Verslag van TDK Time Warp, 8 april 2006

Zondagochtend, ongeveer 11:30 zaal 4, Andre Galluzzi:
Ik neem een slok appelsap die qua smaak meer weg heeft van een volkstuintje dan van appels. Gatver wat smerig! Denk dat ik ervan moet overgeven… Laat ik dat dan maar snel even buiten doen, hier binnen staan wel heel veel mensen en als ze dat allemaal zien is dat voor mij en voor hen niet zo prettig…

Ik ben altijd al een kotsertje geweest, dus dit is niets nieuws voor mij. Ik handel dan ook snel en routineus. Ik meld even aan Eke dat ik ga braken en vervolg mijn weg.
Waggelend loop ik naar buiten, zet rustig mn tasje neer, sla sjaaltje over mijn schouder, kniel bevallig neer en leg een klein plakkaatje neer dat vooral uit bier bestaat.

Nog een beetje duizelig sta ik op en kijk om me heen wie allemaal deelgenoot is geweest van dit onsmakelijke schouwspel. Maar mijn gezichtsveld wordt echter verspert door 8 rode mannetjes…
Wat doen die rode mannetjes hier?
Sta ik net te bedenken. Maar na een tijdje dringt het tot me door dat die mannetjes hier voor mij zijn! Sterker nog, ze zijn tegen me aan het praten zonder dat ik dat echt door heb! ‘Ze reageert niet, we zullen haar mee moeten nemen’ kan ik uit de laatste zin opmaken…
Dat wil ik niet! Ik heb het hartstikke naar mn zin hier, en wat gaan ze met me doen in hun hoofdkwartier? Straks mag ik niet meer naar huis…

In paniek kijk ik om me heen: wie kan me uit deze netelige situatie redden? De taal van de mannetjes schiet me namelijk even niet te binnen, het is zeker geen nederlands. Ik kan ze wel verstaan, maar zeggen dat ik er weinig voor voel om door hen afgevoerd te worden, dat lukt me op dit moment even niet.
Gelukkig verschijnt mijn held Erin ten tonele!
‘Wat doe jij met al die rode mannetjes om je heen?’ vraagt hij me verbaasd.
‘Ze willen me meenemen’ is het enige wat eruit komt van mijn kant.

Dan volgt de briljante zin van Erin, geheel vlekkeloos uitgesproken: ‘nein nein nein, alles ist ok!’ Zegt hij met een blik van verstandhouding tegen de mannetjes.
‘Toch?’ en hij kijkt en vragend aan.
Het enige dat ik kan doen is keihard ja knikken, waarna ik door de held weer vrolijk de zaal in word getrokken!

Erin… bedankt!