Plastikman al was. Dit was duidelijk niet het geval want er kwamen doorsnee plaatjes voorbij van hele andere artiesten. Plastikman klinkt toch echt wel heel anders. Ik waagde een poging om dit duidelijk te maken aan de Duitser maar het ging het er maar niet bij hem in. Dan niet toch. Ik ging nog even terug naar de Cocoon om later weer terug te keren. Nu was het dan wel echt Plastikman en boy, wat was dit vet. Misschien kwam het door het moment of doordat ik wist wat ik een beetje kon verwachten maar dit was vele malen beter dan Plastikman op Time Warp. Time Warp was dan ook Richie's eerste keer na zeven jaar dat hij als Plastikman optrad. De bass was even ziek als de visuals. Helaas was er nog steeds geen einde gekomen aan de eindeloze regenbui en was het bovendien behoorlijk afgekoeld buiten. Met het besef dat ik Plastikman op Lowlands zou zien besloot ik de warmte van de Cocoon weer op te zoeken.


Volgens de SMS iPhone app zou Sven Vath optreden in het maincircus maar dat klopte niet; net als voorgaande jaren stond ome Sven weer gewoon op de main buiten. Het is tegen die tijd zowaar droog en bovendien begint het alweer licht te worden. Kortom, nu blijf ik wel hangen. Samen met een leuk groepje Nederlanders, deels vanuit de busreis, luister ik naar de plaatjes van Sven. Het is niet de vetste set van Sven en soms lijkt hij zelfs wat ongeïnspireerd achter de decks te staan, maar de sfeer is top en daar gaat het om.


Terwijl de rest al ligt te tukken in hun tent huppel ik nog vrolijk rond op het festival. Met een grijns van oor tot oor geniet ik van het momentje in mezelf dat ik me bedenk wat een pracht festival dit toch wel niet is. Zo ontzettend weg uit de dagelijkse sleur. dat is pas vakantie. Genieten. Genieten deed ik ook nog wel een tijdje in de Muna waar Marcus Meinhardt aan zijn eerste gig begon. Wat een heerlijke uptempo plaatjes. Ook een groot deel van de Weiterexpress is aanwezig en staat lekker te genieten (en terecht). Zelfs nadat Marcus zijn set erop zit weten we nog van geen ophouden. We doen een rondje over het festival en checken ook nog de twee stages buiten, de main en de second stage (vandaag gehost door Stil vor Talent). Toch besluit ik op een gegeven moment het festivalterrein te verlaten om te kijken of de anderen van mijn kamp nog leefden (ik had ze al in geen uren meer gezien) en of mijn tent nog stond. Een beetje rust tussen de vrijdag en zaterdag in kon ook geen kwaad, het was ondertussen toch al weer bijna middag.


Eenmaal terug bij de tent blijken Rob, Ruben, Ramon, Jullius en Kevin inderdaad nog te leven en mijn tent nog te staan. Terwijl zij net weer een beetje wakker worden doe ik een poging om wat te slapen, of in ieder geval uit te rusten. Toch is daar al snel het idee om te gaan douchen, en dat idee sprak mij wel aan. Ik nam twee tassen mee, eentje met douchespullen en eentje met daarin mijn schoenen (en een hele lading modder). Aangekomen bij de douches leek er eerst een rij van hier tot Tokyo te staan maar een vriendelijke Duitser wees ons op het feit dat er twee rijen waren. Een voor dames, een voor heren. Wij stonden in de dames rij, uiteraard vele malen langer dan die van de heren. Als echte gentlemen konden we zo de hele rij dames voorbij lopen en zelfs in 1x het douchegebouw binnenlopen. Uiteindelijk was het niet meer dan 10 minuten wachten voor een heerlijke douche. In de douche maakte ik tevens mijn schoenen schoon zodat deze s'avonds weer vanaf 0 vies gemaakt konden worden. Ze waren dan ook wel heel erg smerig.


