Aangekomen bij het festivalterrein konden we zo doorlopen, en waren we met nog geen 5 minuten op het terrein. Als eerst een beetje het terrein over huppellen, waardoor we uiteindelijk bij de b2s stage aankwam. Dat was echt immens groot. De Predator was lekker bezig en de eerste klanken konden ons niet stil laten staan. Van daaruit moesten we gewoon even kijken hoe het was bij Mad Dog en Tha Playah. Gelukkig konden we nog net een stukje van Dione mee pakken, wat ook genieten was. Maar toen Mad Dog begon was er geen houden meer aan. Het zweet stond op me rug, en dat kwam niet alleen door de warmte, maar ook omdat we vreselijk los gingen. Daarna zou NoizeSupressor een setje neerzetten. Helaas waren wij niet de enige die daar naartoe wilden gaan dus zijn we zowat de tent uitgeperst. We gingen met een stijgende lijn omhoog met het tempo, dus: op naar de Darkness4Life toko! Toen we buiten stonden werden we al aangetrokken door het Kinderen voor Kinderen gezang. Geen tijd te verliezen, op naar binnen! PussyMotherfuckers is volgens mij totaal 3 keer langs gekomen in de set van Partyraiser. Voor mij geen enkel probleem. Wat zijn we daar los gegaan zeg. Na even een kijkje genomen te hebben op de main waar showtek net bezig was vonden we het tijd om te eten. Let wel: gratis eten. En dat was niet omdat we alle restjes op zaten te eten(A). Daarna nog even wezen kijken bij Zany en The Beholder, die hun anthem ‘introduceerde’. Ik had eerst het idee dat het een rocknummer zou worden. Uit eindelijk vond ik hem best wel goed. Al weet ik dat de meningen hierover verdeelt zijn.
Inmiddels was het al bijna 8 uur en zaten we tegen de laatste uurtjes aan van dit festival. De keuze ging nu tussen Hellfish en Project One (die nog altijd te boek staat als Headhunterz vs Wildstylez
). Uiteindelijk viel de keuze op Project One. Een drukkende hitte in die tent, maar gelukkig niet zo erg druk, een goed geluid en heerlijke beats vulde de zaal. Na een tijdje hebben te staan stampen zijn we maar weer in de frisse buitenlucht gaan staan. Charly Lownoise en Mental Theo zouden hier zo gaan beginnen met hun nu al legendarische set. Er kwamen heerlijke klassiekers voorbij, zoals Stars, Rainbow High In The Sky, Wonderfull Days en Smile. En dan toch nog afsluiten met Nobody Said It Was Easy. Legendarisch gewoon. Als een stel oldskool gabbertjes staan hakken daarzo. Inmiddels was het al helemaal donker, mede door de maansverduistering (hiervoor nog nooit van gehoord, maar ik vond het niet erg. Mogen ze vaker doen). Charly Lownoise en Mental Theo was ook gelijk de afsluiter van de B2S stage, dus iedereen op naar de Mainstage. Je kon merken dat er al een aantal stages was afgesloten, want het was allejezus druk daarzo. Paul Elstak was de afsluiter op de Main. Na een beetje wrikken hebben we een plekje weten te bemachtigen en wachten we op een geweldige show. Op die geweldige show zit ik nog steeds te wachten trouwens. Want wat een tegenvaller zeg. De muziek was nou niet echt geweldig, echt lekker losgaan was het niet. De sfeer was er wel hoor, daar niet van. Maar qua licht en pyro was het nou niet echt om over naar huis te schrijven.Maar dat mocht de pret niet drukken. We konden zo de bus weer in en op naar Tilburg. Echt geweldig hoe èchte Brabanders zeggen hoe het was: “Joah, was gewoon keigaaf feestje, heb dr echt keiveel van genoten”. I
Brabant 
Vind trouwens wel dat ze een carkit in de bussen moeten bouwen. Want zowel op de heen als de terug weg was de bus chauffeur aan het bellen. Terugweg was helemaal erg want toen probeerde hij ook nog te smsen. Helaas kon-ie het niet zo goed zien, zodat hij zijn telefoon zowat in ze neus propte. En ja, wij hadden die ene die zo zat te slingeren, constant links reed en bijna op zijn voorganger knalde
Maar we zijn er gekomen. Op het station in Utrecht nog even mazzel gehad en net de laatste trein gehaald. En dat alleen omdat we eigenwijs waren en niet naar NS mensen luisteren. Hell Yeah 
Op naar volgend jaar weer een nieuwe Decibel! 
