Verslag van Awakenings, 16 april 2005

Partyflock bonsoir!

Na januari in Rotterdam, was 16 april de grote dag: kennismaken met Awakenings in de Sint Pieter van het Aartsbisdom Awakenings: de Gashouder van de Westergasfabriek.

Vanzelfsprekend, maanden naar uitgekeken, maar iets zei in me dat het goed zou komen en daarom was er berusting in plaats van de gewoonlijke opwinding voor een mooie trip. Tussen hometown Rotterdam en Amsterdam rijdt de comfortabele internationale trein vanuit brussel, dus die maar genomen. Ondanks de zachte zetels, begonnen mijn spieren nu dan toch eindelijk te verstijven van de spanning. In Amsterdam aangekomen besloten de weergoden ook dat het wachten op Awakenings ondraaglijk was geworden: een rollende donder en spichtige bliksem toonden zich de overweldigende aankondiging voor een donkere avond die hemels zou blijken te worden. Aangekomen bij de Westergasfabriek plensde het dan ook als de neten. Snel naar binnen! Na alle voorbereidingen getroffen te hebben, afvragend waar we (de groep bestond deze keer uit 2 personen) nu de hele avond over moesten gaan kletsen, begon Ricardo en was er geen noodzaak meer om te praten.

In een ronde zaal is het moeilijk oriënteren, maar het reusachtige podium bood uitkomst. Hoewel niet te missen, zou het ook een focuspunt zijn geweest als het 1000 keer zo klein was geweest. Wat een energie kwam er vanaf!

De zaal was nog lekker licht, als dat goed gedaan is is dat best leuk (vergelijk club las palmas). Villalobos' show bestond uit zijn combinatie van de uniekste geluidjes, die won-der-wel aaneengeregen klonken doordat het geluid werkelijk subliem was. Het maakte dat deze 'minimal' gig (die misschien niet zo erg minimal was trouwens) overweldigender was dan de hardste beuktechno. Het was mooi dat al die hardstyle liefhebbers die ik sprak, die Awakenings eens uitgingen proberen, nu al bekeerd waren ("ik wil nooit meer iets anders!") Villalobos was echter meer dan muziek alleen. Op volgens mij 24 plasmaschermen (acht links van de stage, acht rechts en nog een aantal eronder) kon je hem niet alleen zelf van dichterbij bekijken, maar kwamen ook de meest uiteenlopende visuele zinnenprikkels voorbij, van naakte vrouwenlichamen tot namen van artiesten uit vervlogen tijden als Gauguin. Villa stond als een huis, of zelfs meer dan dat. Deze man was hier zichtbaar in zijn element: de beste dj van de wereld op het mooiste feest van Nederland met een publiek dat als trouwe apostelen aan zijn voeten lag, al waren ze die middag nog slechts fan geweest van Frans Bauer en dergelijke.

Starten met zo'n koning doet een mens vrezen over het vervolg. Maar nee! Rocco Veenboer (wat een enthousiaste pik is dat zeg, zijn teksten maken het feest alleen maar verder af) kwam met een woest behaarde japanner op de proppen, die in contrast met Villalobos niet aan interactie met het publiek deed, maar in stijl een set wegzette die Villalobos misschien nog wel overtrof. Het zat allemaal verbluffend goed in elkaar en leidde ons na de unieke geluidjes van Villalobos nog wat verder door een voorbereiding op wat er komen stond: de Trip naar een imaginaire planeet die Monumental voor ons ontworpen had.

Deze tweede set betekende ook de kennismaking met de uit twaalf oorsprongen ontspringende lasers die Monumental 'even' had opgehangen. Zij vormden het groene grasland dat op de bodem van de imaginaire planeet lag en in zicht kwam: we kwamen naderbij het hoofddoel van deze majestueuze trip. Na de mentale voorbereidingen door de heren Villalobos en Tanaka waarbij het geestelijk voorstellingsvermogen weer was opgerekt om de strengste vorm van complexe elektronische muziek aan te kunnen, bood Richard Bartz met zijn leuke liveset een rustpunt in de avond. Na drie kwartier Bartz was het echter duidelijk dat de landing was ingezet: Drumcode's Adam Beyer toonde zich een ultieme gastheer in zijn koninkrijk waar Awakenings ons naar toe had geleid.

Dit werd de klapper van de avond. Adam Beyer's set was de apotheose van alles wat deze avond meesterlijk maakte. Visuals: de lasers, de nog beter dan wanneer en waar ook tot zijn recht komende Awakenings lichtwand en de videobeelden; krachtige techno die je bij de keel greep (maar nog net genoeg adem doorliet om goed te kunnen spacen) en letterlijk als klap op de vuurpijl een vuurwerkshow die zijn weerga niet kende. Beyer ging vrolijk door tussen de drie meter uitspugende vuurpotten, terwijl de zaal werd verblijd met overvliegende voetzoekers aan lijnen die door de zaal gespannen waren en rondvliegende vuurpijlen die overal en nergens vandaan leken te komen.

Goed. De avond was nu al af, maar we moesten nog terug naar huis vanaf de imaginaire planeet. Daarvoor had Rocco vanuit Ibiza Marko Nastic opgetrommeld. Niet per ruimteschip maar gewoon per technotrein werden we teruggebracht naar onze home planet. Dit bleek na dat de eerste tellen van Nastic's set: rustig en spacy inzetten, maar daarna de boel keihard openzetten om stevig te gaan stampen. Wellicht ietwat simplistisch vergeleken met de bijzondere geluiden van Villalobos, maar toch ultiem karakteristiek door het juiste en perfect treffende basgebruik. Ergens wel goed, want we moeten natuurlijk niet in onze trip blijven hangen. Gelukkig sloot Nastic nog even af met een korte herinnering aan waar we geweest waren met 'The sky is pink' van Nathan Fake. Daarna nog enkele toegiften totdat besloten werd om de gemeente Amsterdam te vriend te houden en er een punt achter te zetten. Buiten aangekomen bleek dat the sky al niet meer pink was: een waterig zonnetje scheen kalm op onze hoofden om te laten zien dat de aarde weer tot rust was gekomen na de 'donder en bliksem' opbouw naar het feest toe van de avond ervoor.

Samenvattend kan gezegd worden dat deze avond om álle redenen top in elkaar zat: de line-up (vooral óók de volgorde van artiesten!) de entourage in de zaal met als hoogtepunt van de sublieme visuals toch wel het vuurwerk en de rustgelegenheden in de vorm van tribune en chillout. Zelfs de toiletjuffrouwen van de gratis toiletten waren uiterst vriendelijk!
En over die 3es frisdrank. ik heb toch alleen maar water gedronken dus dat zal me, op zijn rotterdams gezegd, aan mijn reet roesten.

Volgende keer ben ik er weer bij! Nu op naar het festival. ik kan niet wachten.