Na een X-Aantal Hardstyle feestjes te hebben afgestampt werd ik op Q-Base tijdens een lieve bui geinspireerd door wat softere muziek. een maatje van me raadde me aan om naar sanchez te gaan. Dus ik de stoute schoenen aan en richting The Sand vetrokken. Na een fijne zoektocht wegens gebrek aan borden vond ik dankzij mijn henkhenk uiteindelijk de plaats van bestemming en vol goede moed liep ik onder het genot van een blik bier (godzijdank) richting de ingang. Helaas zonk de moed meteen in mijn schoenen toen ik de rij zag. Na 15. nee. 30. nee 45 minuten kreunen en steunen liepen we al zuchtend eindelijk naar binnen. Na tegen een warmtewolk van mensenvocht/irritatievocht te zijn aangelopen en ook de mooie mensen even te hebben bewonderd, begonnen we aan de speurtocht naar muntjes. Uiteindelijk vonden we de bar en even dacht ik dat de barcrew uit Suriname kwam. 10 min. neeeeee 20 minnnn. Jezus ze blijven die kut plastic glazen maar afwassen. 30. neee na zelfs 45 min stond ik op dezelfde plek met dezelfde geiriteerde onder de van zweet gutsende mensen te wachten op iets wat maar niet zou komen. Uiteindelijk kon ik voor het eerst lachen
de sterke drank die aan de muur hing begon denk ik door onze Voodoo achtige drankvragende ogen vanzelf leeg te lopen. Hahahah het kon niet mooier elk barcrewlid probeerde uit alle macht enigsinds de drank op te vangen met lege flessen. 46 min wachten en nu was ik het spuugzat met nog meer mensen om me heen.
Ik loop naar een meisje ik kijk der aan ik zeg hier meid hier heb je 50 euro aan muntjes. word er gelukkig mee want 46 min wachten op drank wat niet gaat komen gaat mij te ver. Haal er dan wat eten voor zegt ze. Niet nodig dacht ik want als een drankje al een uur kost hoelang zou het dan duren voordat een Broodje Dobbenkroket klaar zou zijn.
Conclusie. Wachten maakt meer kapot dan drank goed kan maken.
p.s de muziek van sanchez en de overige Dj's was super maar ik zal nooit meer in mijn hele leven naar Ballenbak The Sand gaan.
