Verslag van Innercity, 21 december 2002

Het plan
De afgelopen jaren heb ik al redelijk wat houseparty's afgelopen en hoewel ik ondertussen tot de wat oudere "partygangers" behoor vind ik het nog steeds een fantastisch fenomeen. In het verleden ben ik een aantal keer met mijn middelbare schoolvrienden uit Zwolle geweest, maar dat werd steeds minder. Ongeveer anderhalf jaar geleden heb ik ontdekt dat er ook bij mijn studentenverenigingaardig wat liefhebbers rondlopen en sindsdien ga ik weer regelmatig.

Alweer enkele maanden geleden had ik met een paar vrienden van mijn studentenvereniging afgesproken om samen Innercity te bezoeken. Het verhaal dat we dit feest zouden bezoeken deed de ronde en steeds meer mensen lieten blijken dat het hun ook leuk leek om mee te gaan en zodoende hebben we het omgedoopt tot verenigingsactiviteit. Het leek even storm te lopen met het aantal aanmeldingen en er was zelfs sprake van dat we een bus vol zouden kunnen krijgen. Helaas bleek dat er onder de mensen, die zich hadden ingeschreven, erg veel terugkrabbelaars zaten. De hoge kosten van ruim 50 Euro per kaartje was de meest genoemde en zeker ook begrijpelijke reden.

De treinreis
Toch maar met de trein dus, en dan maar eens kijken wie er op zaterdag 21 december toch op zouden komen dagen. Het werd een wat kleinere groep (25 man) die om 18:28 uur de trein naar Amsterdam nam. Desalniettemin was duidelijk te zien dat de aanwezigen er wel enorm veel zin in hadden. Een paar hadden zich conform het thema helemaal in het rood gestoken, een paar anderen waren met naald en draad in de weer geweest en liepen in roze, tijgerstof en koeienmotief rokjes, beenwarmers en bijpassende cowboyhoeden. Bij de rest van de groep waren het wijde broeken, strakke shirts, felle kleuren en vooral sportieve schoenen die de toon sloegen. Voor de meeste lezers zal dit niet zo opmerkelijk zijn, maar voor het bootschoendragende volk waar ik mee was, is het dit zeker wel. Eentje had een mp3-speler met boxen meegenomen en zorgde voor de muzikale ondersteuning. Verder gingen Red Bull en mandarijntjes de coupé rond om vast wat extra energie op te doen voor hetgeen dat komen zou.

De binnenkomst
Bij de ingang van de RAI maakte ID&T weer eens zijn enorme ervaring in organisatie waar. De garderobe, de kaartjes controle en het fouilleren verliepen allemaal bijzonder soepel en enkele minuten later konden we de centrale hal van het toneel van deze nacht betreden.

Omdat het nog maar net negen uur was geweest en omdat de deuren net open waren gegaan was er nog bijna niemand binnen. Een mooie gelegenheid dus om de boel eens goed te verkennen en dat was nodig ook. Er waren maar liefst acht zalen met allemaal verschillende soorten muziek, Techno, Club, Progressive, House, Electro, een zaal gehost door Speedfreax, een talentroom verzorgd door Twix en natuurlijk de gigantische mainstage waar de grootste toppers van de avond hun kunsten zouden vertonen. Verder waren er een enorme chill out zaal waar je op lekker languit op matrassen kon liggen en film kon kijken en een markt waar je partystuff, zoals glowsticks en zonnebrillen kon kopen. Al deze zalen waren verbonden door talloze gangen en deze vormden samen een waar doolhof. Als een stel Amerikaanse toeristen in Amsterdam liepen wij met een plattegrond onder onze neus door het gigantische complex rond te dolen.



Tegelijkertijd konden wij ons vergapen aan de schitterende aankleding die was vormgegeven met gigantische videoschermen, rode vlaggen met communistische symbolen en afbeeldingen van Lenin, d danspodia en andersoortige stellages en het nieuwste snufje: de 360 graden laser.



Aan het eind van onze rondgang kwamen wij uit in de Mainstage waar Benjamin Bates met wat funky techno de zaal aan het opwarmen was. Toen wij daar binnenkwamen was de zaal nog bijna leeg, maar het begon al snel vol te lopen. Bij het ronddolen was al meteen gebleken wat het nadeel is van een grote groep, namelijk dat het heel moeilijk is om iedereen bij elkaar te houden. De eerste mensen waren al weer kwijt. Er werd een centrale meetingpoint ergens midden in de main afgesproken, zodat wij de rest van de avond elkaar weer makkelijk konden terugvinden en vervolgens ging iedereen in kleine groepjes nog wat ronddwalen door de RAI.

Het feest zelf
Zelf kwam ik weer terug toen Benjamin net werd afgelost. Er kwam een vrouwelijke MC (voor de leken > MC is een afkorting van Master of Ceremonie of maw iemand die de DJ's aan- en afkondigt en daarnaast het publiek probeert op te zwepen met cliche oneliners als "throw your hands in the air" of "jump jump jump") het podium op. Geheel in de lijn van het thema was zij in een Russisch uniform gestoken en smeet ze haar lyrics in onvervalst Russisch het publiek in.



