Verslag van A Nightmare in Germany, 5 maart 2005

Wat er aan vooraf ging:
Na het zien van het König Pilsner Arena tijdens onze trip naar Oberhausen een jaar eerder stond er al een ding voor ons vast: het eerste beste hardcore feest dat hier zo worden gehouden zouden we zeker aanwezig zijn. Wat een vette locatie. Van buitenaf gezien had het evenementengebouw een sprekende gelijkenis met het Amsterdam Arena, maar dan net even kleiner. En gezien er vrijwel geen echte harde feesten daar worden gegeven leek het kleinere Duitse broertje ons een goed alternatief. We konden dan ook niet wachten tot het zover zou zijn.

Het duurde dan ook even tot we van P.T.P. Entertainment vernamen dat er een Duitse variant van de Nightmare feesten zou komen, namelijk: A Nightmare in Germany. Na het zien van de line-up kon het feestje voor ons al niet meer stuk. Wat aanvankelijk begon als een immens grote groep vrienden die naar Oberhausen af wilde reis resulteerde, mede door financiële tegenvallers, in een groepje van drie die aan de lange reis zou beginnen. Ons eigen Eddie wilde daar zijn verjaardag vieren, dus konden we hem natuurlijk niet teleurstellen.

Rond een uurtje of 20:00u reden we weg van Rotterdam om vervolgens 2,5 uur later aan te komen. Bij aankomst kon de auto kosteloos in de parkeergarage worden gezet, wat ons aangenaam verraste. Daar zouden ze in Nederland nog eens een voorbeeld aan mogen nemen. Na de auto in parkeergarage te hebben gezet liepen we naar de kassa’s om ons bij de organisatie te melden. Daar aangekomen kregen wij ons entreebewijs en konden we doorlopen naar de ingang.

A Nightmare in Germany:
Bij de ingang aangekomen bleken er haast geen wachtrijen te staan iets wat ons evenals meeviel. Wel werden zeer streng gecontroleerd en was de security niet echt vriendelijk te noemen. Onze digitale camera wilde ze aanvankelijk innemen, maar na ons beste Duits te hebben gebruikt om uit te leggen wie we waren mochten we toch doorlopen. Nog geen twee tellen later werd een vriend van ons meegenomen naar een afgesloten ruimte en ons werd verteld even op hem te wachten. Na daar toch een twintigtal minuten op hem te hebben gewacht kwam hij toch eindelijk naar buiten en kon ons feestje toch gaan beginnen . Hij moest echt alles uit, zo vertelde hij ons later. Natuurlijk hadden wij niks te verbergen, maar we hebben van verschillende aanwezigen vernomen dat er toch heel veel mensen die dat wel hadden en als gevolg daarvan ook zelf hebben kunnen ervaren hoe het Duits justitieel systeem in elkaar zit. Niet te vergelijken met Nederland en zeker het risico niet waard.

Met een beetje vertraging zijn we op zoek gegaan naar de garderobe. Er stond echter niks aangegeven en ook het aanwezige personeel kon ons in eerste instantie niet vertellen waar we het konden vinden. We besloten een rondje door de gangen te lopen om te kijken waar het zou zijn.

In de gangen liepen we als gauw tegen een merchandise stand waar diverse platen, cd’s, kleding en andere hardcore gerelateerde memorabilia kon worden aangeschaft. Ook kwamen we lang diverse counters waar drank en fastfood kon worden besteld. De prijzen waren zeer schappelijk en er moest contant betaald worden. Daar waren we dan ook erg blij mee gezien je niet blijft zitten met een zak vol muntjes aan het eind van de avond en je niet zulke nare taferelen krijgt als bij Hardcore Gladiators; een zeiknat verfrommeld papiertje waar niets meer uit op te maken valt en je als gevolg daarvan meteen de jackpot moet betalen van 33 euro.

Na het nemen van een drankje zijn we weer op zoek gegaan naar de garderobe en even later kon iemand ons er toch naar te wijzen. Daar aangekomen werd ons verteld dat alles vol was. Dat kon toch niet, het was nog geen eens elf uur geweest. Ook zagen we dat er nog wel ruimte genoeg was achterin, maar ze wilde niets meer aannemen. We snapten er dan ook niks van. Ons werd verteld later op de avond terug te komen en het nog eens te proberen. Iedereen was vol ongeloof. Na daar twintig minuten te hebben gewacht besloten we maar naar de zaal te gaan met jas en al, want dit kon nog wel een eeuwigheid duren.

