Nou, terug naar het begin dan maar. Had eigenlijk de hoop opgegeven om nog naar Timewarp te kunnen dit jaar. Te jong, te druk met school, te weinig tijd, ouders die me niet zouden laten gaan etcetera etcetera. Werd een week of twee geleden opeens gebeld door een vriend of ik mee zou willen naar Timewarp, hij had namelijk gastenlijst! Verschrikkelijk moeilijk moment want ik zou toch niet mogen. Uiteindelijk toch gevraagd en wonder boven wonder was het die ochtend opeens; ‘Oke je mag als je alles duidelijk kan regelen’. Zo gezegd, zo gedaan en die avond was alles gelukkig helemaal in orde. De feestvreugd kon beginnen!
Zaterdagochtend 06.15 en de wekker gaat. Veels te vroeg maar er moesten helaas eerst nog wat competitiewedstrijden gespeeld worden. Natuurlijk gebeurde dit weer in de stromende regen en was er weer een ongelukje. Er ging iets fout in mijn beenspier(en) wat er al voor zorgde dat lopen moeilijk was, laat staan dansen. Ach, gewoon gaan! Mijn gebruikelijke hyper kwam weer boven water en zin was er in ieder geval. Dit heeft niemand natuurlijk gemerkt in de bus…
Binnenkomen was allemaal heel makkelijk, stonden gewoon in een minuutje of vier op het terrein. Helaas kwam al snel het ‘waar gaan we naartoe’ probleem boven water. Er was namelijk maar een planning gemaakt van 01.00 tot 14.00 en aangezien we er om 23.30 waren hadden we een twijfel. Maar even gaan kijken bij Tiefschwarz, zeker een goede binnenkomer. Sfeer zat er al heerlijk in en de eerste lieve mensen waren al gedag gezegd. Wat natuurlijk ook meehielp was dat er al heerlijk gedraaid werd. Driedubbelwerfhoera want het was geen minimal, was ook echt het laatste waar ik behoefte aan had op dat moment.
Om klokslag middernacht maar naar ‘de Koepel’ gegaan, want daar stond ons toch iets te wachten een uur later. Gerd Janson stond er trouwens een heerlijk stukje muziek te maken, een hele fijne binnenkomer voor Laurent Garnier. Wat er gebeurde toen deze Koning begon aan zijn set was nog boven alle verwachtingen. Vanaf de eerste seconde was het al te voelen dat dit er een voor in de boeken zou worden. Heerlijk zoals deze man je meeneemt op een reis door zijn muziek. Tijdsbesef was compleet weg waardoor ik na 1,5 uur alleen maar kon opmerken; ‘Jezus, nog 6,5 uur te gaan! Waar gaat dit naartoe!’.
En waar ging het naartoe zeg. Alle verwachtingen werden keihard weggevaagd, het was gewoon nog beter! Gruwelijke afwisselingen; Housen, Techno, Jazz en gewoon keihard Rocken! Geluk kon ook niet op toen Gloria – Them voorbij kwam en het weer asociaal meezingen geblazen was! Het kon maar niet op en we waren pas 3 uur bezig wat betekende dat het gewoon nog 5 uur doorgaan was. Behoefte om nog te gaan kijken naar anderen was totaal weg todat een aantal vrienden even naar Sven Vath wouden gaan kijken en het mij wel een tactisch idee leek. Plaspauze, even zitten en wat drinken. Een grote grap natuurlijk want het enige wat er in me op kwam was; Wat is Garnier nu aan het doen? Grootste angst kwam uit toen ik weer terugliep en de eerste klanken van ‘The man with the red face’ me tegemoet kwamen. Kan me niet herinneren dat ik ooit zo hard ergens in ben gerend. Dit zorgde er dan echter wel voor dat ik nog een groot stuk van deze geniale plaat heb mogen horen. Dit nummer bezorgd me namelijk al een aanval van kippenvel als ik er alleen maar aan denk. Wat een genot en wat ging iedereen uit z’n dak, niet wetende dat ie nog een keer voorbij zou komen. Werkelijk fenomenaal, buitenaards niveau!
Buitenaards was ook de manier waarop alles steeds maar beter werd. Vanaf een uurtje of 06.00 begon de booth vol te stromen met Dj’s die zelf een enorme staat van dienst hebben. Echter stonden ze allemaal finaal uit hun dak te gaan op de muziek van deze Koning. Karotte stond erbij alsof ie op z’n eerste feestje was en zijn collega’s met hem. The Dj’s dj; Laurent Garnier! De benen waren inmiddels echt op en daarom maar besloten om op het hek tegen de booth aan te gaan zitten, perfecte plek want; Zat heerlijk, geniaal uitzicht over iedereen heen, geluid bleef prima en de benen kregen eindelijk wat rust.
