Intro:
Weken heb ik uitzitten kijken naar Ground Zero. Ja weken, wel geteld 2, want het weekend ervoor heb ik het even rustig aangedaan
Enfin, naar mate Ground Zero dichterbij kwam, werd het weer ook steeds lekkerder! En wat betekend dat? juist, lekker zwemmen bij blijburgh aan zee. Jaja het amsterdamse privé zee-tje (?).
Nu zal je denken wat heeft dit er mee te maken. Nou best veel kan ik je vertellen. Dat zwemmen is allemaal lief leuk en fijn om te doen, maar niet als je een slok water binnen krijgt. En dat was dus bij mij het geval. Vrijdag avond ben ik misselijk naar bed gegaan, en om 5 uur werd ik wakker van de buikpijn. Werk afgebelt, naar het huis van mn ouders gereden, aspirientje genomen en al min of meer besloten niet naar Ground Zero te gaan. Damn wat was ik teleur gesteld!
Gelukkig werd naar mate de dag verderde mijn buikpijn minder. En al snel kon ik weer lopen. De twijfel kwam omhoog, zal ik wel gaan, zal ik niet gaan. Mezelf kennende wist ik het antwoord wel, maar toch zat ik daar even te twijfelen. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik wat ziekjes naar een feestje ga. Het is een gok, of thuis komen en weer helemaal beter zijn, of thuis komen en 10x zo ziek zijn. Maar goed deze Rick wil geen enkel feestje missen, en is dus gegaan.
Daarom rond een uurtje of half 10 in de trein gestapt op Centraal met Kolly, LOOD en Hazel en de flesjes met drank open gedraait. (goed voor je maag
Lichtelijk aangeschoten aangekomen op het terrein waren we vrij snel binnen en kon het feest beginnen!
Als eerst gingen we een kijkje nemen bij de Schranz die Sven Wittekind uit de boxen blaasde. De zaal ging al redelijk los, en ik vond het ook wel erg plezant om te horen, maar kon nog niet echt los gaan.
Na Sven had ik besloten om even lekker naar de Early Bass te gaan, helemaal mijn ding, dus tijd om helemaal los te gaan!
Hoewel. mn maag begon toch wel even te vertellen dat hij dat alcohol eigenlijk niet zo lekker vind. Dus heb ik et allemaal ietsjes rustiger aan gedaan en zo om de tijd even op et gras gezeten, wat heel relaxed was.
De signalen die mijn maag onderhand naar mijn hersenpan stuurde kon ik niet echt goed interpreteren. Zo dacht ik nu het signaal binnen te krijgen dat mijn maag horen had. Op naar de eet tentjes dus. Jummijummi wat had ik een honger. Eet muntjes gekocht en een overheerlijke hamburger. Simpeler kunnen ze niet gemaakt worden, maar ik kan je vertellen dat nog best smaakte.
Tot dus ver heb ik me redelijk kunnen vermaken hoewel het los gaan er niet bij was. Maar dat maakt mij niet altijd uit, want ik kan ook altijd prima van de andere mensen genieten die helemaal los gaan.
Lekker het hele terrein overlopen en plots kom ik bij de kleine kermis (ben de naam van dat ding even kwijt). Heel appart om te zien dat er nog zoveel leipo’s zijn die nog echt in dat ding gaan ook. Ik moet er niet aan denken! Heb al zo’n zwakke maag, en dan de drank en mogelijk andere shit erbij opgeteld zullen mij echt niet veel goeds doen mocht ik in zo’n ding stappen.
Magoed, wel vermakelijk om te zien.
De volgende stop was de Industrial/Schranz tent. Werd heerlijk gedraait, en ik heb heel relaxed staan te genieten daarzo! Vervelend was dat mijn maag nog steeds aan het zeiken was, ik werd er best gek van, want ik wou los gaan! Op het moment dat er een nieuwe DJ kwam keek ik even om mij heen, en zag allemaal witte pakkies opeens verschijnen. Een super ingeving (zo bleek later) kreeg ik. Dat spul moet ook door mijn neus
Niet echt iets voor mij, maar je weet het, die shit is voor kansloze figuren, en ik was er zo eentje op dat moment!
En hoe bestaat het, dat wonder spul haalde de last van mn maag in nog minder dan 10 minuten weg! Oh oh wat was ik blij! Gelijk heerlijk los kunnen gaan op Hellfish. En zo druk als ik altijd word van dat spul moest ik ook maar meteen ff de andere tenten checken. Hopla, op naar de Early Bass, Beasty Boy & Da Vincy, 2 helden van mij
Halverwege deze set besloten weer wat te gaan rond dwalen, waar ik allemaal geweest ben, ik weet et niet, volgens mij wel zo’n beetje overal
Aan het eind van zijn set vond ik het tijd worden om Marc Acardipane eens te gaan bekijken, en zo deed ik. Hoewel het publiek het niet echt goed leek te vinden vond ik het perfect
Zo waande ik mij dus ook een weg tussen de menigte door naar het podium toe. Want, als je echt los wil gaan, moet je vooraan staan. Genoeg ruimte, en vrijwel iedereen staat daar met een big smile los te gaan. Just like me.
Na Marc werd het tijd voor Ruffneck
Wel jammer vond ik het dat Ruffneck opgegeven moment besloot zijn idolen een stukje te laten draaien. “Heey maar daar kom ik niet voor, ik kom voor Ruffneck!” dacht ik. Hoewel het natuurlijk een hardstikke mooi gebaar is natuurlijk. Nou is het niet het geval dat ik The Outside Agency niet goed vind, in tegendeel zelfs, maar ik had gerekent op de Ruffneck plaatjes dus wou ik die hebben
Gelukkig wist Sietse wat ik dacht en ging hij dat ook even mooi aan Ruffneck uitleggen. Hoewel Ruffneck dat liever niet wou wat Sietse de man die dan maar even zelf de plaatjes erop legde. En YES! Loos ging iedereen daar in laatste minuten! Helaas werd daarna het einde van het feest ingeluid, en wist Sietse ons mee te delen dat er geen laatste plaat meer aan te pas zou komen, omdat dit niet mocht van de gemeente. En natuurlijk willen we allemaal volgend jaar weer Ground Zero, dus werd het geluid stil gelegt.
Mooi was dat niet iedereen het daar mee eens was en dus flesjes richting Sietse en Ruffneck ging gooien. Een mooi gebaar lijkt mij, absoluut niet iets agressiefs o.i.d. Volgens mij vond Sietse het ook wel grappig.
Tijd voor de terug reis, richting pendelbussen. En tsja, zo koekie waus als ik was liep ik gewoon lekker met de menigte mee, de hele verkeerde kant op dus












