Verslag van Awakenings, 28 januari 2005

Partyflock saluut! Fijne namen op awakenings in je eigen stad is meer dan voldoende aanleiding naar de Maashavensilo af te reizen om per urban train, om daar aangekomen door de kosmische poort het engelenrijk dat awakenings heet te betreden.

Kort na twaalven stonden kwamen we binnen in area 1 bij Michel de Hey. Na het opwarmen en een lekker vervolg bestond de avond uit een tweedelig hoogtepunt met Secret Cinema en Cari Lekebusch als twin peaks. hoe te beginnen ze te prijzen?

Daar denk ik nog maar even over na. eerst maar de locatie. Zoals gezegd lekker dat het in Rotterdam was, vanaf mijn thuisstation maar een minuutje of twintig met de metro. Now en Wow blijft een lekkere mystieke atmosfeer uitstralen, met een nog industriëlere locatie dan voorheen. als je omhoog keek zag je de tuiten waar the grain vroeger uitkwam nog zitten (maar niet naar boven kijken dus als je ver weg bent, je weet dan immers nooit zeker of er nog een mud graan achter is gebleven die plotseling de verleidingen van de zwaartekracht niet kan weerstaan - grain, grain, allover).

Kortom, Rotterdam fijn, techno is toch wel een thuis in die industriële omgeving, en Now en Wow was best (je kan er zelfs van de grond eten). Aardig partypubliek, uitzonderingen daargelaten natuurlijk maar ieder doet maar lekker zijn eigen ding. Minpuntje was dat de tussenzaal met het minimal-gebeuren er niet gezellig uitzag (meer een soort overloop of ontvangsthal van een kinderdisco) waardoor ik dat maar heb overgeslagen hoewel ik er wel even had willen kijkon.

Goed, tot zover het beschrijven, tijd voor een wat meer epische overpeinzing. als eerste Twin Peak nummer 1. Secret Cinema kwam lekker binnen en al gauw als een warme deken over je heen. Alle zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon en maakten plaats voor een chille warmte. het uurtje was dan ook te snel voor bij. De ultiem pakkende versie van Gung Ho zal mij nog lang heugen! Zo móet het bedoeld zijn! Alsof de technokabouter boven in de silo het ijzer aan het smeden was, zo goed en grijpend klonk de metailloide beat (kling kling kling!). Dit was op zichzelf een hoogtepunt van de avond. Cari Lekebusch nam ons daarna echter mee naar een prachtig kasteel in een mooi ver land waarin hij je de kans gaf om tussen een stapel beats mee te reizen naar alles wat hij ons wilde laten ervaren. Dat was top, de continuïteit in zijn sets doet het zeker voor mij. Na het opwarmen op Michel de Hey, het zeer goed in de stemming komen door Ben Sims en de hoogstaande warmte van Secret Cinema was deze uitdagende reis óók zeer welkom. het was de ware ontwaking na Secret Cinema, die even daarvoor als een snoozende wekker had gevoeld die je in een rozige warme halfdroom had gehouden.

We gingen dieper en dieper de spelonken in van het huis van Cari. om terug te komen en een hoogtepunt te beleven op het moment dat hij een track maximaal doorzette door er steeds tien beats bovenop te gooien. Het tweede hoogtepunt van de avond. Hij liet ons niet achter op deze plek maar leverde ons weer af waar we wezen moesten door een half uur langer door te gaan en daarna nog twee toegiften te geven. Deze set was AF. Helemaal af, niets meer aan doen en maar hopen dat Cari zijn vliegtuig niet gemist heeft. Naar huis dus maar weer, per urban train wederom die alweer vrolijk rond reed. Een caissiere van mijn vaste supermarkt ging al naar haar werk, om weer naar huis te gaan toen ik toe was aan het doen van de boodschappen om een uur of vijf ’s middags. What a life. Licht was fijn, geluid ook, ondanks dat het erg erg hard was (flockers met oordoppen: slim), maar de oortjes hebben het overleefd en te zacht geluid dringt natuurlijk ook niet door.

Als rookie in dit circuit is natuurlijk elke ervaring mooi, maar dat dit top was heb ik wel gevoeld. En jij met je ‘truus trendy’ trui: you ruled the place, you whacko girl. En nu? Nu rust en de orde van alledag. Tot over een maand of drie in de westergas? Utter joy, love and happiness.