Laatste twee uur waren van buitenaards niveau. Nog nooit meegemaakt dat alles zo perfect klopte met elkaar. Een grote koepel vol liefde en geniale klanken! Vrienden die ik al 5 uur zat te smsen kwamen eindelijk binnen en toen barstte de euforie echt los. Keihard meezingen met Sylvester - You make me feel! Wat een vocalen zijn dat toch. Garnier die even komt met; CAN YOU FEEL IT? En of we dat deden. de tranen stonden echt al te wachten toen de eerste klanken van Garnier zijn eigen ‘Coloured City’ begonnen. Tranen waren niet meer te stoppen dus dan maar huilend housen, Het ultieme moment. Toen ie (weer) afsloot met ‘Out of Space’ was het natuurlijk echt compleet. Het feest was ook klaar en na de laatste klanken zijn we maar vertrokken naar buiten. Muziek die we toen hoorden scheen nog een toegift te zijn geweest maar het deed er allemaal niet meer toe. Moment was perfect, buiten nog een tijd gestaan met het idee ‘wat moeten we nu nog?’ en uiteindelijk toch maar even genoten van het gevoel van voldoening.
Vertrokken naar Luciano die heerlijk bezig was met het eind van zijn set. Heerlijke plaat na heerlijke plaat (oke het waren er weinig, maar fijn waren ze) ookal was het gaan Laurent Garnier. Villalobos pakte het stuur over en toen was het tijd om toch maar even te gaan kijken bij de nummer 2 op het lijstje; Richie Hawtin. Daar aangekomen was het humeur al snel een paar niveaus lager en wou ik eigenlijk zo liefst mogelijk weer weg. Hoe goed Hawtin ook was en hoe subliem het geluidsniveau ook was, het was het op dat moment gewoon echt niet. Hawtin was op dat tijdstip gewoon te minimaal bezig en zoals eerder gezegd had ik er totaal geen behoefte aan. Verder waren ook de enorme drukte, de verschrikkelijke buitenlanders en de begrensde dansmogelijkheden een enorme ergernis dus besloten om maar even te gaan kijken in de Chill. Hier zat namelijk een vriendinnetje dus het was tijd voor een grote ‘hoe gaat het met iedereen’-ronde. Zo gezegd zo gedaan maar na een kwartier was dat ook wel weer leuk en gelukkig een partner gevonden om weer te vertrekken richting Villalobos. Deze man was erg fijn aan het afsluiten en zelfs nog heerlijk kunnen lucht-viool-spelen!
Raresh nam het roer over en het dak ging er weer eens af! Was al verliefd op deze vent en het is alleen maar groter geworden! Heerlijke klanken en geluiden en gelukkig ook een veel beter tempo dan bij Hawtin. Fijn fijn fijn
Koek was echter op om 13.30 en toen maar besloten om er gewoon mee te stoppen. Het feest was eigenlijk al afgelopen om 09.30 en de rest zou toch alleen maar een grote doorgaan poging zijn. Je moet dingen niet forceren en ook blessures niet, dus rustig een pizzatje gehaald en terug naar de bus
Hoogtepunt was gewoon Laurent Garnier. Wat die man heeft laten zien was van buitenaards niveau. Alles klopt. Zijn hele voorkomen, de manier waarop ie zelf compleet uit zn dak gaat, de manier waarop ie zich presenteert, platenkeus, het bespelen van het publiek, mixtechnieken, de manier waarop die platen express laat overslaan en iedereen nog harder uit zn plaat gaat. Er is maar een Koning der Muziek en dat is voor mij absoluut dit Genie. Richie Hawtin eat your Heart out.
Sfeer links vooraan was ook helemaal fantastisch. Fijne mensen om me heen, de Duitsers waren ons gehouse misschien al zat en heb er gelukkig weinig last meer van gehad aan het einde. Op dit moment kan ik er nog steeds niet bij en ben bang dat vanaf nu alles enorm zal tegenvallen. Het ik-kan-nu-gelukkig-sterven gevoel zit er flink in namelijk. Busreis terug verdient ook nog wel een complimentje! Achterbank was weer vanouds gezellig. Ik zeg maar zo; je bent niet elke dag een Boerderij met Brammetjes stem als Voice over! Alle liefde ook voor alle vriendjes op dit feest en alle mensen die ontmoet zijn, het was een droom!
