Verslag van Awakenings, 6 oktober 2006

Eindelijk was het weer zover: Awakenings in de Gashouder! Heel de week keek ik er zwaar tegenop; ik was immers nog steeds helemaal gaar door die onzin die ik vorige week donderdag t/m zondag uit heb gespookt. Maar de moeheid maakte op vrijdag ineens traditioneel plaats voor de welbekende Awakekriebels, dus vol goede moed vertrokken we met zijn drieën rond 10.00 uur al naar Amsterdam. Redelijk vroeg, maar K@rstuh moest eerst nog even een kaartje scoren aan de deur, bij een gast met wie hij via Marktplaats in contact was gekomen. Bij binnenkomst zagen de visuals er weer prachtig uit. Achter de DJ-stage was de complete muur behangen met beeldschermen die bestonden uit ledjes. Erg gaaf al die figuren die van links naar rechts en andersom voorbij kwamen geflitst, om maar te zwijgen van de lasers die de zaal continu onder vuur namen. En dan moest de échte show nog beginnen. Er werd vanaf het begin al lekker gedraaid op deze Drumcode nacht, en de zaal pikte het goed op. Of dat nou ook daadwerkelijk alleen maar door de muziek kwam. ik weet het niet. want iedereen liep er zo vaag als een toeter bij. Overal grote kijkers en ingezakte gezichtjes haha.

Maar de hoofdact was natuurlijk Adam Beyer, vanwege het 10 jarig bestaan van zijn label en zijn verjaardag. Toen hij opkwam begon het vuurwerk langs allen kanten door de zaal te fluiten en te knallen, en gingen de veelbesproken lasers aan het plafond aan. Erg vette shit! Deze konden namelijk 360 graden draaien om elke as, terwijl ze een bundel lasers produceerden van heb-ik-jou-daar! De complete zaal was gevuld met een spektrum van laserstralen. Tel daar nog het vuurwerk, de visuals achter de DJ en in de zaal op, en de geweldige set die Beyer neerzette en je begrijpt dat ik zeer in mijn nopjes was.

Na Adam Beyer werd de muziek weer wat minder. Lekebush draaide zelfs met CD-speler! Karstuh vond dat geen stijl en ging verhaal halen bij Beyer. Die legde hem uit dat ze vanwege de verjaardag van die laatste "an agreement" hadden. Vervolgens werd hij door Beyer uitgenodigd om op het podium te komen. een aanbod wat Karstuh uiteraard niet afsloeg!

Johan V en ik hebben dat echter niet meer mee mogen maken. Johan werd tijdens de set van Lekebush ineens niet zo lekker en wilde naar buiten. Dus zijn we maar richting de auto gelopen, terwijl Johan enigzins balend dat ie het niet helemaal uitgezeten had hier en daar een lantaarnpaal probeerde te vellen met zijn blote vuisten. het lukte hem niet. Wel gaf hij aan dat "het toch best zeer deed". Bij aankomst in de parkeergarage viel me trouwens op dat er heel erg veel mensen in de rij stonden bij de betaalautomaat. hallo! Gratis uitrijden, weet je nog! Maar goed, na niet al te lang wachten in de auto (terwijl we ons tegoed deden aan de snuisterijen

snuiste'rij,de~(v); -en; vaak snuijsterijtjes of snuisterijen>
klein siervoorwerp dat meestal niet veel waarde heeft
=>prulletje -oma heeft een hoop snuijsterijen op de schoorsteenmantel staan.



Karsten, waarom douw jij al die ouwe troep onder het matje.

die suikeroom Karstuh onder het matje achterin had verstopt) kwam Karstuh ook aan bij de parkeerplaats en vertrokken we richting huis. Als je denkt dat dag 1 daar eindigde: vergeet met maar! Toen we bijna bij Karstuh thuis waren, zagen we dat Johan met zijn blote bast achterin lag. Een paar traditionele foto's met de TechnoTeddy in zijn armen konden dan ook niet uitblijven. Toen Karstuh echter een filmpje wilde maken waarin we hem wakker zouden laten schrikken, kregen wij echter de schrik van ons leven. die gekke Johan werd niet meer wakker. Hij lag erbij als een lijk! Slaan, knijpen, roepen. niks hielp. Daarbij kwam dat ie ook nog een lijkbleek was. Hij zou toch niet. ? Even was er wat commotie, maar toen Karstuh hem stevig door elkaar schudde, gingen zijn oogjes heel moeizaam open. Pfffff, dat was effe trippen! Johan gaf door luid gevloek aan dat ie zich nog steeds niet helemaal oké voelde, dus besloten we maar even te stoppen bij een tankstation in de buurt, zodat ons aller Johan even zijn beentjes kon strekken, en een luchte kon scheppen. In plaats van dat te doen, ging meneer onverstoorbaar verder met zijn bokstraining, maar nu tegen een muur in plaats van een lantaarnpaal. Waar de lantaarnpaal nog enigzins meegaf, deed de muur dat uiteraard niet. Een vuist als een aardappel, en dus een bezoek aan de eerste hulp waren het gevolg. Gelukkig had ie niks gebroken, maar het middenhandsbeentje was wel zwaar gekneusd. Een verband, een spuit en een uitnodiging voor een controle volgende week vielen Johan ten deel. Al met al een beetje en domper voor deze fantastische nacht, maar we konden nu dan toch eindelijk écht naar huis.

wordt vervolgd met zaterdag. foto's @ Morris Stockwood