Verslag van Sonne Mond Sterne, 11 augustus 2007

Nature One: een open-air mainstage, een zeer grote circustent en een x-aantal lange tunnelachtige bunkers vol met keiharde hardcore en rauwe techno. het klinkt aardig heftig. maar met een eindtijd van 6:00 (! ) de eerste nacht, en slechts 9:00 de tweede nacht valt het allemaal wel reuze mee. Natuurlijk kan je dan nog wel een aantal uurtjes doorraven op de camping, maar om 16:00 hadden wij met onze groep van 9 (met eigen licht en geluid mee!) toch echt al onze spullen ingepakt en keerden we met busje+aanhangwagen huiswaarts. Op Sonne Mond Sterne is dat toch wel even net iets anders. Daar hoef je in principe het hele weekend het festivalterrein niet af, en kun je er op zondagmiddag tot ver na 16:00 nog doorraven. Als minimal / techno / electro jouw ding is en je niet vies bent (dat komt wel tijdens het festival zelf) van een meerdaags festival, dan is Sonne Mond Sterne een must om in ieder geval eens geweest te zijn. De reis is lang, en met de bus zelfs enkele uren langer, maar hoe je er ook komt en hoelang het ook duurt. iedere minuut ervan is het reizen dubbel en dwars waard.

[ Donderdag - preparty ]

De camping pre-party op donderdagavond viel dit keer wel even vies tegen. Niet zozeer omdat mijn spijkerbroek binnen no-time grotendeels bedekt was met modder en de regen met bakken uit de hemel kwam, maar wel doordat de paar stages die er waren al rond een uur of 2:00 - 3:00 stopten. Raar, want ik was echt niet de enige die ondanks alle regen toch wel zin had in een fatsoenlijke pre-party. Ik hoorde later iets over de politie die het allemaal vroegtijdig gestopt zou hebben. een beetje jammer allemaal. Kortom, een aantal uur extra om af te tellen tot het festival zelf van start zou gaan. Gelukkig had de regen de sfeer binnen ons kampf niet weggespoeld, maar beschikte iedereen nog over een flinke lading humor en bijbehorende lachkicks om het tot die tijd uit te houden.

[ Vrijdag - festival dag 1 ]

Uiteindelijk was het een uur of 20:00 dat we 'eindelijk' richting het festival gingen. De kaartjes hadden we gelukkig al veel eerder ingewisseld voor onze bandjes en dus duurde het niet lang voor we via de bekende brug het festivalterrein op liepen. We besloten meteen richting de Cocoon tent te gaan, voor de openingsset van Tobi Neumann. Eenmaal in de Cocoon bleek het DJ The Invisible Man te zijn die de eerste nummertjes van SMS 2007 voorbij liet komen. De tent vulde zich met meer en meer Nederlanders. en als je vooraan stond kreeg je bijna de indruk dat er meer Nederlanders waren dan Duitsers. Uiteindelijk was Tobi daar, en heeft hij een flinke set weg staan geven. Een aantal uur lang heeft hij erg dikke platen staan draaien die ik mij nu eigenlijk al lang al niet meer herinner. maar wat ik mij nog wel herinner is dat de stroom er tussendoor toch zeker 20 minuten af is geweest (geen licht, geen geluid, niks). Toch was dit een mooie opwarmer voor hetgeen nog zou gaan komen (een hele hoop).

Het begin van de liveset van Johannes Heil was toch net wat minder dan verwacht en dus ben ik tussendoor nog even langs geweest bij dj Rush. Hoewel schranz niet mijn ding is, en eigenlijk nooit is geweest, leek het me toch leuk om Rush in ieder geval nog even mee te pakken. Deze man krijgt knalt toch iedere keer het dak er keihard af, en mijn herinneringen aan zijn sets zijn eigenlijk alleen maar heel erg positief. Hoewel ik wel helemaal was doorgelopen tot de voorste linies van de grote tent was ik al vrij snel weer verdwenen. ik had eigenlijk maar weinig behoefte aan schranz, en des te meer behoefte aan de beats uit de Cocoon-stal. Eenmaal terug in de kleinere Cocoon tent kon ik nog net het laatste, lekker opzwepende gedeelte uit de set van Johannes Heil meepakken. en wat een vette sound blijft dat zeg, heerlijk!