Ook de zaterdag op zondagnacht brachten we voornamelijk door in de tent die Cocoon heet. Onze avond begon dan wel met het optreden van Moderat in het maincircus maar dat was maar weinig overtuigend en bovendien niet de muziek waar wij op dat moment naar opzoek waren. In de Cocoon zit je vrijwel altijd goed. Vanavond bestond de lineup in de Cocoon uit Onur Ozer, Frank Lorber, Tiefschwarz, Dinky, Karotte, Andre Galluzzi en Ilario Alicante. Frank Lorber, Tiefschwarz en vooral Karotte waren de helden van de nacht. Dinky live was daarentegen niet best en ook Onur Ozer slaagde er net als vorig jaar niet in om mij te overtuigen. Ik ben tijdens deze sets dan ook regelmatig achterin de Cocoon op een hekje gaan zitten om mijn voeten eventjes rust te gunnen. De eerste nacht draaide ik me hand niet om voor een modderpoel meer of minder maar de tweede nacht was afzien. Mijn al reeds aardig ingehousde paar Converse Allstars moesten het afleggen tegen moeder natuur en haar elementen. Een gat onderin, een opengescheurde zijkant. letterlijk een open deur voor de modder. Een bij voorbaat al verloren strijd, had ik moeten weten. Zo'n beetje iedereen liep op laarzen (gekocht of meegebracht) maar Marijjn, nee, Marijn liep eigenwijs op z'n Allstars, de kluns. Tjah, en dan is het niet zo gek als je op een gegeven moment last gaat krijgen van je voeten.


Op de vroege zondagochtend had een of andere knaap zich opgesteld voor de Cocoon met ontbloot bovenlichaam en van achteren, euh, een bouwvakkers look. Als een soort van wannabe messias / actievoerder stond deze jongen stokstijf op zijn plek, weigerend om ook maar een been te vervoeren. Deze jongeman trok veel bekijks van zowel bezoekers als security maar bleef nog altijd even serieus in zijn daden. Hij stond daar met open handen en regelmatig zou een festivalganger daar iets inleggen, waarop hij dan verontwaardigd zou reageren. Alleen, waarom hij daar nou zo raar bij stond, dat was een groot raadsel. Nee-schuddend loop ik meermaals langs hem, dan wel de Cocoon binnengaand of weer naar buiten. Wat een sip figuur (zoals Andre het zou zeggen)!


Ergens in de loop van de zondagmorgen was ik mijn schoenen en vooral de modder erin/omheen zo spuugzat dat ik naar de strandtent ben gegaan, aan het water ben gaan zitten om mijn schoenen uit te trekken. Lang liep ik rond met het besef dat ik ze beter aan kon laten en dat, als ik ze uit zou doen, ik ze niet meer aan zou krijgen. Dat idee had ik inmiddels een broertje dood aan, die schoenen moesten gewoon uit. Het idee was om ze schoon te maken en daarna weer met schone, modderloze schoenen verder te housen. Een utopie, echt. Ik zag de mensen (waaronder volgens mij een Nederlands stelletje) om me heen nog bedenkelijk naar mij kijken en genieten van een binnenpretje, maar toch waagde ik het erop. Nou, ik ontdeed mijn schoenen inderdaad van een hele hoop modder en het was zeker even fijn om mijn schoenen even uit te hebben. Toch was er weinig veranderd op het moment dat ik mijn schoenen dan eindelijk weer aan had gekregen. en enkele stappen later stond ik sowieso weer tot aan mijn knieën in de modder, dus wat voor zin had het nou eigenlijk gehad allemaal? Ach, het houd je bezig zullen we maar zeggen. Ik pendelde wat tussen de Muna, de Cocoon en de mainstage. Als Marcus Meinhardt dan aan zijn set begint op de main heb ik mijn plek weer gevonden, en de smaak te pakken.



