Verslag van Sensation, 14 juli 2007

Het is alom bekend dat de reputatie van Sensation Black een deuk heeft opgelopen sinds het optreden van Rob Gee vorig jaar. In deze editie belooft ID&T het goed te maken met een stevigere line-up. Maar zijn ze hier ook in geslaagd? Heeft het publiek nog steeds vertrouwen in de prijskoe van Duncan en consorten? Lees en huiver, as everything fades to black. Dit jaar werd het harder dan ooit. De line-up stond in principe garant voor ruim 8,5 uur beuken. Ik was de vechtpartij in 2006 niet vergeten, maar onder het mom van "Zelfs het beste paard struikelt wel eens, zelfs ID&T" besloot ik toch een kaartje te kopen voor The World's Leading Dance Event. Een goede beslissing? Het antwoord is volmondig JA!

We kwamen om 22:00 aan bij de bakermat van Amsterdams trots Ajax. Op ons ticket stond Zuid J. De ingang hadden we snel gevonden, de meterslange rij ook. Het duurde zo'n 45 minuten voor we binnen waren. De wachttijd verstreek best snel, vooral als je wat aanspraak hebt van onder andere gekke Spanjaarden. De controle bij de ingang was streng: alles uit je zakken en in witte bakjes doen, portemonnees werden doorgespit, iedereen werd gefouilleerd. Ik heb ondanks de aankondiging echter geen honden gezien. Na het "fijne" onderonsje met de security traden we de ArenA binnen. Voor de gelegenheid had ik mijn duivelshoorntjes maar opgezet.

We kwamen binnen. Een enorme witte boom met zwarte doeken, omgeven door lasers van alle kleuren, viel meteen als eerste op. Scot Project was al goed bezig met het opwarmen van het publiek. Ik hoorde Satisfaction van Benny Benassi voorbij komen en lekkere hardtrance-platen. De Red Bull deed zijn werk en we besloten om flink te stampen op zijn set.



Luna. Niet echt mijn ding, maar ook hij deed het uitstekend. De eerste hardstyle-nummers klonken door de speakers en we stampten er flink op los. Ondertussen werd ik door mensen gecomplimenteerd, omdat ik er met mijn hoorntjes zo duivels uit zag. Na afloop van de One Man's set sloeg de vermoeidheid toe. We zijn wat gaan drinken en op de tribunes gaan zitten. Bedankt voor de snelle bediening aan de bar trouwens, dames en heren.

Maar niet voordat we de intro van tante Dana hadden gehoord. Zij zette Luna's werk voort. Het leek trouwens wel alsof ze de equalizers vol open had staan, want ze beukte er flink op los. Nog meer dan Luna, voorzichtig gezegd. Tijdens de tweede helft van haar set zijn we weer opgestaan en hebben een kleine ode gebracht aan de Queen of Hardstyle.



Wie was toch de Black Identity? Een klein vogeltje wist me in de rij te vertellen dat het òf The Prophet òf JDX moest zijn, omdat zij het anthem gemaakt hebben. Aangezien de eerstgenoemde in Italië was, bleef er maar eentje over.
De BI werd aangekondigd en hij verscheen achter de draaitafels. met een masker en 2 drumstokjes, die hij vanaf de eerste minuut al gebruikte. Hij zette een flinke set neer en ik vond zijn platenkeuze erg lijken op die van The Prophet. Toch hebben we zijn hele set beantwoord met een paar stampmoves en werd de zoveelste keer aan mij gevraagd of mijn duivelshoorntjes niet aan konden. Zucht. Toen begon de lichamelijke aftakeling. Ik merkte dat ik steeds meer naar vloeistoffen begon te snakken en dat m'n benen het ook niet meer volhielden. Gevolg: de tribunes kregen in het verloop van de nacht steeds vaker bezoekjes van ons. Dit weerhield ons er niet van om toch alle optredens mee te krijgen. Naar mijn mening zou de organisatie best een paar watercoolers neer kunnen zetten om je dorst te lessen. Lastige zaak natuurlijk, want dan wordt er natuurlijk minder drank gekocht.

