Ik kwam binnen met m'n maat toen Vex'd net begonnen was. Ik ken dubstep niet zo, maar het klonk in ieder geval wel vet. De lage bastonen deden mijn ribbenkast lekker trillen en er zaten wel leuke dingetjes tussen. In het algemeen echter, is het denk ik niet echt genre. Te sloom; ik kwam niet echt verder dan een beetje met m'n hoofd op en neer gaan en heel soms kwam er wat voetenwerk bij kijken. Het is meer iets wat ik thuis op zou zetten als ik zin heb in lekkere lompe, slome electronische muziek. Het was wel leuk om mensen die het wel erg konden waarderen uit hun dak te zien gaan.
Na ruim een uur kwam Current Value aan de beurt. Hij had een mooie Alien Ware laptop, terwijl de andere DJ's voor zover ik zag alleen Macs gebruiken (heel goed
). Current Value knalde er even een keihard stukje in, wat de toon voor zijn set zette. Alsof het een soort teken was aan de dubstep-lovers: "als je harder niet trekt, kun je beter NU naar huis gaan". Ik vond zijn set over het algmeen echt heel lekker. Rare ritmes; soms lekker doorknallen en soms ook heel wazig dat je echt dacht van 'wat moet ik hier nou weer mee?'. Ik had wel het idee dat hij sommige beats wel meer dan een keer gebruikte. Na weer ruim een uur kwam Scotch Egg z'n spulletjes aansluiten. Er steeg al gejuich op uit het publiek toen hij ten tonele verscheen; hij is al bezig een reputatie op te bouwen. Hij heeft een witte macbook, maar dat kan je amper zien want dat ding zit helemaal volgeplakt met stickers. Natuurlijk was de Gameboy aanwezig. In tegenstelling tot Current Value, die heel zijn set maar een beetje stoïcijns voor zich uit keek, is de set van Scotch Egg een heel erg hyperactieve. Die Japanner springt op en neer, brult in z'n microfoon (a, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k, l, m, K F C! ) met z'n halfbakken Engels terwijl ondertussen de meeste rare deuntjes en beats uit de speakers knallen. Ook geluiden die je oren eigenlijk pijn doen kwamen voorbij; het in en uit pluggen van die Jackplug is echt niet fijn. Maar het wordt dan toch grappig als je zijn commentaar erbij hoort 'sorry. I don't know what happened. let's try this' en het gestamp gaat weer verder. Er kwamen zeker wel wat dingetjes terug die ik de vorige keer ook al gehoord had, maar dat vond ik niet zo erg. Deze set was zeker wel gekker dan de vorige keer, al was het alleen maar omdat Scotch Egg zelf gekker was dan de vorige keer. Hij praatte meer tegen het publiek en ging ook op de tafels staan. Het geniaalste moment was echter toen hij klaar was en het nummer Slayer – Angel of Death opzette en het publiek insprong en een pit begon. Ik kwam echt niet meer bij van het lachen.
Het was wel een beetje jammer dat ik al redelijk naar de tering was toen ik naar het feest kwam, dus echt heel erg uit m'n dak gaan op fysiek gebied was er niet bij, maar ik heb me zeker heel erg vermaakt. Na Scotch Egg was ik echt kapot, dus ben ik naar huis gegaan. Dat was wel jammer, want zo te horen kwam er na Scotch Egg NOG gekkere shit. Rebeltronics is zeker wel een leuk feestje!