We besloten de eerste deur te nemen die we tegen kwamen en stuitte zo op een trap. Na het kleine trappetje naar boven te hebben gevolgd kwamen we uit op de bovenste ring van de tribune. Deze ring was helemaal leeg en, zo hoorden we even later, niet toegankelijk voor het publiek. De onderste ring daarentegen kon wel worden gebruikt om lekker even te zitten en bij te komen. Ook had je een geweldig uitzicht over de zaal. P.T.P.Entertainment had ervoor gezorgd dat het aan lichten en lasers niet ontbrak deze avond en we hebben dan ook mogen genieten van een prachtige lichtshow. Voor de gelegenheid hing er een heel bouwwerk aan vierkante stellages aan het plafond om alle lichten en lasers te kunnen herbergen.

We besloten naar beneden te gaan om daar de boel eens van dichtbij te inspecteren. Daar aangekomen viel ons op dat er aan weerszijden van de zaal een groot podium was opgesteld met de daarbij behorende dj-booth, licht- en geluidsapparatuur. In elke hoek van de zaal hing een groot projectiescherm waar de hele nacht beelden en animaties op te zien waren. Het voorste podium beschikte nog over een rond projectiescherm dat verdeeld was in vier partjes. Aan de rechterkant van de zaal was de onderkant van de tribunes gereserveerd voor de Lj’s en Vj’s. Deze konden vanaf het podium, dat speciaal voor deze gelegenheid hier was neergezet, hun visuele kunstjes vertonen aan het aanwezige publiek. Ondanks dat er behoorlijk wat boxen in de zaal te vinden waren viel het geluid ons heel erg tegen. Iets wat we niet vaak mee maken in Duitsland. Later op de avond zou het geluid iets harder staan, maar nog steeds ver onder de maat. Wat ons ook opviel was dat het geluid ietwat harder was en anders klonk als er vanaf de achterkant werd gedraaid dan wanneer het voorste podium werd gebruikt. Erg vreemd, want je zou toch verwachten dat het niets uitmaakt aan welke kant je draait.

Toch deed de prachtige locatie en voortreffelijke lichtshows het slechte geluid enigszins vergeten. Als je dan even lekker op de tribune zat om uit te rusten leek het net of je in een kleinere versie van het Antwerpse Sportpaleis zat. Zelfs het geluid was vergelijkbaar. Daarom besloten we maar naar het beneden te gaan waar het geluid nog enigszins acceptabel was.

Beneden aangekomen viel ons op dat Dj Gigi achter de draaitafels bezig was. Deze man van het Solution-X label is de laatste tijd zeer goed bezig en heeft al diverse producties op zijn naam staan. In eigen land is hij zeer populair en is op bijna elk groot hardcore feest in Duitsland wel te vinden. Ook binnen onze eigen landgrenzen komen we hem steeds vaker tegen en het ziet er naar uit dat steeds meer mensen in ons kleine kikker landje zijn draaikunsten beginnen te waarderen. Zijn platenkeuze varieert van early rave tot hardcore en darkcore, maar ook voor een incidenteel terror plaatje is hij wel te porren. Dit keer stond hij naar ons idee iets te vroeg op de avond gepland gezien we uit eigen ervaring weten wat deze man allemaal kan en het overgrote deel van zijn set hebben moeten missen.

Voor deze editie van A Nightmare in Germany draaide hij voor de verandering met een eveneens Duitse collega. We dachten te zien dat het Baby Raw was, maar door de drukte en grote afstand tussen ons en de dj’s kunnen we dit niet met zekerheid zeggen. Ze draaiden voornamelijk nieuwere hardcore platen en ook hoorden we wat eigen producties voorbij komen. Ook Freddy Nightmare was speciaal voor de gelegenheid naar Duitsland afgereisd om dit feestje niet te hoeven missen en tijdens deze set was hij dan ook op het podium te bewonderen.

Hun set was naar onze zin veel te snel afgelopen en we vonden het dan ook jammer dat we niet meer mee hebben kunnen krijgen van hun optreden. Met het wisselen van de wacht namen we meteen gebruik van de gelegenheid om nog eens te informeren bij de garderobe of er inmiddels al plekken waren vrijgekomen. Dit bleek echter niet het geval te zijn, dus restte ons een moeilijke keuze te maken. Gewoon de jassen aanhouden of bij ons houden, wat eigenlijk veel te warm en tevens erg onhandig was bij het hakken. Of gewoon aansluiten in de rij en het op goed geluk toch maar proberen. Na enig overleg besloten we dat een van ons toch maar zou blijven wachten, gezien het zeulen met jassen de hele avond echt geen optie meer voor ons was. De andere twee konden in de tussentijd gewoon een rondje doen om zo toch foto’s te kunnen maken van de diverse optredens.

