Verslag van Awakenings, 19 februari 2005

Awakenings terug naar Le Fabrique Du Gas West 19-02-05

Hoe lang hadden we hierop moeten wachten? Wanneer zou die volgens velen legendarische technotempel nou weer eens een keer open gaan? Dè feesten voor de echte liefhebber (Awakenings) op dè beste lokatie (Westergas). Nog nooit zoveel moeite gedaan om 6 kaartjes binnen te loodsen, dus de voortekenen waren in ieder geval goed. Reikhalzend en met een ongelofelijke honger naar een beat werden de laatste dagen, uren en minuten weggestreept.

Partysites werden afgestruind op zoek naar oud materiaal om de technogenen een beetje te kietelen, eigenlijk begon het voorpret-proces al vanaf 1 januari: iedereen geilde elkaar zoveel mogelijk op in de diverse fora. Tenminste, de enthousiastelingen dan. De zogenaamde 'oude garde' scheen het in veel gevallen nodig te vinden om iedere keer maar weer te moeten benadrukken dat 'het toch nooit meer zo zou worden als vroeger'. Het feest moest nog beginnen! Als je met zo'n instelling de beuk erin moet gaan gooien, blijf dan maar beter thuis en laat de mensen met een positieve vibe de klus klaren.

Maar oké, genoeg geouwehoerd! Verkeerde de hele avond eigenlijk al een beetje in roes, voordat er ook maar één druppel alcohol was aangeraakt. Mixte vooraf het eerste vieuxtje met water ipv cola. Me gedachten waren alleen nog maar bij de tempel. En wat een uitstraling van buiten zeg, daar gaat het technohartje sneller van kloppen! Geen rijen, spullen een locker ingekickt, en als de donder naar binnen. Dus zo ziet de hemel eruit. Damn! Kreeg het gevoel van een beukhal, maar toch met een bepaald intiem sausje. Of kwam dit door de warmte die de mensen uitstraalden? Het was hier een bolwerk van positieve energie!

Alle ingrediënten voor een ongenaakbaar avondje beuken waren aanwezig, let the games begin! Snoepten nog net het laatste stukje van Terry Toner & Herr Arter mee, klonk niet onaardig. Was zwaar benieuwd naar Steve Bug, en vond hem zeer zeker niet tegenvallen. Lekkere afwisseling in zijn platen en met een goeie diepgang. Hoogtepuntje in zijn set vond ik I can feel that van F.E.O.S., zeer sfeervolle track en zeker in de geest van dat moment. Je zag iedereen om je heen in de muziek verdwijnen en alles wees erop dat er muzikaal naar een climax toegewerkt ging worden. Voetjes van het vloertje!

Hadden pistechnisch gezien niet echt een logische lokatie uitgekozen, en moesten iedere keer door de hele massa om de blaas te legen (ga gemiddeld een keer of 78 in zo'n nacht, dus was goed voor een avondvierdaagse of 2). Er liep een handige route onder de tribunes door, waar ik bij sommige hoeken een beetje een darkroom idee kreeg. Zou natuurlijk overbodig zijn geweest in een toko waarin het verblijf één groot orgasme is. Een plee aan de rechterkant van de tribune had geen overbodige luxe geweest, maar ondanks dat zag je toch geen ziel tegen de muur aan zeiken zoals je eigenlijk bijna altijd wel ziet. Respect voor de tempel waarschijnlijk?

Bart Skils was inmiddels begonnen aan zijn set. Wat een smerige platen legde hij op de decks. Een heer-lij-ke set met veel variatie.Tempo werd een tandje hoger en de moves waren uiteraard niet van de lucht. Party on! Skils zette naar mijn bescheiden mening de lekkerste set van de avond neer. Hulde voor de man van Traffic!

Na een minimale (in de geest van de avond) chill ingelast te hebben (een van onze metgezellen bakende hier meteen maar ff zijn territorium af en leegde zijn maag een paar keer) en de nodige wereldproblemen te hebben besproken konden we ons op gaan maken voor Speedy J. Niet de minste lijkt me zo. Kan me een set van hem in de HMH herinneren die zo hard was dat de vloer gewoon op en neer ging en we achterin helemaal mee stonden te deinzen. Ging hij dat nu ook weer waarmaken? Gedeeltelijk. Kreeg de indruk dat hij bij vlagen verstrikt raakte in zijn breaks die soms wel een kilometer lang waren. Maar beuken, dat doet deze Rotterdammer altijd! Beuken met de hoofdletter B, raggen met de hoofdletter C. Of zoiets.

Na Jochem Paap stond Chris Liebing op het programma, en die kerel is gewoon geflipt, anders kan ik het niet noemen. Staat zelf nog meer te beuken achter de draaitafels dan menigeen in het publiek en weet als geen ander de boel op te zwepen. Big respect! Bij Liebing weet je muzikaal gezien natuurlijk ook wat je kan verwachten. Melodie? Wat nou melodie? Gaan met die appel! Gaaaaaaan! Ondanks dat ik zelf van meer afwisselende shit hou ging de boel compleet los. En wij uiteraard ook! Liebing had iedereen aardig op ze hand en stond aan het eind van zijn draaibeurt met een handdoek te springen OP zijn tafels. Een feestbeest eerste klas deze Duitser en een genot om naar te kijken gewoon.

Als afsluiter kwam Chris Hope opdraven, die de Liebing-lijn doortrok. Pompen of verzuipen dus! Helaas en met tegenzin moesten we aanvaarden dat hierna toch echt een eind was gekomen aan een memorabele avond die wat mij betreft in de boeken kan. Awakenings is zonder ook maar enige vorm van twijfel dè beste organisatie van Nederland als je het mij vraagt en om op deze lokatie een keer op een smerige manier uit je straatje te gaan is voor elke techno-addict een absolute must!

Conclusie: wat een avond! Het feit dat ik de muziek op het eind soms niet helemaal je van het vond mag ab-so-luut geen rol spelen, want WAT EEN SFEER MENSEN! De dansvloer smolt samen tot één groot positief aura! Heb genoten van een heerlijk beuktafereel en de eerstkomende editie staat alweer ingepland! Two thumbs up! PEACE