Elke DJ werd ingeluid met een het oude Russische volkslied. De beurt was nu aan Kevin Sauderson die een progressive set weggaf. Progressive vind ik zelf vaak wel lekkere house, maar die zenuwachtige en saaie shit die hij ons liet horen was niet echt mijn smaak. De zaal begon ondertussen al behoorlijk vol te lopen en de stemming zat er goed in. Bovendien gingen de lasers aan en alleen dit spektakel was al de moeite waard. De minuten gingen snel en al gauw was de set van Saunderson ten einde en mocht mijn grote held Tiesto plaats nemen achter de wheels of steel. Tiesto is onlangs verkozen tot nummer één DJ van de wereld en dit was overduidelijk te merken aan de enorme drukte in de zaal. De zaal was compleet afgeladen en normaal dansen of überhaupt bewegen was er niet bij. Het enige wat nog mogelijk was, was op de plaats springen en dat werd dan ook door iedereen gedaan. Deze twee uur waren voor mij echt het moment van de avond. Compleet uit mijn dakkie en een feestsfeer die geweldig was.

Het enige minpuntje van dit moment bestond uit een wat kleiner vriendinnetje van mij. Dit meisje kon met haar beperkte lengte niet veel meekrijgen van het hele gebeuren in de rest van de zaal en moest het doen met de aanblik van een paar schouders om haar heen. Vriendelijk als ik ben bood ik haar aan om haar even op mijn nek te hijsen en haar een paar minuten van het uitzicht te laten genieten. Tot zover was dit allemaal geen probleem, maar toen ik weer door mijn knieën zakte om haar op haar korte pootjes te zetten scheurde mijn broek uit vanaf de bovenkant van mijn gulp tot ergens tussen mijn benen.



Nadat Tiesto op de draaitafels was geklommen om het publiek verder op te zwepen mocht Marco V zijn kunsten vertonen en ook deze man mag zich rekenen tot publiekslieveling en is ook één van mijn favorieten. Helaas had ik het ondertussen enorm warm gekregen tussen de dichte mensenmassa en moest ik even een rondje door het zalencomplex gaan lopen om weer een beetje op adem te komen. Hierbij maakte ik kennis met een redelijk nieuw fenomeen op party's, namelijk (ja, je leest het goed) eenrichtingsverkeer. Bij een groot deel van de gangen stonden uitsmijters iedereen terug te sturen die de verkeerde kant op wilde lopen, zodat iedereen dezelfde looprichting had. Dit hebben ze verleden jaar voor het eerst ingevoerd om de opstoppingen te voorkomen, waar ze twee jaar geleden erg veel problemen mee hadden gehad. Een neveneffect hiervan was dat een rondje door het complex gelijkstond aan een wandeling van een half uur tot drie kwartier. Maar goed, ook onderweg was er genoeg te zien. Was het niet de schitterende aankleding, dan kun je wel lachen om de vage acties van wouse partygangers die het nodige magische snoepgoed hadden genuttigd of je kon je vergapen aan de vele schaars geklede vrouwen.

Eenmaal terug bij de mainstage bleek dat Marco V, met zijn mix van techno en progressive-trance, er al aardig de beuk in had gegooid. Af en toe kwam er zelfs een hardstyle nummertje voorbij knallen. Op de afgesproken meetingpoint stond nog steeds een grote groep en aan de enthousiaste blikken te zien genoten zij er net zo van als ik.

Na Marco V werden de bassen nog wat verder opengedraaid en was het tijd voor de Duitse Sven Vath met zijn rouwe techno. Het publiek had zich ondertussen al wat meer over de verschillende zalen verspreid en fatsoenlijk dansen of je door de mensenmassa bewegen was nu goed mogelijk. Ondertussen begonnen bij verschillende mensen van onze groep wat vermoeidheidsverschijnselen de kop op steken en gingen er veel even een veel te duur broodje nuttigen of even lekker gestrekt op één van de matrassen in de chill out liggen.



De hele groep was weer compleet toen DJ Dana om kwart voor zes aan haar afsluitende set begon. Deze vrouwelijke DJ ziet er uiterlijk uit als een lief verlegen meisje, maar haar muziek deed heel anders blijken. Snoeihard beuken was het geblazen op haar hardstyle tunes. De eerste mensen begonnen ondertussen al naar huis te gaan, maar onze groep was nog steeds compleet. Tot ruim na zevenen ging ze door, met toegift op toegift. Toen echter de TL's aangingen en alle vertiefde bekkies van de mensen om ons heen zichtbaar werden werd het hoog tijd om naar huis te gaan.

Tot slot
Ik vind het geweldig mooi dat mijn ballenclub zo veel meer kunnen als in jasjedasje bier drinken en ook open staat voor dit soort dingen. Ik weet zeker dat wij de enige studentenvereniging in Nederland zijn, die zo veelzijdig is en zulke stoere dingen doet. Ik ben weer trots op mijn clubbie!