Verslag van Innercity, 18 december 2004

Innercity! Het feest der feesten. Waar de groten der draaitafels hun kunsten vertonen. Grootste Indoor-dance-event ter wereld. Het visitekaartje van de dancewereld naar de "gewone" wereld toe.

Dit is ongeveer wat Innercity zou moeten voorstellen.
Mijn beleving van de nacht van 18 december jongstleden is echter iets anders.

Na verzameld te hebben op Dordrecht Centraal gingen we op reis met de trein naar de Rai. De treinreis was uitermate gezellig en de sfeer zat er wel goed in.

Na een stukje te hebben gelopen naar de ingang kon het feest beginnen. De doorgang van de entree verliep vrij vlot en soepel. Niks op aan te merken. Had gedacht dat het rampzaliger zou zijn met het hele 2 op 1 kaartje gedoe.

Met geluk heb ik nog een kluisje kunnen bemachtigen. Pluspunt in vergelijking met vorig jaar toen er geen kluisjes waren.

Na fouilleren kon het dan echt beginnen. Gelijk even muntjes gehaald. De binnenkomsthal zag er redelijk goed uit vond ik. Veel lichtjes wat me wel aan Las Veags deed denken.



Op naar de main want Erick Morillo was hier bezig en ik wilde de beste man toch echt een keer live horen. Toen ik de main binnen kwam lopen vond ik het er weer gelikt uitzien.




De set die Morillo neerzette vond ik in het begin vrij leuk. Na een tijdje echter kon het me minder boeien. Op naar Josh Wink.

Deze man draaide letterlijk in de tent met de naam Release Yourself. Heel erg knus en gezellig.

Josh Wink draaide lekker. Wachten op Roger Sanchez. Toen deze begon te draaien begon Lisa Pure te zingen. Ze kreeg het publiek niet helemaal mee in het begin. Het stond trouwens ook helemaal vol. Zo vol dat ik naar buiten ben gevlucht. Wat een hitte na even te hebben afgekoeld zijn we richting de Reactorzaal gelopen.

Vanaf dit moment is voor mij het feest ingestort. Wat een drukte, wat een mensenmassa. Logisch als er 50.000 man in de Rai lopen zou je zeggen. Maar toch dit was niet meer normaal.
De brede trap en het pleintje tussen de Trance, Q-Dance en de Reactor was chaos. Ongecontroleerde Chaos met een hoofdletter C!

Dringen en duwen waren hier het credo. Na een tocht van 200 meter met teveel ergenis geduw en getrek kwamen we binnen in de Reactor.

Gelukkig was het hier niet zo bomvol zoals op andere plekken. Maar wat een slechte Techno-zaal-indeling. Waar slaat het op om de DJ op zo'n hoogte te plaatsen?



Ik heb hier een discussie over gehad met een vriend en hij gaf een ultieme redenatie.
Het plaatsen van de DJ op zo'n hoogte is gewoon vergoddelijking van de DJ. En dat terwijl het feest toch om de bezoekers moet draaien. En dat was dus gelijk het grootste minpunt van het hele feest. Het ging niet meer om de bezoekers. Waar het wel omging is me een beetje ontgaan, maar in ieder geval niet om de bezoekers (die het uiteindelijk betalen).

Miss Kittin kon mij ook totaal niet boeien. Ik vond dat ze een slechte en vooral veelste softe set neerzette.

Carlos Rios & Vincent de Wit daarentegen draaien mijns inziens eindelijk leuke muziek. Chris Liebing ging hier lekker mee door.

Even afsluiten met Billy Nasty wat zeer leuk was.

In mijn beleving is dit een zeer slecht feest geweest. ER zullen best mensen zijn geweest die zich uitstekend hebben vermaakt, maar voor mij deed het helemaal niks.
En ik heb het nog niet eens over de toiletten gehad. Dit is uiteraard de schuld van de bezoekers en hier heeft de organisatie geen schuld aan. (Mensen denk toch eens na voordat je over de vloer gaat pissen en de kranen laat verstoppen. )

Al met al om een lang verhaal kort te maken.
Ik heb een vrij slechte feestnacht gehad. Innercity heeft bij mij niks los gemaakt en ik zal er ook niet terugkeren.
Gelukkig blijven er nog genoeg leuke, kleine feestjes over om naar toe te gaan.