Verslag van Awakenings, 6 oktober 2006

De glimlach van een kind…

Doet je beseffen dat je leeft.

Eigenlijk is dit feest niet te beschrijven. Toch wil ik graag een poging wagen. Het gevoel wat ik heb overgehouden aan dit festijn móet ik op papier zetten. Of in dit geval typen in Microsoft Office Word.

Officieel was het de derde keer dat ik mezelf tot Awakenings-bezoeker mocht rekenen. In Februari op de vrijdag mogen genieten van mijn eerste editie. In de zomer mogen genieten van het enige echte Festival. Zou deze derde editie dan ook genieten worden?

Twee weken voordat de Gas weer betreden mocht worden begon het bij mij al te kriebelen. Aftellen, zin, benieuwd, bijna, ow wat wordt het vet! En dat dan twee weken lang. Een leuke traktatie was een nieuwsbericht van onze vriend Rocco. Bezoekers van de Awakenings editie in Oktober worden namelijk getuigen van twee wereldprimeurs. Een aantal quotes uit het nieuwsbericht beloven veel spektakel: “werkelijk bizarre freakshow”, “grootste lasershow die Awakenings ooit heeft gegeven.” Erg goed was dit niet voor de zenuwen. Behalve mijn baas, heb ik ook van andere mensen gehoord dat ik me laatste tijd slecht aan het concentreren was. Volledig gefocust op Awakenings…

Wakkerworden! Wake up! Awakenings is today! Vanavond gaat het helemaal losss. Met deze gedachte stapte ik met het goede been uit mijn king-size bed. Er staat nog vannalles op de planning voordat we eenmaal in Amsterdam zijn, maar ála het is voor een goed doel. Haren kortwieken, goed & gezond eten, douchen, omkleden, ja je kent ‘t.
Techno wordt wel eens vergeleken met het geluid wat een trein produceert. Dat was niet de reden waarom wij met dit vervoersmiddel richting Amsterdam gingen. Een échte student buit zijn OV op allerlei manieren uit, dus bij deze konden we vrijdagavond - voor nop - dik anderhalf uur reizen. Op station Centraal stonden al een aantal liefhebbers bij het bruggetje te wachten op bus 18. Een stukkie trug stonden iets slimmere liefhebbers. Zij hadden gezien dat de bus namelijk vanaf een andere plek vertrok. Ook prima.

Aangekomen bij het terrein van onze welgeliefde tempel was het al gezellig druk. De luchtdruk was minder gezellig want de plaatselijke bui die wij ontvingen had beter weg kunnen blijven. Maar niet zeiken, we zijn tenslotte bijna binnen!

Na een zeer onschuldige: “mogen wij deze houden?” bij de kaartcontrole mocht ik mijn kaartje inderdaad houden. Fouilleren ging ook lekker soepel, in totaal nog geen vijf minuten hoeven wachten. Over vijf gesproken, een kluisje kostte, op zijn oud Nederlandsch gezegd, “drie maal vijf”. Tien euri borg, das niet te zuinig. Maar dat is nu juist wat ze daarmee willen bereiken, ben zuinig op je kluisje!

Tijd om de tempel te betreden! Yes yes, we zijn er weer! Veel mensen gaven van te voren aan dat ze geen zin hadden in “die minimal-shit”, maar hier stond iedereen toch vrij maximaal uit zijn/haar dakpannetje te gaan. Joel Mull, een nieuwe naam voor mij, was goed bezig om de gas op te warmen. Of het door zijn muziek kwam weet ik niet, maar het kookpunt steeg in ieder geval behoorlijk. Mull, Zweet & Techno. Daar proost ik op, het eerste biertje smaakte dan ook prima. Later op de avond werden de bieren (en ja dat is geen goed Nederlands) steeds zouter en zouter. Als je glas halfleeg was, dan was ie na 5 minuten weer tot de nok toe gevuld. Zo veel zweet. Haha overdrijven is een vak, dit was een poging tot, zo erg was het niet. En bovendien who cares? Er is Techno!

De oprichter van alles waar deze avond in het teken van staat neemt het roer over van zijn welgewaardeerde collega. Wissel! Publiekswissel wel te verstaan! Joel wordt bedankt, en Beyer wordt het veld ingestuurd. Klaar om te scoren. Verwacht wordt dat hij de ene na de andere knaller zal maken. En wat heeft hij die verwachtingen waar gemaakt zeg! Heerlijke rollende techno, in combinatie met de twee wereldprimeurs waar iedereen zo op heeft gewacht.



Modderfokking lasers! Iedereen wist dat het deze keer weer “niet normaal” zou worden. Wát een traktatie, wát een genot, this is Awakenings baby! Dit alles draagt enorm bij aan de nu-al-zo-tering-vette-sfeer. Iedereen staat op zijn eigen manier te genieten van het feest. Maar wat gingen er veel handjes de lucht in. Geschreeuw, gefluit, geweldig. Op zo’n moment moet je je echt even beseffen hoe goed je het hebt. Volgens mij hadden meer mensen dit gedaan, wat de ene glimlach was nog breder dan de ander.



Tijd voor de enige live-act van deze memorabele avond. Vrij vertaald, “de machtige Tor”. Klinkt niet echt veelbelovend, vandaar dat ze er een Engels tintje aan hebben gegeven. “The Mighty Thor, moehoehhaahahaa”. Net als het stripfiguur. Echt een bad motherfucker.
Goed ik hou op met die vooroordelen. Tijd om eens te zien wat die naam nou écht inhoud.

Een lekkere duistere intro wist me meteen te boeien, en het grootste gedeelte in de gas deed met me mee. Na een paar minuten wist ik waarom hij zich Mighty noemt. Gassen met die bassen! Lekkere stevige techno. Ideaal.

De afsluiter van de avond kon het niet laten om zijn gezicht eerder te laten zien. Wát een topgozer is die Cari Lekebusch. De gehele tijd heeft hij het publiek staan opjutten, meeschreeuwen, op de foto, filmpjes staan maken en uiteindelijk werd het dan tijd om zélf te gaan draaien.



Spin the wheels! Deze man heeft er in ieder geval één fan bij. En ik denk dat er wel meer mensen zijn die hem graag vaker willen meemaken. Kan het nóg vetter? Zo’n muziek, met zo’n sfeer, met zo’n show, met zo’n dj, met zo’n publiek, op zo’n locatie. Dat geeft me zo’n ontzettend goed gevoel! Ben blij dat ik deel heb mogen uitmaken van deze Awakenings editie. Mijn verslag sluit ik af met een refrein van een mooi lied. De glimlach doet me denken aan de big smiles die ik op vrijdag 6 Oktober zag in de Westergasfabriek in Amsterdam…

De glimlach van een kind
Doet je beseffen dat je leeft.
De glimlach van een kind
Dat nog een leven voor zich heeft
Dat leven is de moeite waard
Met soms wel wat verdriet
Maar met liefde geluk
En plezier in 't geschiet