Verslag van D.D.O.D., 16 maart 2007

D.D.O.D. Forever Fearless

Het is tegen half tien als ik besluit de grootste coffeeshop op het Leidseplein te verlaten om eens buiten te gaan kijken of Daniël al is gearriveerd op het plein. Terwijl ik naar buiten loop kijk ik vluchtig op mijn telefoon om te ontdekken dat ik nog geen oproepen heb gemist. Ik besluit bij de baltovenaar midden op het plein te gaan kijken. Nadat ik me even in het voetbalgeweld heb gemengd met een simpel maar schoon truckje gaat mijn telefoon over. Het is Daniël die voor de Burger King staat en snel loop ik naar hem toe. Hij is nog alleen dus de twee gasten zijn nog niet gearriveerd voor deze warm up borrel. Daniël kan ze ook nog niet bereiken op hun telefoon en dus pakken we maar een biertje op het terras van het Sportscafe. Heel toepasselijk nemen we daar plaats aan een junion jack tafeltje en heerlijk verwarmd door wat straal kacheltjes praten we wat bij en genieten van de taferelen die zich afspelen op het plein.

Voordat we ons echt zorgen kunnen gaan maken krijgt Daniël contact met de gasten. Ze zijn nog even een hapje aan het eten en daarna zullen ze zich ook richting het plein begeven. Als ik nog maar net de bodem van het eerste biertje heb bereikt staan de twee Engelse heren al voor ons. Ik maak van het moment gebruik om de beide heren goed te ontmoeten en als blijkt dat een van hen nog een tas met platen moet gaan halen in hun hotel besluiten we om er maar gelijk vandoor te gaan.

Via de Zeeland gang van het Park hotel en een wazig verhaal dat lachgas verboden is geworden in alle clubs in Engeland bereiken we de Trappist. Vandaag ging ik naar de voor altijd zonder zorgen aflevering van D.D.O.D. Een maandelijks terugkerend harddance feestje in de binnenstad van Amsterdam net achter het Leidseplein. Ik was hier al een aantal keren met heel veel plezier geweest en zodoende had ik wel een beetje uitgekeken naar vandaag. Harddance is een beetje een mix van trance en snelle ritmes met een heerlijk engels sausje erover. Dat Engelse sausje komt voornamelijk door de populariteit van deze muziek aan de andere kant van de Noordzee. En dat sausje zorgt er eigenlijk wel voor dat het zo heerlijk smaakt, want zelden heb ik fans in de dance wereld hun muziek zien beleven met zoveel passie en liefde. En dat is niet zo gek want het rappe tempo dat eigenlijk altijd wel in deze muziek blijft zitten, de technische hoogstandjes van de Dj`s en heerlijke trance achtige hoogtepunten brengen je in een fantastische dimensie. En is het dus ook niet gek dat ik steeds weer op dit kleine feestje aan de gracht af kom. Ik ben dan ook een heel gelukkig mens dat ik dit feestje heb mogen ontdekken. Hans van Talpa zei eens in een commentaar op de organisatie Dawn of Dance; Ik ken geen ander feest/initiatief dat zo'n "een g¬rote familie"gevoel ademt! Bij dit commentaar wil ik me van harte aansluiten.



Ondanks dat het nog niet zo heel erg druk is als we binnen komen wordt ik toch al gelijk door dit familie gevoel gevangen genomen. Samen met de Engelse gasten worden we van harte verwelkomd en vooral de dikke knuffel van Ben geeft me een hele hoop energie. De openings act wordt bij D.D.O.D. eigenlijk altijd verzorgd door de vrouw die tevens de spil is in de organisatie van dit feest “The Dawn” Toch was het de eerste keer dat ik deze funky openings act zou gaan ervaren. Eindelijk had ik het voor elkaar gekregen om eens iets vroeger aanwezig te zijn.

