Vanavond ben ik te gast in de Asta, aan het Spui in Den Haag. Tip: zet je auto niet in de parkeergarage onder het Stadhuis, evenmin onder het Spui zelf. Tenzij je voor 02:00 weer weg wilt, maar daarvoor had je je schoenen niet gepoetst, je haar geremixed en zo´n gers shirtje aangetrokken, toch? De parkeergarage bij het Plein is de hele nacht geopend. Ondergetekende en Stapgab Simon kunnen los, say hoooo! Eerst een biertje. Hm, munten nodig. Okee, terug naar boven, deurtje door, trappetje op, halletje door. Nee, hier is het niet. Weer trappetje af en deurtje door. Okee, hier is het. Tja, het is mijn Asta debuut!
Half twaalf, we staan op de dansvloer in het bezit van munten én een biertje, nú kunnen we los. En dat gaan we, want Misja Helsloot staat al behind the wheels of steel. Misja draait ‘trance light’ en houdt zijn uplifting tracks nog even in de koffer. Logisch, dat zal de organisatie hem voorgehouden hebben. Misja verzorgt een set voorafgaand aan de main act van vanavond: Chicane. En die ga je het gras voor de voeten niet wegmaaien natuurlijk! Als ‘wraak’ voor die instructie heeft DJ Misja getracht een bizar eisenpakket op tafel te leggen: mijnheer wilde een bak blauwe M&M’s. Nou, die staan er!
Het is nog betrekkelijk rustig in de Asta en op de dansvloer, maar de tent vult zich snel. De politieke stemming is voorlopig communistisch, want er is een grote groep Russen binnen. Een nader clubinspectie leert dat er nog een balustrade is met mooi uitzicht over dansvloer en podium (deurtje, trappetje, halletje, gangetje, deurtje). En dat de toiletten, die overigens verbouwd worden waar de Asta keurig haar excuses voor aanbiedt, helemaal beneden zijn (deurtje, trap af, nog een trap, nog een deur). Help! Kunnen we ergens een plattegrond downloaden? Na onze rondtocht door deze Haagse spelonken komen we uiteindelijk terug op de dansvloer. Ondanks dat Misja Helsloot dus met zijn voet op de rem draait, is zijn set van 2 ½ uur een genot. Lekkere platen weet de man immers wel uit te zoeken en zijn mixing skills zijn fantastisch. Na Chicane zal Helsloot nóg twee uur draaien. Er zijn slechtere avonden denkbaar!
Iets na half twee is het de beurt aan Chicane, echte naam Nick Bracegirdle. Bekend van zijn superhit “Don´t give up”, met de vocalen van Bryan Adams. Ook bekend van zijn productie “Saltwater”, een andere grote hit, afkomstig van zijn artiestenalbum “Behind the sun”. Chicane heeft vele, vele geweldige tranceproducties en remixen op zijn naam staan en is dan ook zeer goed vertegenwoordigd in mijn platenkast. Maar ik had hem nog nooit zien draaien.
En hij komt ook niet draaien, blijkt. Hij komt live spelen. En waar ik één man verwachtte, komen er acht! Een drummer, gitarist/bassist, percussionist, blaasinstrumentist, twee man achter synths en computers, een zanger en een zangeres. Het wordt dus een heus concert, en dat is best grappig, ware het niet dat het slechte geluid de boel voor mij onderuit haalt. Chicane en consorten spelen zeer energiek en gooien alles uit de kast, niets tegenin te brengen. Maar de vocalen komen niet uit de verf, door de beroerde afstemming van het geluid. De instrumentale producties smaken naar meer, maar de veel te harde en zware bastonen zijn een domper op het geheel. Als de bassist alleen al naar zijn instrument kíjkt, trillen mijn lever en alvleesklier zich door mijn slokdarm omhoog.
Ondanks dat weten Chicane en zijn band de zaal op te zwepen, te laten dansen en springen. En dat is een prestatie. Respect dus. Maar deze mensen hadden absoluut een betere technische ondersteuning verdiend!
Dan is het tot half vijf weer de beurt aan Misja Helsloot, echte naam Misja Helsloot. En nú gaan alle remmen los en is er nog maar één instructie: knallen! En knallen doet de man. De ene na de andere prachtplaat komt voorbij. Uplifting trance ten top. Melodieën die wegsterven in de diepte, langzaam terugkomen, de opbouw, de break, en de ontlading. Ik ben een tranceliefhebber in hart en nieren en sta hier weer met het kippenvel tot op mijn klieren. Hoogtepunten noemen is andere tracks tekort doen, maar ik zeg Underworld, “ 20.000 miles” van Fassbinder en “Broken Pieces” (huiskamervraag: van wie is deze super-super-super-plaat?). Oh, en Ozone met “Theme from the Rock” natuurlijk!
Conclusie van deze avond: dit was hoofdgerecht Chicane, met als voorafje en als dessert Misja Helsloot. Het was acht tegen één, maar die ene won. Ook tijdens beide DJ-sets stond het geluid erg hard, maar zuiverder dan tijdens het live optreden van Chicane.
Misja Helsloot is onmiskenbaar klaar voor een soloset van een uurtje of zes! Wie boekt ‘m?
MARCEL VERSPEEK
