Verslag van Koloso, 2 september 2006

Op 2 september ging het langverwachte Koloso open. Iets waar wij fervente Cherrygangers al een tijdje naar uitkijken. Al was het maar om nog eens in dat gebouw te kunnen zijn, te kunnen proeven welke nachten we daar vroeger beleefd hadden.

Om kwart voor tien kwamen we aan de steenweg aan, er stond redelijk veel man aan de straatkant te wachten, het luidde: alleen genodigden mogen al binnen. Alvast wachten aan het portaal leek me alleszinds niet voor genodigden. De ganse troep ging in één beweging naar daar, zodat we al snel in een grote brede rij kwamen te staan die snel aandikte.
Stipt om tien uur zwaaiden de deuren open, een makker. (de lomperik was zijn pas vergeten.). Correct is correct, en hij vertrok naar huis.
Het lidkaartensysteem is terug, het oude Cherry-euvel is niet opgelost: het blijft lang wachten als je nog geen lidkaart hebt, in dit geval had niemand één.

Rond half elf was ik binnen; betaald, truitje in de vestiaire. De club leek op het eerste zicht zo anders, het kwam iets duisterder over. Waar dat vroeger de dansplatformen waren, was nu de dj-booth. In de oude donkere dj-bunker huist nu enkel nog de light jockey, de blauwe blacklightuitschijning is er verdwenen.
De dansvloer is iets groter, en het geluid komt maar vanuit één richting: Die van de dj-booth. De geluidskwaliteit was er ééntje om U tegen te zeggen, wat je ook van de hardheid -en geluidssterkte kan zeggen.
De lichtbrug is quasi hetzelfde gebleven (op enkele witte vlakjes na), en de goede oude vettige lasers met spiegeltjes trakteerde ons vaak (doch minder dan vroeger) op een knalfestijn.
Leuk is dat de oude spiegelhoek (spiegelloos sinds oktober vorig jaar) er nog is; het plekje waar je nog lustig kan springen wanneer de keet stampvol zit.

Het tweede zaaltje is compleet ontdaan van de (op het einde) schots en scheef hangende indische decoratie. De lichtbuizen die vroeger in de grote zaal hingen, hangen nu hier. Op enkele scanners (en movingheads?) na was er practisch geen decoratie. De plastieken ikea stoelen die vroeger als vervanger van de zetelkes dienden hebben hier nu ook hun stekkie.
Er wordt hier redelijk veel met de rookmachine gewerkt, en het zaaltje oogt heel duister. Hoewel het nu nog meer een hal is, straalt het dat niet uit. Het heeft iets geruststellends.

De muziek was globaal ranziger, grauwer en vetter dan in Cherry Moon. Ik hield ervan hoe Cherry Moon was, maar de keet voelt niet aan als the moon. Maar anders kan goed zijn: De sfeer zat er goed in, de mensen roepten op dezelfde manier. Maar toch was het iets nieuw. En iets nieuws en goeds kan nog altijd bestaan uit positieve eigenschappen van zijn voorganger. Dát is volgens mij de kracht van Koloso.
In de Grote Zaal kreeg je vanzelfsprekend een dikke bries aan 'tech music' over je. Zo goed als alle platen van Manu Kenton zijn gepasseerd, Ghost zette eerst een typische maar daarom niet onaardige set neer. Zijn tweede set was van hoger niveau. Max walder opende rustig, zijn tweede set was lekker hard, om in zijn sluitset goed door te gaan, afgewisseld met wat rustige geestige schijven. (het overgekende take a walk natuurlijk, niet de enigste plaat daar die me er aan de Lagoa deed denken.)
- In de kleine zaal kwam ik meestal wat uitpuffen, of eens rap een kijkje nemen. Ik heb te weinig gezien om objectief te kunnen zijn. In ieder geval leek de muziek me er niet onaardig: redelijk luid en heb er enkele klassiekers horen passeren. (die me nu ontschieten.)

De mensen mogen zeggen wat ze willen: eigenlijk was het deze nacht Cherry Moon Reunie. Hoewel enkel Ghost en de vestiairevrouw tot het oud personeel behoorden, en de kapotgespeelde schijven zoals 'Tainted Shall' veraf waren.
Maar de sfeer is terug! Heel veel vriendelijke mensen, als je tegen iemand botst: oei sorry, vriendelijk lachen en de hand schudden. Heel plezant allemaal

Conclusie: Veel mensen hadden wat schrik dat de ufo van lagoa in Lokeren geland zou zijn. Of dat de boîte niet aan verwachtingen zou voldoen. De vergelijkingen waren niet veraf, maar het bleef er dan ook bij. De bescheiden aanpassingen en aanpak sieren het kot.
Het openingsfeest was geslaagt, de muziek zat puik, een uitbundige sfeer. Koloso is een club met eigen identiteit: een licht in de duisternis.