Rond een uur of 12 arriveerden we met de bus in Almere en na 10 minuutjes in de rij te hebben gestaan waren we binnen. Mainstage was meteen om de hoek, dus eerst daar maar effe kijken. Wat opviel was dat er dit jaar een houten vloer was neergelegd, waar (naar ik begrepen heb) er vorig jaar gewoon op het zand gedanst moest worden. Dit was voor mij een flink pluspunt. Het bouwwerk van de mainstage zelf bestond dit jaar uit het Defqon-logo, dat in verschillende fluoriserende kleuren behangen was met schroot. Zag er leuk uit, hoewel ik persoonlijk de mainstage van vorig jaar indrukwekkender vond. Maar daar waren de meningen over verdeeld.
Op de mainstage werd nog jump gedraaid en omdat wij van hardstyle houden, liepen we naar Blue om bij Max Enforcer in de sfeer te komen. Deze draaide een lekker stevige set met bekende platen als Zany & Beholder – Midnight, Citizen – If I say stop, The Beholder & Max Enforcer – Got to be there en een remix (vermoedelijk van The Beholder & Max Enforcer) van The Prophet vs. Deepack – Stampuhh! Heerlijk om met de wat herkenbaardere beukers Defqon te beginnen.
De volgende DJ’s in Blue waren Brian M. & Mc Bunn. Deze begonnen met een remix van het vreselijke Put your Hands up for Detroit en dus stond ik al gauw weer buiten. Ik heb geen idee of hun set verder nog wat was. We besluiten een rondje te gaan lopen over het terrein en ergens wat te gaan eten. Zeer tevreden waren we toen we een FEBO-trekmuur zagen. Geen geëmmer in dikke rijen, maar gewoon in hoog tempo de luikjes open trekken die vervolgens in hetzelfde hoge tempo weer bijgevuld werden. Goed geregeld! Ook de wc’s waren zeer goed geregeld! Gratis en geen rijen.
Na ons vreet- en pisrondje gaan we naar mainstage, waar The Beholder al begonnen was. Hij stond wat vage, kale beukmuziek te draaien. Vermoedelijk bedoeld om een overgang te maken van jump naar hardstyle. Ik stoorde me hier dan ook niet aan. Waar ik me daarna wel aan stoorde, waren de hardstyle-platen die hij vervolgens wel draaide: Zany & Beholder – Midnight, Citizen – If I say stop en een remix (vermoedelijk van The Beholder & Max Enforcer) van The Prophet vs. Deepack – Stampuhh! en nog wat platen van Beholder & Max Enforcer. Het hardstyle-gedeelte van de set was dus bijna een kopie van de set van Max Enforcer een uur eerder bij Blue! Met alle respect voor Mr. Neophyte, maar dit hadden deze twee wel iets beter met elkaar af mogen stemmen en ik was dus ook niet bepaald onder de indruk van de set van The Beholder.
Ik had beloofd om het begin van de set van Pinas bij Purple te komen bekijken, maar omdat we net een lekker plekkie gevonden hadden bij Mainstage en het lopen wel effe zat waren, besloten we te blijven voor Showtek. (Sorry Pinas!) Showtek draaide een lekkere set in de welbekende Showtek-stijl: beuken met heerlijke melodielijnen. Wel moet ik zeggen dat bij een set van anderhalf uur het op den duur wat kan gaan vervelen om bijna alleen maar Showtek-producties voorbij te horen komen. Vet was wel het stuk waarbij MC DV8 live met een plaat (Showtek feat. MC DV8 - Shout) mee rapte / zong. Ook hun ‘summertime-remix’ van de Defqon-anthem van 2006 gaf dat lekkere Defqon-gevoel. Al met al wel een lekkere set die goed te genieten was.