Het grootste deel van Zany hebben we aan de kant doorgebracht. Vorig jaar vond ik hem lekker klinken en dat genot kregen we dit jaar weer. Ik hoorde o.a. een remix van Nothing Else Matters. Verder heb ik niks speciaals gemerkt.



De sfeer werd duisterder, ondanks dat het daglicht al een beetje door de ArenA doorkwam. Het was tijd om te bewijzen dat Sensation echt kleur bekende, tijd om meer remmen los te gooien, tijd voor Vince. Ik had nooit (wat) van hem gehoord, maar zijn oldstyle/early rave-set sprak me wel aan. Ik hoorde bijvoorbeeld King of Pain voorbijkomen. Zoals dat gaat met hakken/stampen: het vermoeit snel. Dus weer even gaan zitten na een half uur Vince. Blijkbaar dacht de halve ArenA er ook zo over, want bovenin was het drukbevolkt. Onderweg naar de zitplekken werd ik weer gehuldigd: "Ik vind je hoorntjes zo schattig."

Outblast en Promo kwamen op. Stiekem was deze act waar ik me het meeste op verheugd had. Twee toptalenten in de hardcore, samen knallen op Sensation Black. En knallen, dat deden ze. Alle remmen gingen los op de dansvloer, ook bij de meeste anderen. Ik herkende een paar platen van Promo's set in 2004, zoals My Claim To Fame en Psychiatric Ass. Hoe groot mijn liefde voor hardcore ook is; naar je lichaam luister je toch het meest. Daarom weer even uitrusten, maar het dansen ging gewoon door, al was het zittend. En de twee iconen knalden maar door. De BPM-counter probeerde me te verleiden om weer de dansvloer op te gaan. Uiteindelijk ben ik gezwicht voor Demons van G-Shock. Dat nummer riep gewoon keihard mijn naam en als op commando ging ik weer tussen de dansende menigte mijn laatste energie-hoeveelheden verbruiken. Verder vond ik dat ze nogal veel stiltes in hun set hadden. Vervelend maar ook onmisbaar als je aan het hakken bent, heb ik ondervonden.

Het was al volop licht tijdens Outblast en Promo. Des te beter kon ik de gemaskerde jongens van Angerfist zien. Zij mochten de mensen uit de ArenA blazen. Ik had vooral negatieve verhalen over deze artiesten gehoord, zoals het aantrekken van het "foute" publiek. Dit is me best meegevallen. Zulke figuren heb je overal.
Angerfist begon. Ik meende Raise Your Fist voorbij te horen komen. Het maakte ook niet meer uit, want het was toch allemaal lekker hard. 10 minuten voor het einde hielden we het voor gezien en verlieten al dansend het stadion.



Bij deze wil ik ID&T vergeven voor wat ze vorig jaar hebben gedaan met Rob Gee. Jongens en meisjes, jullie hebben het ruimschoots goed gemaakt. Ik voelde de ArenA trillen op haar grondvesten. Sensation Black was weer een ervaring om nooit te vergeten. Vergeten zal ik het ook nooit, want 8 uur lang beuken/knallen/stampen/hakken/raggen/zagen/doorhalen/beesten of hoe je het ook wilt noemen, gaat toch in je bloed zitten. Bedankt!

Tot slot een grappige afsluiter. Tijdens het naar buiten lopen, zag ik ze weer staan: de ridders van God, de evangelische stichting Naar House. Ervan overtuigd dat de duivel heerst op dancefeesten, zijn ze vastberaden om onze tere zieltjes te redden. Ze deelden mierzoete lolly's uit met het bericht "Jezus zegt: Kom tot Mij en Ik zal je rust geven." Persoonlijk heb ik niks tegen deze mensen, ze doen ook maar waar ze in geloven. Maar eerlijk is eerlijk, ik had gewoon zin in een lolly. Ik liep op iemand af en ik kreeg er één. Een kwartier later kreeg ik pas door dat ik die duivelhoorntjes nog op had. Ik prees mezelf gelukkig dat ik geen hele preek had gekregen. Zucht, en het was nog zondag ook.

Harde line-up
Snelle bediening aan de bar
Lekkere temperatuur (ode aan koele luchtstromen)
Gezellige sfeer

(N) Redelijk dure consumpties (2,50 voor bier/water/fris)
(N) Geen fotograaf gezien