Beste Cindy,
Van harte gefeliciteerd, jij bent uitgekozen als winnaar van de DJ Vince contest!
Ik las nog eens goed en ging ondertussen verder met schreeuwen, alsof ik een uitzending van Oprah aan het bijwonen was. Ik pakte de hoorn van de telefoon en belde m’n moeder, om haar * een traantje wegpinkend * te vertellen dat er een knaller van een weekend aan zat te komen. Ze feliciteerde me en vertelde me niet de hele dag verder te gillen, want dat maakte misschien een ietwat wat vreemde indruk op de collegae.
Gisteren was het dan zover. Met een bepakking die toereikend was om dertig travo’s flink uit te dossen, reed ik naar Den Bosch. Daar sleepte ik mijn nieuwe trolleykoffer het perron op, om af te reizen naar het Brabantse walhalla: Eindhoven. Na aankomst volgde ik meteen het geurspoor van het huis van de Whopper, maar besloot me in te houden. Ik ging even staan genieten van het zonnetje, alwaar een oudere man de vrouw naast mij vroeg waar hij de ‘vrouwenmarkt’ toch kon vinden. Hij had er overduidelijk zin in
Na circa vijftien telefoontjes besloot ik naar het perron te lopen, waar mijn weekendgenote zich aandiende. Vervolgens gingen we naar het hotel om de bagage te gaan beperken tot twee snoezige, handzame tasjes. Natuurlijk moest er geshopt worden, onder andere voor wat stoere versieringen om ’s avonds indruk mee te kunnen maken. Na de aankoop van een ‘terreurtelefoonschildpad’, zowaar handgemaakt geloof ik, brachten we een bezoek aan de Midtown. Doel: een Angerfist polsband, of iets gelijkwaardigs. Na het eren van de TTM-vlag, het passen van hippe terrortopjes en polojurkjes gingen we naar de kassa. “Heb je nog meer van Angerfist dan die wollen muts?” – “Nee, enkel truien”- “Doe dan die hardcore armband maar” – “Heb je eigenlijk ook terror?” – “Nee” – “Speedcore?” – “Nee” – “Iets undergrounds ofzo dan?” – “Nee” – “Doe er dan maar twee van die!”
We struinden de straten van Eindhoven verder af en hebben uiteindelijk toch een aardige buit weten te verzamelen, die we in een shoarmatent op tafel uitstalden. We aten er een pizza die we onbehendig in stukken zaagden, linkshandig als we zijn. Daarna gingen we terug naar het hotel om ons voor te bereiden op verder hak- en zaagwerk. Terwijl Yvonne lag te bronzen, spartelde ik als een blij kind door het zwembad. Om vervolgens gehaast aan de slag te gaan en stiekem toch de ‘kapitein’ in me weer naar boven te laten komen. “Je hebt nog één minuut Yv, je haar zit prima!”
We waagden de tour naar de overkant, vanwaar de pompende geluiden al uit het Beursgebouw galmden. Na drie keer kloppen op de deur (net als in de film
) traden we de tempel binnen, die deze avond geheel in het teken stond van de master of hardcore himself: DJ Vince 
Nadat we ons hadden gemeld, konden we de zaal in om te gaan genieten van het spektakel. We bewogen ons ritmisch de trap op om het eerste drankje van de avond te gaan bestellen, misschien kan ik beter zeggen ‘het eerste drankje in het Beursgebouw’. We deden wat oefeningen om de moves er goed in te krijgen, zodat we goed voor de dag zouden komen. Die moves zaten er bij de dochter van Vince al aardig in, wat enorm leuk was om te zien 
Toen was het zover: de meet & greet. We stapten vrolijk mee naar achteren, waar we woest aan de pogo gingen. Dat heeft prachtige beelden opgeleverd, om maar niet te beginnen over de bewegende beelden die zijn vastgelegd (
). Natuurlijk deed ik mijn best om Vince - dedicated fan als ik ben- te eren. Ik heb zelfs een jas aan mogen raken die hij heeft beet gehad, ik meen het! De meeste tijd hebben we toch wel staan lachen om ‘de foto’, die nog eens dunnetjes overgedaan werd. Maar ook mijn doel van de avond is uiteindelijk bereikt: een fatsoenlijke foto met Vince, die het waardig is om boven mijn bed te hangen. Het is een waar prachtplaatje geworden 
Na deze gelukzalige minuten moesten we ons weer zelf een weg zien te banen door deze geweldige avond. Vanaf het balkon spotte ik een 100% terreur-toyboy, die ons de rest van de avond zou vergezellen. We besloten meteen een dansje te wagen en bewogen als een volwaardig terr0rtri0. Wat ik stiekem wenste werd waarheid, een groot deel van de avond schalden er klassieke knallers uit de boxen die werden afgewisseld met de zogenaamde hedendaagse hardcoretoppers. Een kleine greep uit de collectie: Life Is Like a Dance, Demons (Promo remix, jwt), Discoland, Pain Till I Die… en zo was het wel weer genoeg met de titels
Ondertussen waren we bezig om deze avond voor het nageslacht vast te leggen. Mocht er iemand behoefte hebben aan deze beelden, schroom dan niet om even een kijkje in m’n album te nemen
In wisselende samenstelling hebben we wat rondgelopen, gepraat en gepogoot. De hele avond was wat mij betreft amusant, en elke dj had zijn of haar charme Wel werd het af en toe wat heet, waarschijnlijk door onze dansmoves. Dat probleem was echter zo verholpen door de aanschaf van een erg praktische offensive waaier. Later kon ik hiermee indruk maken op DJ Paul, wat resulteerde in een prachtfoto Vooraan in de zaal werden we getuige van een wat merkwaardige choreografie. Een ietwat euforische (?) knaap ramde zijn hoofd ritmisch tegen het metalen hek, een matig uitzicht als je het mij vraagt. Gelukkig kwam hij, misschien slechts tijdelijk, tot inkeer. Tijdens Angerfist werd de choreografie stukken beter, ik nam deel aan een innige schuifelsessie
Wat heeft dat een indruk op mij gemaakt zeg, ik denk er nog steeds met warme gevoelens aan terug De laatste kwartiertjes hebben we vooral volgemaakt met opdrinken van de drankvoorraad en het fotograferen van op de grond liggende mannen
Ook hebben we nog een laatste keer de beentjes gestrekt, tot ultieme hoogten. Helaas komt er aan bijna al het goede een eind, en keerden we moe en voldaan terug naar het hotel. Daar hebben we welgeteld één uurtje geslapen, dus ik denk dat ik dadelijk mijn bed inspring…Maar niet voordat ik van de gelegenheid gebruik heb gemaakt om Art of Dance, DJ Vince en alle vrolijke mensen te bedanken voor deze ‘keigezellige’ avond!
…1000 BPM!