Na Showtek bleven we staan bij Mainstage voor Brennan Heart. Vraag niet waarom, maar al te hoge verwachtingen hadden we hier toch niet van. Hij bewees echter het tegendeel. Hij ragde de ene na de andere kletser voorbij, waaronder een aantal Brennan Heart remixen die voor mij nog nieuw waren. Onder andere een remix van de klassieker ‘Age of Love’. Waar iedereen voor vreesde gebeurde tijdens de set van Brennan Heart dan ook: de regen kwam flink naar beneden zetten. Veel mensen waren hier echter op voorbereid en dus bleef er toch nog een vrij groot aantal mensen bij de Mainstage, om gehuld in een poncho door te beuken. Brennan Heart had zich hier leuk op voorbereid door met tussenstukjes te komen als ‘we’re singing in the rain’ en ‘you’ve gotta fight, for your right, to party’. Wat wel opviel is dat ik de Defqon-anthem van dit jaar, geproduceerd door Brennan Heart, alleen bij Brennan Heart zelf voorbij heb horen komen. Misschien heb ik niet goed opgelet bij de rest van de DJ’s, maar toch… In ieder geval was de set van Brennan Heart, ondanks de regen, een groot succes. ‘We don’t care about the rain!’
De vreetzakken om me heen kregen weer honger en dus verlaten we Mainstage om weer naar de vreetmuur van de FEBO te gaan. Na het vreten maken we weer een rondje over het terrein en na een dwaling door de Silver-tent (ieder z’n smaak, maar terror is duidelijk niet de onze) belanden we even in de Orange-tent. Hier stond good old Luca Antolini DJ te draaien. Het vroegere productie-maatje van Technoboy stond hier behoorlijk stevige hardtrance te draaien. Op zich wel lekker maar na een half uur hadden we het hier wel weer gezien. Bepaald druk was het niet bij Orange en de stijl die Luca Antolini DJ vroegâh draaide was toch wat boeiender dan die van nu. Maar wel leuk om hem weer een keer bezig te zien.
Het loopt tegen 19.00 uur en het maken van keuzes wordt nu wat moeilijker: tegelijkertijd draaien D-Block & S-Te-Fan, Deepack vs. DJ Isaac en Tatanka. Een deel besluit naar D-Block & S-Te-Fan bij Purple te gaan en wij gaan naar Deepack vs. DJ Isaac in Blue. Van tevoren had ik zeer veel van Deepack vs. DJ Isaac verwacht en het trio maakt deze verwachtingen dan ook volledig waar. Het hersenloze show-element van Deepack, de scratch-techniek van Isaac en de loeiharde platen die mekaar als een trein opvolgden maakten dit optreden voor mij tot het hoogtepunt van Defqon 1 2007! Het kippenvelmoment was voor mij bij een voor mij nog onbekende plaat, die herkenbaar is aan de vocal waarin de sleur van het dagelijks leven afgezeken wordt. Wat een energie zit er in die plaat!
Na Deepack vs. DJ Isaac is het tijd voor het volgende hoogtepunt: DJ Zany! Hier hoeft weinig over gezegd te worden. Het bekende snoeiharde beukwerk van Zany met onder andere de onvermijdelijke kippenvelplaat ‘Nothing else matters’, ‘Wilde gullie Bass’ en nog wat oude en nieuwe producties van Mr. Zany himself. Met de aanwezigheid van het complete Donkey Rollers-team (Zany, Jowan en DV8) en de plaat ‘Immeasurably’ sloot Zany een heerlijke set af.
Helaas zorgde het snoeiharde gebeuk van Zany er niet voor dat de koppijn (waar ik al een paar uur lang doorheen aan het feesten was) minder werd. De koppijn werd uiteindelijk zo ondraaglijk dat ik er bijna letterlijk kotsmisselijk van werd. Een maat was met z’n eigen auto (c.q. vliegtuig
) naar Almere gekomen en had al besloten rond een uur of 22.00 naar huis te gaan en ik besluit met pijn in m’n hart om Defqon 1 te verlaten. Zo heb ik de set van één van m’n helden, namelijk Technoboy, moeten missen. Deze scheen ijzersterk te zijn geweest. Ook heb ik het afsluitende vuurwerk op Mainstage moeten missen bij The Prophet, die tot 23.45 uur door gebeukt scheen te hebben. Zeer jammer dat ik deze hoogtepunten heb moeten missen. Toch blijft Defqon 1 2007 in mijn herinnering staan als een onvergetelijk feest. Hopelijk volgend jaar weer! Hoewel de geruchten gaan dat Q-Dance geen vergunningen zou hebben om volgend jaar Defqon 1 weer in Almere te mogen organiseren. Afwachten dus hoe Defqon 1 er volgend jaar uit zal zien…