Na nog eens ruim 30 minuten in de rij te hebben gewacht konden we onze jassen toch uiteindelijk bij de garderobe achterlaten doordat iemand anders zijn jassen op kwam halen om weer weg te gaan. We hopen dan ook dat de organisatie dit als verbeterpunt mee neemt voor de volgende keer, want zoals het hier gegaan is zou eigenlijk niet moeten kunnen.

Het was net 2:00u geweest toen we weer beneden in de zaal waren arriveerden en Meagashira en Hamunaptra hadden inmiddels plaatsgenomen achter de wheels of steel. Deze mannen uit de Enzyme stal hebben de aanwezige bezoekers getrakteerd op een heerlijk industrieel beuksetje. Meagashira, verantwoordelijk voor de megahit “Prednisson Attack” onder zijn alter ego Project Omeaga, stelde ook dit keer zeker de aanwezige bezoekers niet teleur. Om zijn sets aantrekkelijk en vernieuwend te houden stelt hij zich als doel het aantal optredens per jaar te binden aan een maximum aantal van 25. Voor deze speciale gelegenheid dus met Enzyme collega Humunaptra. Ook Hamunaptra is om deze reden niet vaak op het podium te aanschouwen wat het dus extra interessant maakte om dit toch mee te kunnen maken. Voor de mensen die het nog niet weten is het wel noemenswaardig dat Hamunaptra een van de leden is van de nieuwe Enzyme live act “Enzyme Elite”.

Meagashira draaide tijdens dit uur durende set veelal nieuwe producties van zijn eigen “Clustered Document” album afgewisseld door klappers als “Prednisson Attack” en “Lost in Music”. Humunaptra trakteerde ons op eigen producties als “Neon Genesis part 1” en “Whispers of a Nameless Fear”.
Echt een heerlijke industriële knalset hebben deze twee heren ons bezorgd waar letterlijk en figuurlijk de vonken van afspatte. Op het podium stond namelijk aan weerszijden ook een apparaat die incidenteel voor het nodige vuurwerk zorgde.

Na dit grandioze optreden was het tijd geworden voor niemand minder dan Ophidian. Ook deze man vertegenwoordigd het Enzyme label en heeft daar de mogelijkheid gekregen zijn eigen sound te kunnen creëren en verder te ontwikkelen. Zijn stijl die zich voornamelijk richt op de experimentele zijde van hardcore spreekt steeds meer mensen aan en zijn schare fans wordt met de dag alleen maar groter. Met het uitkomen van de “Betrayed by Daylight” reeks merken we dat zijn draaistijl en producties steeds ingewikkelder en gevarieerder worden en daar zijn we als grote fans erg blij mee.

Ook hij draaide voornamelijk eigen producties die we veelal zelf nog niet eerder hadden gehoord. Na een bezoekje aan de platenzaak zijn we er inmiddels achter dat dit de nieuwe releases waren van het laatste deel van de “Betrayed by Daylight” reeks. De nieuwe nummers op “Tomorrow is a Promise”, zoals de nieuwe plaat heet, wijken behoorlijk af van de typische Ophidian sound zoals we die kennen. Vandaar dat hij waarschijnlijk de nummers “Ghosting” en “Stick” onder zijn alter ego Meander heeft gereleased en “To Punish The Weak” onder de alias Raziel. Ophidian is wat ons betreft zeer goed bezig en we kijken nu al uit naar hetgeen hierna gaat komen. Misschien is een samenwerking met The Outside Agency wel een leuk idee gezien ze alledrie weten wat ze doen en hoe het ook echt moet.

Nadat Ophidian’s set ten einde was gekomen zijn we weer naar boven gegaan om wat te drinken te halen en een hapje te eten. In de zaal zelf was geen eten of drinken te verkrijgen waardoor je noodgedwongen steeds naar boven moest om wat te halen. En na al dat gehak en gebeuk gaat dat niet zo makkelijk meer als anders.

