Verslag

Armèl’s plannen

“Kijk. Dit zou de perfecte locatie zijn voor een feest. Míjn feest. ” Armèl wees me op de oude loods die we na een lange wandeltocht bereikt hadden. Met glunderende ogen vertelt hij mij zijn plannen. Plannen waar hij duidelijk al een hele tijd mee rondgelopen heeft, want ze zijn al flink uitgedacht. Enthousiast laat hij de binnenkant van de loods zien. Een enorme ravage, maar inderdaad de perfecte locatie voor een feest: Ver van de ‘bewoonde wereld’, voldoende ruimte en niemand zou vanaf de nabij liggende weg kunnen zien wat er tijdens het feest gaande is. Na wat gestruin tussen de rotzooi vervolgen we onze wandeltocht over het verlaten industriegebied.

Iedere keer dat we langs het industriegebied liepen of reden hoorde ik weer de woorden “ideale locatie”. Ik wist waar hij het over had, wat hij graag wilde, maar ik dacht eerlijk gezegd dat het bij die droom zou blijven.

Tot er een paar maanden later plotseling twee grote boxen midden in zijn kamer gestald stonden. Het was inmiddels alweer de tijd waarin het einde van de zomer naderde, en Armèl wilde zo snel mogelijk zijn feest houden. Hij ging zijn plannen ten uitvoer brengen. Hij zou van zijn droom werkelijkheid maken! Nu alleen nog de vraag “wanneer?” Het was er nu het weer nog voor. Zo werd de datum geprikt: Ergens in september zou VaproLand Indoor gehouden worden: Herfst, fris, maar waarschijnlijk nog te doen. Helaas bleek bij het doorgeven van de datum dat er al veel mensen niet zouden komen, omdat ze niet konden in zo’n kort tijdsbestek. Dus werd de uiteindelijke datum ver weg geprikt:

20 november ’04, De nacht waarin het allemaal zou gebeuren.

Naar mate de 20ste naderde werd het weer steeds slechter. Hagel, natte sneeuw, regen, wind en het ergste van al: vrieskou! Zo ook die zaterdag. Dat beloofde wat. Met vijf lagen kleren aan en nog een jas, vest, sjaal en handschoenen mee gingen we – mijn vader was zo lief me te brengen – op pad. De routebeschrijving die ik van de flyer gehaald had was perfect. We kwamen namelijk in één keer waar we wezen moesten; op de dijk waar ‘ergens’ de beruchte loods naast lag. Met een snelheid van niks reden we over de dijk op zoek naar de afslag. Onzichtbaar in het donker en dus reden we er voorbij. Zo liep op een gegeven moment de weg dood. Na gekeerd te hebben viel m’n oog op een rood, knipperend lichtje. Jopper! Samen met Marjan stond hij voor de afslag die wij hebben moesten. Zó. Daar waren we eindelijk. Ik had geen flauw idee wat ik verwachten kon, hoe de boel er nu uit zou zien. Armèl stond ons op te wachten en begon meteen aan zijn rondleiding. Het geheel bestond uit twee delen: In het eerste deel stond het aggregaat, in het tweede de rest wat nodig is voor een feest. Mijn mond viel bijna open van verbazing. Armèl en zijn vrienden Randy, Mathijs, Sanne en Bas hadden de ravage om weten te toveren in een mooie “hal” (of hoe je het ook noemen wil). Een ideale plaats voor het feest. Er was een zithoek gecreëerd door de oude banken die er al stonden, een grote tafel met eten en drinken en natuurlijk de draaitafel. De rotzooi had plaats gemaakt voor een grote dansvloer en het geheel was versierd door waxinelichtjes. Het feest kon beginnen!



Vlak voor de eersten kwamen ging ik samen met Camiel wat laatste spullen ophalen. Toen we rond elf uur terugkwamen was het terrein spekglad, waren er al wat aardig mensen en stond Randy te draaien. De meeste mensen zaten op de banken, probeerden elkaar en zichzelf warm te houden. Tussen twaalf en één werd het ‘t drukst. Echt leuk om te zien dat er zoveel mensen op VaproLand Indoorafkwamen. Ze stonden in de eerste loods, het was druk op de dansvloer en de zithoek zat helemaal vol. Ondanks de kou had iedereen het wel naar zijn zin.

Zo verliep het feest zonder moeilijkheden en met een gezellige sfeer. Wel hoorde je iedereen over de kou. Jammer genoeg was dit laatste ook voor velen de aanleiding tot vervroegd vertrek, maar op zich had het wel wat… Iets primitiefs… Net als de oplossing die bedacht was op het probleem “meidenwc” (deze ontbrak namelijk). In een andere loods of soort van schuur – dit was moeilijk te zien in het donker – was achter in een klein kamertje waar een ton, wc-papier en kaarsverlichting geplant was. Op de één of andere manier deed het me een beetje denken aan Mysteryland. Lachen!



Op een gegeven moment werd de kou te veel van het goede. Bijna iedereen probeerde het eruit te dansen, te springen of te rennen. Bij het brood bleek de salade bevroren te zijn. Dat het koud was wist ik, maar had niet gedacht dat het binnen zou vriezen… Het vroor dus gewoon. Toen het einde van de avond naderde waagde Armèl zich ook eindelijk achter de draaitafel. Als The Operator liet hij iedereen springen en stampen op zijn muziek. Zo tof om dat te zien. En ikke keek trots toe



Zo rond kwart voor vier eindigde de laatste plaat en vertrokken de laatste mensen. Alles was goed verlopen op een klein ruzietje en een stroomstoring na. Er was namelijk geen politiebezoek geweest en ook waren er veel mensen op het feest afgekomen.

Camiel en ik werden vervolgens door de ‘mister-himself’ terug naar huis gebracht, waarna Armèl zelf weer terugging om met het busje van zijn moeder de spullen op te halen. Met behulp van z’n vrienden bleek dit gelukkig vlot te verlopen. Het betekende een goed einde van de avond en het feest.

Armèl’s plannen zijn uiteindelijk dus toch tot uitvoer én een ijskoud succes gebracht!

Ik hou van je.