Verslag van Awakenings, 15 mei 2005

Partyflock Watskeburt!

Er bestaan vele tegenstellingen. Ik zal hier géén rijtje dooddoeners noemen. De tegenstelling waar het hier om gaat is er één die zich laat vangen door het rijtje: buitenaards-ondergronds. tempel-bunker. amsterdam-rotterdam. gas-graan.

Het gevoel dat zich van mij meester maakt, kan ik nog het beste beschrijven als de onmetelijke aantrekkingskracht die er bestaat tussen twee tegenpolen. Na op 16 april een eclectische, hemelse, haast buitenaardse ervaring te hebben meegemaakt op Awakenings in de Gashouder, was dit weer een imaginaire reis naar het diepste der aarde, waar we ver onder de grond stonden te stampen onder het techno-rotsgewelf dat de Graansilo als decor te bieden heeft.

Toen er voor het eerst sprake van was dat Now + Wow naar de Maashavensilo zou verhuizen, was dit al reden voor enkele vreugdekreten en nu ik Awakenings in de Graansilo in het perspectief van de Gashouder kan zetten vallen de puzzelstukjes op hun plaats.

Awakenings Amsterdam vindt plaats in 's lands belangrijkste technotempel. Een buitenaardse constructie uit de tijd dat industriële gebouwen nog versierd werden met tierelantijnen, koepeltjes en kanteeltjes. Het feest daar wordt door een combinatie van alle factoren (visuals, geluid, line-up, locatie etc.) tot een hemelse hoogte gebracht. Na een avond in de Gashouder voelt je geest een stukje reiner.

Awakenings Rotterdam vindt plaats in de dungeon van 's lands techno. De Graansilo, een betonnen kolos uit de tijd dat de vorm de functie volgde. Een ontzettend rauwe uitstraling, zowel van buiten als van binnen. Het gebouw is gelocaliseerd tegenover de Millinxbuurt, een gedeelte van Rotterdam-Zuid dat ook van dat deel van de stad niet als beste gekenmerkt kan worden. Dit is een rauwdauw-editie van Awakenings, waarbij even uit het 'superieure' amsterdam is afgedaald om in een duivels diepe dungeon het Awakenings soundsystem knalhard open te draaien zodat de vleermuizen pijn in hun oren hebben. Er is door de meerdere zalen ruimte voor een hardtechnozaal, met muziek die door de zelfbenoemde (amsterdamse) hogepriesters van de techno onder het awakeningspubliek maar al te vaak met grote minachting wordt ontweken. Na een bezoek aan Awakenings in de Graansilo, voelt je geest beklad met een deken van kleverige klanken, die hoorbaar aanwezig blijft in de vorm van een piep in je oren.

De kracht van tegenpolen is het best voelbaar door de aantrekkingskracht die zij op elkaar uitoefenen. De kracht maakt beide polen sterker. Door de rauwe editie in Rotterdam, ga je nóg beter de kwaliteit van de eclectische Amsterdamse editie inzien. Door de reinheid van de Amsterdamse editie, ga je een beetje terugverlangen naar de verlaten fabrieken waar techno ooit geboren is.

Deze Rotterdamse editie was een (onder)wereldse ervaring, beter, dieper dan de vorige op 28 januari. Binnenkomend in de ruimte, ga je links of rechts al naar gelang van je keuze (of, als je niet kan kiezen, blijf je chillen in wat ik maar de chillzaal noemen, area 3). Je komt dan gegarandeerd in een groep mensen die uitzinnig uit zijn dak gaat op de dieptechnische of vlakharde klanken die geproduceerd worden door de dj's.

Minieme stukjes van het vlakharde meegekregen, met een kwartiertje de opzwepende snelheid van Misstress Barbara en één á twee minuten de speedrace van Sven Wittekind. Vooral dus in area 1 gestaan. Helaas pas laat aanwezig en relatief laat goed opgewarmd, maar dat Remy en vervolgens Kalkbrenner live van hoogstaande kwaliteit zijn was wel duidelijk. Genoten van Bart Skills, met aardig wat herkenbaar geluid tussendoor. De geest was gereed voor Exium, dat de technosensatie weer tot een nieuw niveau bracht (nog zwarter). Toen echter Mulero. Bij Mulero heb ik een jasje uitgedaan. Steeds dieper ging die man, werkte naar een einde toe en ging dan weer een trapje lager, tot een keer of drie. De satanisch klinkende rollende bassen namen mij volledig in hun greep, met Rocco die verlossing bood (zij het ingegeven door de vergunning van de gemeente als hogere macht).

Toen ik naar Awakenings Amsterdam in de Gashouder ging, had ik het idee dat ik op een ruimtereis naar een gebied op grote hoogte vanaf het aardoppervlak was meegenomen.

Hier in Rotterdam, waarbij ik als bewoner van de noordoever afdaal naar een gebied op Zuid dat niet als hemels bekend staat, biedt een trip naar Awakenings in de Graansilo het gevoel dat je even hebt mogen proeven aan het slijk der aarde, dat stiekem (niet verder vertellen) best wel lekker smaakt op zijn tijd, omdat we allemaal wel iets slechts in ons hebben. Dat de tegenkracht nog maar lang mag blijven. Wat is het toch mooi dat het bij sommige sensaties waar er een tegenstelling bestaat tussen black en white het niet nodig is om een dresscode voor te schrijven.