Na wat te hebben gegeten en gedronken besloten we iets na 4:00u op zoek te gaan naar de tweede zaal. In de grote zaal bleek er aan de rechterkant een doorgang te zijn naar de tweede area van deze avond. Deze ruimte onder de tribunes was behoorlijk groot en voorzien van diverse boxen en lichten. In tegenstelling tot de mainzaal werd er hier geen gebruik gemaakt van lasers. Het lichtgebruik dat wel aanwezig was bleek erg minimaal te zijn. Tot onze spijt hebben we ook moeten constateren dat in sommige delen van deze zaal dusdanig veel licht aanwezig was dat we dit niet als prettig hebben ervaren. Soms te veel licht, dan weer te weinig. Wat ons betreft had men hierin een betere balans in kunnen vinden.

In deze zaal waren twee vermoedelijk Duitse Dj’s bezig met een heerlijke oldschool set. Heerlijke klassiekers passeerden de revue. We besloten een poosje in deze zaal te blijven gezien hier wel een bar aanwezig was en er echt lekker werd gedraaid. Welke twee vermoedelijk Duitse Dj’s voor dit setje verantwoordelijk waren kunnen we jullie tot onze spijt niet vertellen gezien we het geen van allen wisten en ook niet de gelegenheid hadden dit bij de heren zelf te achterhalen.

Om 4:30u besloten we weer terug te gaan naar de grote zaal. Tommyknocker had inmiddels plaatsgenomen achter de draaitafels achterin de zaal. Hij opende zijn set met “Revolution” en het dak knalde er haast af. Later volgde o.a. “Showtime” en zijn nieuwste release “Shogun” . Na eerst even lekker in de zaal te zijn losgegaan besloten we onder het genot van een biertje plaats te nemen op de tribunes om de zaal eens vanuit een ander perspectief gade te slaan. Het eerste wat ons opviel was dat het veelal Duitse aanwezige publiek daar alleen maar stond te staan en niet echt los ging. Als er dan nog geen 5 minuten later een cameraploeg voorbij kwam stond iedereen wel ineens te hakken en te beuken. Wel een beetje schijnheilig als je het aan ons vraagt.

Na Tommyknocker was het de beurt aan Dj Distortion. Hij nam echter plaats achter de draaitafels voorin de zaal. Gezien we wel lekker zaten op de tribunes zaten besloten we nog even te blijven zitten. Na ongeveer een halfuur alleen te hebben gedraaid kwam MC RTSier erbij, vergezeld door twee schaars geklede dames en Rotterdam Terror Corps was een feit. Zo hoorden we oa “There’s Only One Terror”, “Unleash Hell” en “Nobody Harder”.

Na RTC was het tijd voor Offensive Live. Dj Paul, MC Ruffian & MC Firestone waren ook voor de gelegenheid compleet en we hebben hier ook alleen maar staan rammen en rossen. Echt heerlijk gewoon. In de 30 minuten durende Live set kwamen veelal nieuwe Offensive releases aan bod. Denk hierbij aan “Suicide”, “I Feel Like a Terrorist”, “One Day (We’ll Kill‘em All)” en “Furious Anger”, maar ook “Hardcore 4 Life” mocht natuurlijk niet ontbreken.

Nadat deze Offensive Live set ten einde was mocht Dj Paul het feest zelf afsluiten in de main. In het laatste uur kwamen voornamelijk de overige Offensive toppers aan bod afgewisseld door enkele andere Rotterdamse klassiekers. Gezien het al zo laat was, we allemaal vrij moe waren en we nog een behoorlijke terugreis voor de boeg hadden wilden we niet al te laat beginnen aan de terugreis. Desondanks verlieten we het Konig Pilsner Arena pas om 7:50u wat toch wel aangaf hoe goed Paul weer eens bezig was. Zeer goed gedaan en we waren dan ook blij dat ze de moeite hadden genomen om toch te komen. Zonder hen was het feest zeker niet compleet geweest.

Eindconclusie:
P.T.P. Entertainment heeft naar ons idee een redelijk feest neergezet. De locatie was echt geweldig evenals de licht- en lasershows in de grote zaal. Wat echter niet aan onze verwachting voldeed was het geluid. We vonden dit helaas erg onder de maat en stellen voor dat dit als verbeterpunt wordt meegenomen voor de volgende keer. Ook was de sfeer ietwat anders dan we in Nederland gewend zijn en dit vonden we dan ook erg jammer. Desondanks hebben we wel een leuke avond gehad en hopen dan ook dat er wat meer Nederlanders zullen zijn bij de volgende editie, want als er één volkje is dat weet hoe je een feestje moet bouwen dan zijn wij het wel.