Verslag van Awakenings, 18 februari 2005

Nog steeds in mijn bed liggend, bijkomend van gister, schrijf ik dit verslag.Het is mijn eerste verslag, en niet geheel toevallig dat ik die maak naar aanleiding van Awakenings terug naar 'de gas'.



Na lange tijd uitgekeken te hebben was het dan eindelijk zover. Awakenings keert na 4 jaar renovatie terug in de Westergasfabriek. Na alle verhalen te hebben gehoord moest dit toch de ultieme lokatie zijn, dus mijn verwachtingen waren hoog. Iedereens verwachtingen waren hoog, en de vraag was of Rocco het waar kon maken.

Na eerst de trein en daarna de bus kwamen we dan eindelijk aan. Geen rijen bij de ingang, mooie klapper voor om je pols te hebben gekregen van een zeer mooie dame, en de jas weg gelegd te hebben kwamen we de zaal binnen. Wat meteen opviel was dat het er super uitzag. Wat een lasers , mooie lichten en een mooi podium zorgden voor een dikke grijns op mijn gezicht --->.



Bij binnekomst was mijn bijna-stadsgenoot de hagenees Cupatec aan het draaien. Lekker minimalsetje om mee te beginnen. De zaal stroomde langzaam vol en onder het genot van een goed muziekje dronk iedereen zijn eerste (of tweede, of derde, of. ) biertje.

Hierna kwamen de Wighnomy Brothers. Wat heerlijk om deze 2 broers te zien draaien. Met de broek op de knieen en een flesje vodka in de hand maakten ze ook hun eigen feestje. Helemaal los gingen ze achter hun draaitafels.

Persoonlijk vond ik de 2 heren enigszins tegenvallen (ik denk dat ik hierin een van de weinige ben), ook al kregen ze het publiek met sommige oppeppende nummers toch goed los.

Vanaf Christian Smith begon Awakenings dan eigenlijk echt pas. Het tempo ging omhoog, het publiek was aan het genieten, de lasers kwamen in, kortom het was begonnen.

Toen begon de man waar ik toch eigenlijk wel erg nieuwsgierig naar was na het vorige optreden van hem in de Now & Wow: Steve Rachmad, de man die een aankondiging kreeg waarin werd gezegd dat hij de nr1. techno-dj van Nederland is. Voor mij en velen met mij kon hij dit compliment niet waarmaken. Het was saai en het geluid leek ook zachter te worden gezet. Dit was dus het ideale moment om heerlijk onder het genot van een jointje het eens allemaal te gaan bekijken vanaf de tribune. Waar je ook niet te lang moest blijven zitten want zijn opvolger was Dave Clarke.



Wat ging deze technomeester tekeer zeg! De man van de avond! Het publiek genoot optimaal van de heerlijke klanken die hij ons in de oren deed knallen. Het tempo ging na Steve Rachmad weer omhoog en ook het volume was uitstekend! Optimaal genieten! Uiteindelijk kwam Dimi Angélis het feest afsluiten. Hij ging verder waar Dave Clarke was gestopt en iedereen gooide in de laatste anderhalf uur nog het laatste beetje energie wat ze hadden eruit.

Hopend op dat het nog een half uurtje door zou gaan was dan toch het einde om 7 uur daar. Moe maar voldaan ging ik weer naar huis na een geweldig mooie nacht te hebben gehad waarin de sfeer erg goed was (alleen maar mensen gezien die heerlijk aan het genieten waren), de muziek een heerlijke opbouw had gedurende de nacht, en de piep in me oren die ik gratis meekreeg voor thuis. Na toch enigszins verrot te zijn, zou ik het liefst de zaterdag ook nog mee hebben gepakt, maar helaas. Mensen, bedankt voor deze supermooie ervaring, het was fantastisch!