Dat Ricardo Villalobos niet zou draaien op deze editie van SMS was al wel langer duidelijk, en tevens ook de reden dat de set van Extrawelt iets eerder begon dan verwacht. Een stuk minder pompend dan de set van J. Heil, maar daarom niet minder aangenaam om naar te luisteren. Ondanks ik Extrawelt al had gehoord op Extrema en op Subculture in de Poema kon ik ze ditmaal juist des te meer waarderen; een uur lang puur luistergenot, waarbij 'Soopertrack' natuurlijk niet kon ontbreken. Hoewel ik wel had uitgekeken naar de set van James Holden deed deze me juist weer bijzonder weinig. Zo erg weinig zelfs dat ik het al snel mooi tijd vond om toch nog ergens anders te gaan kijken, ik was immers bijna de gehele nacht alleen maar in de Cocoon geweest. De Cannibal Cooking Club op de BRB-Allstars stage was me onderweg in de bus door meerdere mensen aangeraden, en gelukkig konden we daar nog net een stukje van meepakken. Hoewel ik de muziek erg leuk vond klinken, vond ik de Duitser die tegen me aan kwam rijden een stuk minder aangenaam. Een vriendelijk bedoelde maar toch ook overtuigende duw van mijn kant deed zijn humeur echter geen goed. En hoewel ik hem nog wel kon kalmeren kwam hij daarna met z'n groepje vriendjes een beetje rondjes om me heen dansen. Ik had hier geen zin in en koos ervoor voor de tweede keer het maincircus op te zoeken, ditmaal voor de set van Karotte.

Geen slechte keuze, bleek al gauw. Mr. Willy Wortel stond namelijk de wortels uit de grond te draaien, en de tent was goed gevuld met een aantal flinke handen vol gekke Hollanders. De ietwat negatieve gevoelens van daarvoor waren dus al gauw weer vergeten, en met volle teugen genoot ik van de lekkere up-tempo set van Karotte. Hij sloot geloof ik meezingend af met 'Mumbling Yeah'. altijd leuk om te zien hoe deze man geniet van zijn optredens. Na deze geweldige set van Karotte keerde ik nog even terug naar de Cocoon. Deze tent was nog steeds zeer goed gevuld met Nederlanders in de frontlinie. met daarachter geïrriteerde Duitsers die ervan baalde geen plekje te kunnen vinden vooraan. Na een uurtje of wat verloor André Galluzzi mijn aandacht en vond ik het voor de verandering eens vroegtijdig mooi geweest voor die dag. ik was immers alweer een behoorlijk tijdje non-stop bezig.

FAST FORWARD >>
. . . .

[ Zaterdag - festival dag 2 ]

PLAY >

Het is een uur of 0:00 als ik weer terug ben gekeerd in de Cocoon, het is D. Diggler die de plaatjes aan het leggen is. Ik maak mezelf op voor de set van de Chemical Brothers. want na het missen van Faithless wou ik dit duo in ieder geval wél gezien hebben. En zien, dat deed ik tijdens deze set. Gedurende de gehele set kwamen er namelijk constant moddervette visuals voorbij, waaronder een groot IT-achtig clownsgezicht tijdens het nummer 'Do It Again'. Gelukkig waren er tijdens deze hoofdact ook minder Duitse standbeelden te vinden dan met de hoofdact van vorig jaar, Kraftwerk. maar echt los gaan deed het niet. Net wanneer ik het echt wel gezien had met de Chemical Brothers bleek de act te zijn afgelopen. Een beetje een abrubt einde als je het mij vraagt. maar goed, dat waren dus de Chemical Brothers. Leuk om even gezien te hebben, maar verder niet heel bijzonder. Toen de Chemical Brothers waren afgelopen begaf zo'n beetje heel aanwezig Nederland zich richting het maincircus voor Laurent Garnier. Ik besloot de Fransman nog eens een kans te geven en liep mee. De opzet van de act van Laurent Garnier zag er leuk uit hoor, en slecht klonk het zeker niet, maar op dat moment had ik een sterke behoefte aan plaatjes waar ik op uit mijn dak kon gaan. en daar was deze muziek toch niet echt voor geschikt. Ik keerde dus terug naar de mainstage voor het begin van de set van Sven Väth. Hij begon met lekkere diepgaande plaatjes die ik niet direct herkende van z'n set op Blauer See. Helaas stond het geluid aardig zacht, en het gebaar van wat mensen vooraan kon daar geen verandering in brengen. Aangezien Sven nog wel een aantal uur door zou draaien ben ik nog even in de Cocoon gaan kijken. Der Dritte Raum was op dat moment bezig met een heerlijk setje. en er was ook een redelijke groep gezellig ketende landgenootjes aanwezig in de frontlinie. Hoewel ik deze set niet in mijn persoonlijke programma had staan ben ik toch erg blij deze act nog even meegepakt te hebben. Frank Lorber had ik al de Cocoon op Nature One horen afsluiten, en dus besloot ik na een paar leuke plaatjes van hem de buitenlucht weer op te zoeken voor het resterende gedeelte van de set van uncle Sven. Dit klonk uiteraard weer zeer aangenaam, en het was vooraan ondertussen ook weer gezellig druk met bekenden. Sven kwam zelf ook nog even achter de draaitafels vandaan om zich aan een dansje over het podium te wagen, en eigenlijk alweer veel te snel zat zijn tijd erop en mocht Gregor Tresher het gaan overnemen. Gregor Tresher was mij ook weer door meerdere mensen aangeraden om mee te pakken. Hoewel ook deze set weer zeer aangenaam klonk besloot ik tussendoor nog even snel langs mijn tent te gaan om me te verkleden en atributen te verzamelen.