Awakenings, Time Warp of een avondje Poema maakt niet uit. Ik blijf 99 van de 100 keer tot het einde, het einde van het einde, het einde wanneer de uitsmijters je er moeten uitvegen. Eerder weggaan is eigenlijk uit den boze voor mij, ook een beetje een principe kwestie zeg maar. Sonne Mond Sterne is daarop geen uitzondering, integendeel. Toch had al dat gedans en geploeter in de modder blijkbaar flink aanspraak gemaakt op mijn energievoorraad. Mijn zicht werd wat wazig, een teken om samen met een steeds nadrukkelijker aanwezige duizeligheid niet te negeren. Hoewel ik deze SMS lekker had gegeten was mijn laatste pizzapunt ook al meer dan een half etmaal geleden. Even zitten hielp niet veel. Eten klonk als een goed idee maar als ik dan bij zo'n etenstentje stond, nee, dat ging hem niet worden. Ik zie Kevin nog verontwaardigd kijken wanneer ik zeg dat ik misschien maar terug ga naar mijn tent, 'je maakt een grapje zeker?' zegt hij nog. Ik probeer het nog even maar dan houd het echt op. Geheel tegen principes en geloof in begaf ik me rond half elf richting mijn tent. Onderweg kwam ik nog langs een pannekoekenkraampje waar ik dan toch nog een zalige crep (pannekoek) met suiker nuttigde. Ondanks dat ik nu dan wel had gegeten zette ik mijn aftocht door en verliet ik het festivalterrein. Eenmaal in mijn tent plofte ik neer en sloot ik mijn ogen, maar niet voordat ik het alarm op mijn iPhone had ingesteld op. jawel, 13:00 uur.


Wanneer het alarm mij wekt ben ik zeker even weggeweest, maar niet meer dan een half uur. Eventjes is daar de gedachte om dat alarm uit te zetten en weer verder te tukken. Eventjes die rare gedachte, maar dan hijs ik me in mijn spongebob shirt en pak ik mijn kapiteinspet en doe ik het enige juiste wat ik op dat moment had kunnen doen. Terwijl op de camping Jan en alleman bezig is met inpakken of zelfs het terrein al te verlaten is er toch nog een enkeling die net als ik terugkeert naar het festival. De beveiliger aan de poort vraagt deze 'schipper' om even onder de pet te mogen kijken, geen punt. Eenmaal terug bij de BRB allstars ben ik vrijwel gelijk weer herenigt met mijn SMS-maatjes. Men blijkt zowel blij als verrast om mij weer terug te zien op het festival. Geheel in stijl van de zondag bij de Brandenburger Allstars doe ik een paar leipe dansjes. Toch besloten we al gauw voor een enkeltje naar de Muna. De tent was voller dan ooit en Lexy stond zich heerlijk te misdragen achter de booth. Na Lexy was het Meinhardt vs Ludwig. Meinhardt nog steeds met zn zelfde petje.


Helaas ging het volume bij het aanvangen van deze set plotseling flink omlaag. Waarom? Het gezicht van Meinhardt sprak ook boekdelen wanneer Ludwig er weer een suffe plaat tegenaan gooide, of zelfs een mooie mix verknalde. De grootste teleurstelling was echter toen de Muna afterhour al om half vier werd afgekapt door de SMS crew. De reden? Het zou binnen 30 minuten gaan stortregenen. Het zonnetje straalde en er was geen regenwolk te bekennen maar toch werden we zonder pardon de Muna uitgesweept door de security. Ik kan Marcus nog net een handje geven met de woorden, 'cya at Lief festival'. Bij de BRB allstars werd de boel ook afgekapt maar kregen we (lees; Shuben) het nog wel voor elkaar om een rondje bier te halen. Het duurde niet lang voor de security ons de brug opstuurde, onderweg dollen we nog wat met landgenoten en Duitsers. Trapje op, trapje af en bij het verlaten van het festivalterrein het biertje uit zicht van de security houden, dan kon die nog mooi mee naar de camping rave van het Schaldruck kamp. Ondanks het te vroege tijdstip was dit wel een SMS waardige aftocht. We doen nog een dansje en een drankje maar al gauw word ook de Schaldruck rave afgepakt met hetzelfde argument. Ik ben nog net optijd voor het laatste patatje van de blijkbaar Nederlandse patatkraam. En dan, terug naar de tent. En inderdaad, het begint weer te regenen.



