Verslag van Tiësto in Concert, 30 oktober 2004

De magie van een dancefeest.

Wat is de aantrekkingskracht waardoor zoveel mensen wekelijks naar allerlei feesten door het hele land trekken? Kosten nog moeite wordt gespaard, maar waarom eigenlijk?

Ik kan me nog als de dag van vandaag herinneren hoe mijn eerste, echte dancefeest was. Bij toeval raakte ik er verzeild. Mijn zus belde mij op donderdag op, of ik zaterdag al plannen had, dit was niet het geval. Of ik misschien zin had om mee te gaan naar een feestje van Tiësto, want zij hadden een aantal kaartjes gekocht, haar vriend is groot liefhebber en er had iemand afgezegd. Ach ja, zei ik, what the hell… Ik ga mee!

En dat heb ik geweten…
Zo groen als gras ging ik er naartoe. Wat moet ik aan? Wat moet er allemaal mee?
Na 6 keer omgekleed te hebben en 3 keer opnieuw mijn tas ingepakt, sprong ik in de auto op weg naar mijn zus, waarna we verder zouden gaan naar het Gelredome stadion.

Het is het gevoel als je binnenkomt in een stadion, waar duizenden mensen al ongeduldig staan te wachten tot het begint. De standaard rituelen die iedereen elke keer niet laat. Kaartjescontrole, jassen ophangen, bezoekje aan de toilet, drankjes halen. En dan… Dan barst het feest los. De DJ legt de eerste plaat erop, en GAAN! De enige gedachte die door mijn hoofd gaat is: waarom heb ik dit niet eerder gedaan?

De nacht gaat door, lasers en visuals komen voorbij, gastoptredens, knallers van nummers die ik nog nooit gehoord heb, maar waar ik alleen maar vreselijk op wil dansen! Ik dans met onbekenden, lach naar iedereen, mijn zus is een held!
We gaan steeds verder naar voren naarmate het iets rustiger wordt. De muziek wordt harder en harder en ik wil nooit meer naar huis! De nacht lijkt als een grote droom met illusies, weg uit de dagelijkse beslommeringen telt niets meer mee, behalve jij, de DJ en de muziek. Ik kijk omhoog en daar staat hij dan, Tiësto. Hij kijkt terug, steekt zijn duim omhoog en als de climax van de avond nog niet bereikt was, dan is dit het moment!

Langzaam, en veel te vroeg komt het feest ten einde. Hij zet een laatste plaat in en hij deelt gesigneerde platen uit. Die moet ik hebben!
Ik klap, juich en schreeuw. Tiësto! Give me what I need… En ja hoor… hij loopt op me af, lacht, geef me een plaat en schud mijn hand. Ik bevind me op een roze wolk waar ik niet van plan ben om voorlopig af te gaan.

En dan is het helemaal afgelopen. De muziek is weg, de DJ is weg en de mensen stromen ook langzaam de zaal uit. Ik kom buiten, het is daglicht en ik moet ineens stilstaan voor een stoplicht wat op rood staat. Ja hoor, het is al duidelijk: we zijn weer op aarde helaas.
Als ik instap in de auto en op de achterbank plaatsneem kijk ik naar de gesigneerde plaat en weet: ik ben verslaafd… aan feesten!