Fris en fruitig. na een ochtendje werken aan mijn scriptie. stapte ik zondagmiddag op de trein richting Amsterdam, met als doel de schade in te halen van de misgelopen feestjes van het afgelopen weekend (Time Warp club night in Rotterdam bijvoorbeeld, of Petter in de Poema). Rond een uur of twee smiddags stapte ik het Zonnehuis theater in Amsterdam Noord voor de tweede maal binnen; de rij waar ik kort ervoor nog had in gestaan was alweer lang vergeten. Ik was allang blij voor een tweede keer onderdeel te mogen zijn van een voorstelling in deze fantastische locatie.
Doorgehaald of uitgeslapen; gefeest in Rotterdam, Amsterdam, Utrecht of in bed. het maakte allemaal niet uit. Nog lang voordat de Man Zonder Schaduw aan zijn drie uur lange set begon stond de hele zaal al joelend, met handen hoog in te lucht, met volle teugen te genieten. Het feest was uitverkocht maar toch viel de drukte gelukkig reuze mee. Uren lang genoot ik van de muziek, de mensen met wie ik was. maar ook van de mensen met wie ik niet was. Want, met alle respect naar de DJ’s en hun tassen vol met platen met bijbehorende labels en producers. op een GZG feest staat voor mij vooral de totaalbelevenis centraal. het totaalplaatje, de voorstelling dus.
In plaats van een plek in de frontlinie 'stond' ik vandaag eens helemaal achteraan. Met een prachtig uitzicht over een zaal vol met joelende en dansende mensen, zelfs rondom de hele DJ booth heen, een dansend (2cb) vlammetje boven de GZG letters, en een geweldige groep mensen om me heen, heb ik geen ogenblik heimwee gehad naar mijn plek vooraan. Maar toch, op een gegeven moment begin je jezelf toch wel eens af te vragen. hoe laat is het nou eigenlijk?
Je wilt het niet weten maar toch ga je toch opzoek naar een antwoord. . .
Waar een normaal feest rond tien uur savonds begint betekende dit tijdstip nu helaas alweer het einde van deze voorstelling, en dat in Amsterdam. De drukte en chaos bij de jassen viel reuze mee waardoor ik gelukkig al snel weer buiten stond met jas en tas en al. Bij de bushalte bleek dat lang niet iedereen die stond te wachten bij GZG vandaan kwam. Maar met een kort maar krachtig gesprek was de vijandigheid van de jongens uit de buurt veranderd in een zekere vorm van begrip.
En dan is het al heel snel twaalf uur snachts als je het laatste stukje opweg naar huis alleen in de trein zit. Een biertje van de AH to go krijg je net op voor je bij jouw eindhalte bent aangekomen. en dan, rond een uur of één snachts, zit je thuis… achter het beeldscherm van je computer. met nog lang geen slaap en een plafond wat al lang al niet meer boeit vraag je jezelf af waarom je nooit eerder een verslag over een GZG feest geschreven hebt. Je beseft. één woord is genoeg. maar toch toch begin je aan een verslag, maak je het af, en plaats je het op PF.