Deze gecontroleerde dag werd dan ook door The dawn afgesloten voor mij met het nummer Control Freak. Een nummer van Armin van Buuren dat bij Google (Control freak + Armin) de mooie omschrijving trance, electronic, dance mee krijgt. Hierna volgt een lekkere warming up die me langs bekende en minder bekende deuntjes voert. Voor dit verslag zou het handiger zijn als ik de namen kon onthouden, maar helaas zijn ze die knobbel vergeten in mijn koppie. Gelukkig kan ik ze over het algemeen wel mee neuriën. Het setje blijft de funky electro achtig eigenschappen houden en kan af en toe behoorlijk stevig worden. Omdat deze vrouw nog niet zo heel lang haar vingers aan de platen houd zijn er af en toe wel wat schoonheids foutjes te ontdekken. Tijdens een van die foutjes wordt ik wel terug geleid naar massale zing partijen met mijn zusje uit het verleden……. But I called my friend Michel on the phone so I went to the club…….to the club…….to the club galmt door mijn hoofd.

En ondanks dat het technisch vernuft nog niet altijd aanwezig is beschikt deze vrouwelijke dj dus wel over een natuurlijke plaatjes keuze knobbel. Het technisch vernuft is een kwestie van oefenen, maar die plaatjes keuze lijkt me meer een aangeboren afwijking. Barry Stevens zou dan ook met volle overtuiguing hebben geroepen; "Vooral doorgaan".



Na het opwarmertje dat meer dan een opwarmertje was is het tijd voor de volgende plaatjes draaier van deze avond. Helaas kan ik niet echt aangeven wanneer de wisseling van de twee dj`s plaats vond. Wel moet het gebeurd zijn tijdens het gesprek dat mijn buurman en tevens MC aan het voeren was met Patrick de foto genieke. Eigenlijk op het zelfde moment werd ik me ervan bewust dat mijn hoofd aan het mee knikken was op een van die super ritmes die harddance rijk is. Helaas wist ik de naam van deze dj niet, maar gelukkig heeft hij mee gedacht en zijn telefoon nummer op zijn shirt geprint. Dus maar even snel een sms je gestuurd wie hij nou eigenlijk was. Zijn setje is me helaas aan mijn bewust zijn ontgaan, maar dat lijkt mij een teken dat het zeker niet storend was.

Verder stond het setje volledig in het teken van de psychologie van de gokkast. Een van de twee Engelse gasten had net zoveel nieuwsgierigheid naar de gevoelens van the Machine als mij. Gelukkig hadden we dezelfde zuinige filosofie en het uitleggen van de functies van de verschillende knopjes in het Engels ging me veel beter af dan ik ooit had durven dromen. Als we tot de conclusie zijn gekomen dat hij vandaag helaas niet zal gaan uitbarsten gaan we ieder onze eigen weg.

Ik kijk op mijn telefoon, maar helaas heeft de dj nog geen bericht terug gestuurd met het alles verlossende antwoord. Ik troost me met de gedachte dat hij het waarschijnlijk te druk heeft en vraag zijn naam maar bij de MC. Het antwoord klinkt bekend in mijn oren; “MvDJ”. Deze jongen had ik vorige week nog horen draaien op HarderDrive in Monnickendam en ik had daar met verbazing zijn naam gelezen op zijn shirt. Mijn initialen zijn namelijk MvdV en dat ligt bijster dicht bij elkaar. En als ik achteraf naar de foto`s kijk is mijn visie wel heel erg gefixeerd geweest op het telefoonnummer, want zijn naam stond er gewoon boven. Dus toch maar even de foto`s van HarderDrive opgezocht en daar staat helemaal niets op zijn shirt. Heb ik deze editie dan misschien al eerder beleefd in een droom? Wel vraag ik me nu af wat er volgende keer op zijn shirt zal staan. Ik hoop eigenlijk zijn adres, zodat ik hem volgend jaar wel een verjaardagskaartje kan sturen.



