Verslag van Chemistry, 22 mei 2004

Soestdijk. (vijf jaar bestaan) in Club More

Na de vrijdag bij TIESTO in Arnhem, ging ik met een ontevreden gevoel naar huis. Er ontbrak iets aan! De zaterdag werd op een heel andere manier ingevuld met mijn bezoek aan de solo van Erick E in Discotheque. Dat was een fijn feestje in de Cruise Terminal.
En nu ik mijn bed uit val op maandag zo rond 15:00 uur zal weldra de Sunday chill wel beginnen op maandagavond. Ik werd gisteravond hartelijk verwelkomd in Club More waar ik gast mocht zijn op het vijf jarig bestaan van Soestdijk. Het feest wat al losgebarsten was zo rond 17:00 uur sloot mij als bezoeker in haar armen iets later op die dag, doordat de spiertjes iets langer wilde blijven rusten dan de geest.

Bij binnenkomst galmde door de speakers de tonen en beats van Real El Canario. Ik had hem ooit eens ergens een setje zien draaien. Maar hij viel me toen niet zo op als gelijk dit optreden bij mijn binnenkomst.
Wat funk invloeden die aan elkaar werden gesmeed met bekende tunes van hele oude klassiekers. Maar die klonken nog ver op de achtergrond. Dus ging ik uit op verkenning in de club. Die wereld is heel klein, en je komt onherroepelijk bekende tegen die je wel eens tegen komt tijdens het surfen op de partysites. Na wat gesprekken over en weer, en het nuttigen van wat drankjes waren de spieren er wel klaar voor dacht ik zo.
De klanken werden vrolijker, de tunes en beats die een uurtje geleden op de achtergrond te horen waren traden op de voorgrond. En het feest kon nu werkelijk gaan beginnen. Plaatjes draaien kan echt heel simpel zijn lijkt het soms, maar daar zit gelijk het vernuft in. De mensen danste al vrolijk de dansvloer vol, en waren net als mij toe aan wat herkenbaarheid die al in onze voetzolen waren gekropen.

Na Mylo met Dropp the pressure, nam Miss Kitten die beat weer over om door te gaan naar verder terug in de tijd. Systematisch kwamen we zo terecht in de wondere wereld die we allemaal als gemiddelde bezoeker van vijfentwintig plus nog kende van heel lang geleden. Prince, Wham, Madonna, Style Council, Michael Jackson, Police, en vele vele andere werden voorzien van een beat ongekend.
Stilstaan kon werkelijk waar gewoon echt niet. De tonen waren zo herkenbaar en perfect in elkaar gemixt dat je jezelf niet eens af vroeg waarom je stond te dansen op platen als Whitney Houston. Want dan ging die al weer snel over in Lenny Kravitz.
Zo bleef het een herkenningstocht die maar niet over waaide. Naast mij stonden wat bezoekers net zo bedenkelijk te staren naar El Canario als ik.
Verrassing wat hij daarna weer weg toverde. Na een hele lange stilte door middel van het dichtschuiven van de volume knop. Suisde er door de speakers heel wat hoge tonen met een lange zeurende bass. Iedereen onderbrak het geen waar ze op dat moment mee bezig waren. En tuurde naar de Dj desk. Boem daar kwam de verlossing. Audiobulys!

Feest feest feest feest feest en nog vele malen meer feest.
Alle toegestroomde bezoekers staken de handen de lucht in en zongen met luide kelen mee. Gotta break down the doors, Gonna break down the floors. He he he.
Magnifiek om op zo`n manier je set weg te geven aan Erick E. Canario had ons anderhalf uur lang zijn visite kaartje af gegeven, en werd onder een welverdiend applaus bedolven. Briljant en meesterlijk hoe hij ons aan de vloer gekluisterd had weten te houden met alle boxtoppers die in de vroege jaren tachtig ons zo blij maakte op de radio. De top platen die we gehoord hadden van zijn hand, hadden hun uitwerking niet gemist. Regelmatig namen de bezoekers een pas op de plaats om stilstaand te genieten van die prachtige rust momenten die hij je gunde.
Als hier mijn vaste stapmaatjes bij geweest waren. He he he dan waren ze nu nog van slag geweest, dat weet ik zeker.