Het is 19:45 als ik wakker word gemaakt, over een kwartier gaat onze bus. Blijkbaar ben ik tijdens het schuilen van de regen in mijn tent in slaap gedonderd. Binnen no time raap ik mijn spullen bij elkaar en vouw ik mijn tent op. Wonder boven wonder vergeet ik daarbij niks. Het idee word nog geopperd om mijn tent achter te laten, maar daar hebben we teveel voor meegemaakt. Twee jaar terug had ik in een gekke bui mijn tent zelfs mee het festivalterrein opgenomen. Dat matje van de Xenox, die kon ik dan wel achterlaten. Eenmaal bij de bus gaan eerst nog die twee modderbakken aan mijn voeten uit, en ruil ik mijn doorgeravede jeans om voor een schone trainingsbroek die ik speciaal had bewaard voor de terugreis. Bij het eerste tankstation waar we stoppen doe ik een poging om mijn schoenen te ontdoen van de modder. Het zijn namelijk nog steeds de enige schoenen die ik bij me heb en ik moet over een paar uurtjes nog een stukje met de trein, en van de trein terug naar huis. Het is werkelijk een onbegonnen taak en eigenlijk maak ik er alleen maar een rotzooitje van in het anders pico bello schone sanitair. Toch zet ik door en kom ik een heel eind, de meeste modder is weg maar mijn schoenen zijn natuurlijk wel zeiknat. Ik maak de wasbak weer netjes schoon en haal nog gauw een bord patat voor we onze weg terug naar Nederland vervolgen.

Het is maandagochtend, uurtje of zes als we aankomen op station Duivendrecht. Het is vier dagen geleden dat we hier vertrokken, en wat voorn dagen. Het woon werk verkeer is godzijdank nog niet op gang gekomen. Mijn Converse Allstars zijn allerminst uitnodigend om weer aan te trekken en dus besluit ik om op mijn sokken het station te betreden. Ach, waarom ook niet. Na een kwartiertje wachten is daar onze trein, en een half uur later ben ik blij als ik mijn voordeur weer mag openen. Home sweet home. Het idee komt in me op om meteen mijn bed in te duiken maar wijselijk besluit ik toch maar eerst te douchen. En dan, eindelijk, lig ik weer in mijn eigen bedje. De daarop volgende dagen zou ik daar ook nog flink wat uurtjes bijkomen.


Dit was mijn vijfde jaar Sonne Mond Sterne. Net als drie jaar geleden regende het en was het een grote modder bende, alleen de muizen ontbraken. Maakt dat zo'n meerdaags festival minder leuk? Voor sommigen misschien wel, maar niet voor mij. Het is erg grappig om te zien hoe iedereen met de regen en modder omgaat. De een helemaal ingepakt in plastic en op laarzen, de ander – waaronder ikzelf – in dezelfde outfit als wanneer het lekker weer was geweest. Kwa optredens en gekkigheid was deze Sonne Mond Sterne misschien niet het meest speciaal maar muzikaal was het zeer dik in orde. Al met al niks minder dan weer een heerlijk festival. Respect als je dit 10 pagina tellende verslag in zijn geheel hebt gelezen! Ik zou het tof vinden als je ook nog een reactie achterlaat.

Sonne Mond Sterne X4 in a nutshell:
- Beduidend minder Nederlanders dan voorgaande jaren
- Daardoor minder gekke toestanden op de zondag
- Regen en modder, maar geen muizenplaag dit jaar
- Heerlijk zonnetje op de zondagmorgen
- Opvallend veel goede muziek
- Goede sfeer als altijd

Voorgaande jaren:
- Verslag Sonne Mond Sterne 2009
- Verslag Sonne Mond Sterne 2008
- Verslag Sonne Mond Sterne 2007
- Verslag Sonne Mond Sterne 2006

The End? Voor de Weiterexpress wel lijkt het, al hoop ik van harte dat de bus volgend jaar wel weer gevuld is. Voor mij? Ik heb na vijf jaar nog steeds geen tochtje gemaakt met de Freshboat en volgend jaar bestaat Sonne Mond Sterne 15 jaar. Zelfs zonder lineup eigenlijk alweer genoeg redenen om terug te keren dus, en ik hoop dat we dan weer met een grotere groep Nederlanders zijn om de doldwaze zondag weer in ere te herstellen. Komop mensen, Sonne Mond Sterne!