De Trappist is ondertussen gezellig gevuld geraakt, maar het lijkt toch ietsjes minder druk dan de vorige keren. Zelf vind ik dat eigenlijk geen probleem. Ik hou wel van een beetje vrije bewegingsruimte en de Trappist is niet zo heel erg groot. Als ik door de Trappist heen dwarrel op de klanken van de muziek die steeds wat steviger wordt en heftigere wordt en grootse hoogtepunten op zoekt kom ik in veel leuke gesprekken terrecht en om de haverklap dwingt de muziek me tot een dansje. Tijdens een van mijn dansjes zie ik mijn Engelse vrienden plaats nemen naast het meubilair waar de pick-up op staat. Het zou dus niet lang gaan duren voor de heren hun opwachting gingen maken.

Nou was ik vorige week op Harderdrive en daar kreeg een Nederlandse Dj het compliment dat hij met gemak in een Engelse club zou kunne draaien. Toen ik dat hoorde werd ik natuurlijk nieuwsgierig naar het hoe en waarom. Er werd mij toen verteld dat het niveau in Engeland veel hoger ligt net als met het voetballen het geval is. En dus was ik wel heel erg nieuwsgierig geworden naar de klankjes die de Engelse heren door de Trappist zouden gaan strooien. MvDJ bracht in elk geval zijn bijdrage naar een hoogtepunt waarop de Trappist in een soort van heerlijke roes raakt en op deze manier bereid hij de komst van de volgende artiesten schitterend voor.

Zijn Engelse collega`s die een uurtje eerder draaien dan het programma aan geeft nemen nu plaats achter de draaitafels. En dat de heren er verstand van hebben dat blijkt al heel snel door de roes waar ik in gebracht wordt. De heren nemen me in hun set mee op een reis die zo ontzettend zorgvuldig wordt opgebouwd en zo lekker voelt en klinkt dat het meer een droom lijkt. Alles lijkt te kloppen en als dat het geval is dan danst mijn lichaam zonder dat ik er erg in heb. De rest van het publiek deelt gelukkig het gevoel met mij, want we laten de Trappist zoals gewoonlijk in een opvang centrum voor dans debielen veranderen.

Het is dan ook wat drukker geworden en vooral die andere familie van de HardHouse organisatie uit Hilversum en omstreken heeft er behoorlijk zin in en brengt zodoende een hoop energie mee naar de Trappist. Voor mezelf was het vooral leuk dat ze een oude bekende mee hadden genomen. Na de voor mij enige maar geweldige editie van hun feest in februari in Latido`s was ik met een van hun familie leden nog wat gaan afteren in den landen. En dat werd een avontuur om nooit meer te vergeten. De set van de twee engelse heren vliegt voorbij en is van een heel hoog niveau voor mijn gevoel. Rest mij niets anders dan JK and Andy McCall heel hartelijk te bedanken voor de reis die ze me aangeboden hebben via hun muziek. We gaan denk ik nog wel meer van ze horen ook in Nederland.



Wederom heb ik het wisselen van de Dj`s niet meegekregen. Ik was dan ook veel te druk met dansen en lol maken. Maar het laatste duo dat even de weg naar de Trappist kwijt was is achter de draaiende tafels gaan staan. Van deze set van Ferio en Riego heb ik in mijn bewust zijn heel erg weinig meegekregen. Maar ik kan me wel heel goed herinneren dat ik in een gelukkige roes zat en lekker heb gedanst en vooral veel gekke dingen heb beleefd. Het moet al ver in hun set zijn geweest dat ik door kreeg dat we zelfs een beetje aan het schranzen waren. Nu heb ik me laten vertellen dat dit niet helemaal harddance is maar het laat zich wel gemakkelijk in elkaar overgaan en het woord harddance laat in elk geval openingen. Maar dat is natuurlijk mijn visie op het geheel.

Dit heerlijke avondje harddance wordt in elk geval beëindigd met een engelse tongval en een ode van het publiek aan alle artiesten en aan zich zelf natuurlijk. Deze ode leidt natuurlijk naar een toegift. Nog een keer deze avond laten we onze voetjes van de vloer gaan. Nog een keer dansen we als een familie alsof ons leven er van afhangt.