Verslag van Rampage, 9 februari 2007

Ken je dat gevoel? Je hebt een half jaar geen seks gehad en ziet wel overal mooie mensen. Ondertussen begin je steeds wanhopiger en gefrustreerder te worden. Tot dat ene moment, het moment dat je eindelijk weer mag! Datzelfde gevoel dreef mij afgelopen vrijdag zover dat ik tien minuten lang heb gerend naar het station, ondanks mijn overmatige nicotinegebruik, om de trein van half elf te halen richting Schagen.
Sinds eind 2005 ben ik elke maand minstens één keer naar een feestje geweest. En één keer per maand heb ik echt nodig om mijn frustraties en overtollige energie van me af te hakken. Voor het eerst sinds eind 2005 ben ik een maand niet geweest. Een lange, lange rusteloze frustrerende maand voor zowel mij als mijn omgeving. Mijn stampmaatje had gelukkig precies dezelfde frustraties doordat hij al sinds Nightmare Outdoor bij zijn vriendin op de bank zat vastgeroest en dus we gingen enthousiast heen.

Vrijdagmiddag had ik besloten dat ik maar weer eens een verslag ging schrijven, vooral voor al die mensen die niet meegingen (stelletje pussy’s!). Vantevoren sprak ik met partyflockfotograaf Sebastiaan (Snackyman). Hoe maak je als fotograaf feesten mee? ‘Ik maak het anders mee. Bezoekers kunnen los gaan op het moment dat er een goede plaat wordt gedraaid. Ik kan ook wel gaan knallen maar met een camera in je hand gaat het toch wel wat moeilijk. Het gaat wel steeds beter en mijn rechterarm wordt steeds sterker door het vasthouden van de camera. Verder geniet ik er van als mensen uit hun plaat gaan en ik dat kan vast leggen.’ Zeker als fotograaf zie je meest vreemde dingen op feesten. ‘Het vreemdste wat ik mee heb gemaakt is dat mannen zelfs hun broek lieten zakken en vrouwen hun borsten lieten zien om op de foto te kunnen komen.’ Is hij nog te verbazen? ‘Een bezoeker zou me nog verbazen door me 100 euro geven om op de foto te mogen ’ We zullen zien hoever de bezoekers van Rampage gaan.


Miss Hysteria

Martin en ik kwamen niet voor de foto’s maar simpelweg om keihard te hakken. Wel was het eerste wat me opviel dat er zoveel fotograven aanwezig waren. Binnen tien minuten tijd had ik er al vijf geteld en stonden we al één keer op de foto. Omdat we uit ervaring wisten dat mensen tijd nodig hebben om los te komen waren we niet al te vroeg heengegaan en de set van Project 9 en Cemon Victa hadden we daardoor al gemist. Toen wij binnenkwamen tijdens de set van Lunatic&Miss Hysteria stonden echter nog steeds hoogstens drie mensen op de dansvloer. Lekker dan, sta je daar als fotograaf op een feest waar niemand beweegt. Ook wij moesten eerst even de aanwezigen bestuderen en de sfeer proeven. Gelukkig ontdekten we al snel een stel bekenden die net als wij het liefst non-stop staan te hakken. Zij gingen al compleet uit hun dak op ‘Welcome down’ en ‘Adrenaline Shotz’. Zelf vond ik de set lekker klinken qua geluid en opbouw maar kon ik er nog niet op dansen. Een gedeelte van de set had wat weg van breakcore waarop ik helaas niet kan bewegen. Martin vroeg nog aan het barmeisje of het altijd zo rustig was. ‘Nee hoor, morgen wordt het heel druk dan is PartySquad er’ antwoordde ze. En ik vroeg me af of ze echt daadwerkelijk dacht dat wij naar een feest met dergelijke muziek zouden gaan.

Om 12.00 uur begon de set van Endymion en opeens stond de dansvloer vol. Vanaf het eerste nummer ‘Redemption’ tot en met het laatste nummer van de set was het één en al knallen. Vanaf dat eerste nummer heb ik überhaupt de dansvloer alleen nog verlaten om wat drinken te halen (iets wat ik zo min mogelijk deed). Alsof het niets was gooide Endymion ‘Victorious, Project Hardcore’ en het ubergeile ‘Your choice’ er tegenaan. Kortom: een uur lang het betere rag- en beukwerk.


Zyon

Vervolgens werden de draaitafels moeiteloos overgenomen door Celoy vs. Zyon die naar mijn mening niet onderdeden voor de bekendere artiesten die op Rampage gedraaid hebben. Vooral ‘Never sleep again’ en Fingherz zorgden voor een explosie van energie. Achteraf was op Partyflock terug te lezen dat sommige mensen de avond sfeerloos vonden. Hier kon ik mij wel een beetje in vinden gezien het feit dat driekwart van de mensen echt de hele avond ver uit de buurt van de dansvloer is gebleven en je steeds dezelfde mensen los zag gaan. Ook vond ik het jammer dat er zo weinig vrouwen/meiden aanwezig waren. Het is meestal wel zo dat er meer mannen dan vrouwen zijn maar deze avond viel het me echt op.


DaY-Már

De laatste set werd gedraaid door DaY-már vs. Devillien. Wat harder en rauwer dan de eerdere sets en ook wat harder dan ik normaal lekker vind. Maar door het heerlijke stampwerk ervoor waren we zo lekker op dreef dat het niet hard genoeg kon. Op ‘Chaos and evil’ gingen we nog even keihard los met het laatste beetje energie dat nog over was. Als één van de laatste nummers draaiden zij ‘Not so smooth’, een nummer dat nogal opviel na het ragharde werk dat ervoor gedraaid werd. De laatste tien minuten ging er nog een portie terror tegenaan.

Veel mensen besluiten om de Vernesfeesten over te slaan doordat het normaal gesproken gesproken bekend staat als R&B en hiphoptent. ‘Jammer, ik vind het een vette locatie waar zeker meer moet gaan gebeuren. De concepten die Alex (Zyon) daar neer heeft gezet zijn in mijn ogen stuk voor stuk vet. Met rampage hebben we geprobeerd het over een andere boeg te gooien, dit is in mijn ogen wel gelukt, ondanks dat het niet "héél" druk was.’ Aldus Celoy die op veel van de Vernesfeesten draait.
Zelf vind ik dat de Vernes zich prima leent voor hardere feesten door het zuivere geluid en de mooie lichteffecten. De enige minpunten zijn in mijn ogen de jonge gemiddelde leeftijd en het feit dat het allemaal zo langzaam op gang komt. Maar ik betwijfel of dat met de locatie te maken heeft.
Vaste bezoeker Tuan vond het ook een geslaagde avond: ‘Iedereen moet volgende keer wel wat meer vrienden meenemen! En vriendinnen…!’

Eenmaal thuisgekomen bevestigde de inmiddels ontstane spierpijn dat mijn missie was geslaagd. De muziek op Rampage was de hele avond pure geilheid. Alle sets liepen mooi in elkaar over en zaten vol met het heerlijke klassiekers. Mijn hardcore-honger was weer even gestild. Uitgeput maar voldaan stortte ik in bed waar ik meteen in slaap viel.

Foto's met dank aan Partyflockfotograaf Snackyman:worship: