Verslag van Citymoves Zwolle, 8 augustus 2009

ON THE MOVE MET CITYMOVES

Maandenlang kijk je er naar uit en dan is het eindelijk zo ver. De dag van de tweede editie van Citymoves Zwolle is een feit. Ruim op tijd naar Zwolle en na enige omzwervingen kom ik bij het provinciehuis waar de eerste bezoekers zich al om een uur verzameld hebben. De line-up belooft dan ook wat, maar een luid getoeter is het enige dat rond half twee te horen is. Een kwartier later dan gepland gaan de hekken open en kan het feest beginnen.

De eerste deejay die we horen is Erick E. De man die het optreden van Housequake in het amsterdamse bos tot een succes maakte, maar vandaag heeft hij zijn dag niet. Zijn trance met de neiging tot house klinkt ongeinspireerd met veel van hetzelfde. Hij mag toch nog vijf minuten hoor ik en dat klopt, maar Erick is al weg. Hardwell neemt het over. Een gewilde deejay die nog op zoek is naar een eigen stijl, want wat we horen is muziek doorspekt met hits uit het verleden. Een keuze die mij een deja-vu oplevert en mij niet echt kan boeien. Dan maar het veld in om te ontdekken wat daar te eten en te drinken is. Helaas ontbreken de moten watermeloen bij fruit en sappen, maar de poffertjes zijn er wel. Dat betekent een dubbele portie met boter en suiker en en passant daarnaast een hele pizza scoren. Na een beker te koud water met ijsblokjes weer terug naar de dj-booth.

Het is tijd voor Gareth Emery. Een man waar ik veel van verwacht. Hij begint niet onaardig en tot mijn verassing draait hij Professional Killers van komytea in de Jerome Isma-Ae & Daniel Portman remix. Een track die bij de bezoekers niet zo bekend lijkt te zijn als je zou denken. Ik ga echter uit mijn dak en plotseling merk ik dat wat drinken ook niet onaardig zou zijn. Dan is er achter mij de biertender en de bezoeker die mij een drankje aanbiedt. Dat sleept mij er doorheen en clap your hands voor Gareth Emery. Helaas mis ik de inspiratie die ik verwacht had.

In het begin van het festival was de luchtvochtigheid honderd procent, maar het werd droog. De avond valt en het is tijd voor Remy. Een naam die in het dance-circuit al lang mee gaat en deze man beheerst het vak. Hij laat een set horen waarin alles klopt. Beats die elkaar logisch opvolgen en sounds die strak worden doorgemixt. Spijtig dat deze deejay niet meer tijd krijgt.

Remy is op stoom en dan is daar de jongen in het gele shirt. Hij maakt deel uit van een groep die gezellig is. We spreken onze hoge verwachtingen uit over Armin van Buuren die vorig jaar op ditzelfde festival een superset liet horen. We gaan wat beleven zo denken we. De groep drinkt bier en ik ben er bij.

Het grote moment waar we allemaal op gewacht hebben is daar. Armin van Buuren is on air en het moet gezegd, hij heeft zijn momenten waarin hij laat horen dat hij zijn vak verstaat. Het blijft Armin van Buuren, maar mij bekruipt het gevoel dat hij niet op zijn best is. Armin is veel bezig met zijn publiek, maar het dak, zo dat er zou zijn, wil er niet af en als rond negen uur het cafe van Marco voorbij komt is dat een absoluut dieptepunt. De superset van de vorige editie van citymoves komen we niet aan toe, maar er is wel de jongen in het gele shirt en hij is mijn held. Ruim drie uur lang laat hij zien en voelen dat het partytime is. Put your hands in the air en ga uit je dak. Het afsluitend vuurwerk is er terwijl de muziek gewoon door gaat. Rood, wit, blauw, groen voor iedereen en met plastic voor wie vooraan staat. Met een laatste muzikale groet sluit Armin van Buuren het festival definitief af. Bier drinken in Meppel is een strak plan. Helaas kan ik dat even niet, maar voor de volgende ronde houd ik mij aanbevolen.