De aanwezige bezoekers stroomde naar elkaar toe, na dat Canario was gevlogen. En Erick E de wheels of steel had betreden. Onnodig om te bespreken hoe Erick de mensen bespeelde met zijn funky groove klanken. De reis naar de hedendaagse funk had nog heel wat voeten in de aarde. Die weg ging over heel wat obstakels die nog overwonnen moesten worden. Geen hard dance net als op zijn solo. Maar dansbare deuntjes waar je continu op moest blijven bewegen. Grote pieken deelde hij nog lang niet uit. En na wat getreuzel draaide ik me om. En wou gaan zitten.
Fout dacht Erick. Shapeshifters er op. Knal en blijven gaan was de opdracht.
Ja, wie ben ik dan om weg te lopen?
En zo bleef het gaan tot het einde van zijn set toe. Twijfelen, wachten, en sturen. Maar niet de dansvloer af gaan op zoek naar rust. De momenten dat we stil mochten staan waren op onstellend mooie break beats. En verschrikkelijk hoge pieken die we bij Tiesto verwacht hadden maar ze daar niet kregen. Erick trok en rammelde alle bezoekers door elkaar heen. En we bezochten de hele dansvloer graag.

De klapper kon ik niet meer mee maken van zijn hand. Mijn benen helemaal aan diggelen geblazen door de happy tunes. En de meesterlijke zet om een kwartier voor het einde van zijn set, er nog even een stapje boven op te doen. Hadden dat rustmoment voor mij in een chillhoek gereserveerd.
Marnix werd de volgende van wacht. Maar die hele set ging aan mijn neus voorbij. De gesprekken over de eerste twee draaiers van dienst, met mijn mede chillers waren te diepgaand om te kunnen genieten van Marnix zijn kunsten.
Gedeeltelijk genietend van dit rust moment opgaand in en gesprek over de hedendaagse muziekgoden. Stofte Roog de speakers schoon. De dansvloer werd weer vol bezet, en de beentjes gingen weer als vanouds. Ieder kwartier leek het een tandje harder te gaan, waardoor we halverwege zijn set bijna allemaal nog stonden te springen ook. De ballonnen die aan het begin van de avond nog tegen het plafond aan hingen, zakte langzaam aan beneden. Het gas daar in aanwezig was ingezakt en al net zo moe als de bezoekers die nog aan het dansen waren.

De sfeer was echt uniek. De mensen subliem. En de muziek te omvatten in een simpel woord. Perfect voor deze avond. Het had gewoon alles. Roog timmerde nog een heel eindje aan de weg. En de dansvloer werd nog even door iedereen aangedaan die het nog op kon brengen om wat te bewegen.
Na Roog nog even te gesproken te hebben na zijn set. Rees het idee om er eindelijk eens een einde aan te gaan maken na drie dagen vol op feesten. Brian S had zijn plaats ingenomen. En ons gesprek ging voornamelijk over de unieke sfeer die er heerste deze avond. En wat er nog aan energie in mijn benen zat, moest gewoonweg nog opgemaakt worden aan Brian. Unieke danceclassics plaveide de weg voor de terugreis naar het Brabantse land.
Compleet gesloopt en voldaan, wou ik dat deze avond nooit voorbij ging. Wat een sfeer, entourage, muziek, en gezelligheid. De combinatie van heel wat factoren maakte deze avond de beste van het hele weekend.
Een muzikale her ontdekkingstocht van Wham tot en met Miss Kitten, van de Audiobulleys tot en met Benjamins Bates zijn creaties. Werden op zo`n perfecte manier aan elkaar geplakt door alle dj`s dat die nu nog nadaveren in mijn gedachten.
Na Tiesto in Concert, en Discotheque in de Cruise terminal in Rotterdam. Was Club More die ik qua sfeer onder kan brengen in een combinatie van de Mazzo, met hotel Arena en Ocean Diva, de perfecte afsluiting van een druk weekend.

Mijn dank gaat uit naar degene die me hier voor uit nodigde Jurjen van Boheemen van Drinkenendansen.nl die samen door een speling van het lot met zijn vriendin de foto`s kwam nemen voor bovengenoemde Partysite.
Dankzij hem kan Soestdijk meermaals op mij gaan rekenen als bezoeker. De avond krijgt het fenomenale cijfer 10.
De gezellige drukte en dito mensen staan vanaf nu op de eerste plaats in mijn beleving.
Twee hele kleine minpuntjes waren het feit dat mijn auto alle omliggende straatjes en steegjes inmiddels wel gezien moet hebben op zoek naar een parkeerplaats. En de geluidsinstallatie die net even te weinig volume produceerde.
Maar waar door je wel achterin de club een goed gesprek kon hebben.
Hiermee sluit ik dit feestweekend af. Wat er de rest van de week wel stevig in zaal gaan hakken.
Terug denkend aan alle mooie nummers galmde gelijk dit nummer door de radio bij het omdraaien van mijn contactsleutel.
Your making me whole, feeling me up when I’m feeling down. Beautiful…. beautiful. (Bates kon het niet perfecter verwoorden)

The feeling is beautiful filling me up when I’m feeling down.
Zucht. Wat een vak partyreporter.

Carl Bruijnseels.