Ik had wat uit te leggen bij de security, maar uiteindelijk mocht ik doorlopen met mijn boevenpak. Eenmaal terug op het festivalterrein was Marcus Meinhardt al begonnen met het afsluiten van de mainstage. Vorig jaar was zijn set een van de (muzikale) hoogtepunten van mijn weekend SMS. helaas was dat dit keer niet het geval, of misschien waren mijn verwachtingen wel te hoog? In ieder geval vermaakte ik me wel prima met mijn attributen, en alle gekke, dwaze acties van de Nederlanders EN Duitsers. Uiteindelijk was het alweer veel te snel 10:00, en moest de muziek op de main toch echt uit. Geen probleem, iets verderop zou het toch nog zeker 6 uur lang doorgaan.

[ Zondag - de laatste uurtjes SMS 2007 ]

De Branden Burg Allstars stage leek dit jaar een compleet slachtveld. Helemaal vooraan stond je tot je enkels in de modder, en het gedeelte tussen het hek en het podium was zelfs helemaal ondergelopen met water. Ook het beeld van alle nog aanwezige doorgeravede, doorravende en spacende ravers sprak boekdelen; hét SMS gevoel. zoooo ontzettend ver verwijderd van het dagelijkse leven; een ervaring waar wat mij betreft geen ander festival bij in de buurt komt.

Terwijl de meeste mensen al lang en breed op laarzen stonden te housen liep ik nog steeds op mijn Allstars. Van mijn Allstars was echter weinig meer over dan twee grote klompen modder. Mijn voeten deden ook enorm veel pijn, en het liefst hield ik mijn schoenen dan ook geen moment langer aan. Anderzijds was er op het festivalterrein geen vaste ondergrond meer te herkennen, maar lag er overal van die vieze, papperige modder. Uiteindelijk besloot ik toch om mijn schoenen uit te trekken.

De BRB-Allstars stage was eerder afgelopen dan verwacht en dus sloot ik deze SMS af met een laatste uurtje Meinhardt & Ludwig in de Muna tent. Het laatste uurtje housen op SMS deed ik dus op blote voeten. en wonder boven wonder is er niemand op mijn tenen gestapt. Een erg lekker laatste uurtje, maar toen was ineens de muziek uit. en ondanks het vele gejoel van de nog aanwezigen had de allerlaatste plaat van SMS 2007 toch echt geklonken. En dan sta je daar. De meeste mensen hadden het festivalterrein al verlaten of waren het aan het verlaten. in ieder geval was ik wel iedereen kwijt. Hoewel ik mijn schoenen wel gemakkelijk terug had gevonden kreeg ik ze echt met geen enkele mogelijkheid meer aan. de enige mogelijkheid terug naar mijn tent was dus op blote voeten. Hoewel ik al wel wat modder had getrotseerd kwam deze modder nog niet eens in de buurt van de ontzettend gore drapperige modder die midden op het festivalterrein lag. en waar geen ontkomen aan was. Ook had ik het helemaal gehad met mijn Spongebob shirt omdat zo'n beetje iedere passerende Duitser wel 'SPONGEBOB! ' moest roepen. Maargoed, de bus zou pas om 21:00 gaan vertrekken, dus had ik nog mooi de tijd om rustig, langzaam maar zeker, terug te strompelen naar mijn tent. Ik heb er dan ook mooi de tijd voor genomen.

Waar ik op Nature One en vooral Melt nog een tijdje heb staan worstelen om mijn 2-seconds-tent van Quechua weer terug in elkaar te vouwen kreeg ik deze dit keer gemakkelijk weer opgeborgen. Ook vond ik bij het kamp mijn slippers terug zodat ik in ieder geval niet op blote voeten terug hoefde naar de bus. Vorig jaar heb ik bijna de hele busreis nog wakker gelegen met knallende koppijn. dit keer had ik gelukkig helemaal nergens last van. Ik heb de hele terugreis heerlijk liggen slapen. en voor ik het wist was ik weer thuis.

To be continued.